50 liralık lahmacundaki Ramazan gerçeği...

14 Temmuz 2012

İstanbul’dan arkadaşlar Bodrum’a gelecekler...Telefonla otelleri soruyorlar...Saf saf akıl veriyorum onlara:- “Şu otelde kalsanıza çok güzeldir... Bu otele de bir baksanıza, seversiniz...”Palmalife’ın müdürüyle de bir ara konuşmaya daldım...Ben adama favör yaptığımı zannediyorum...- “Hafta sonu için İstanbul’dan geleceklere sizin oteli de tavsiye ettim...” diyorum...Adamcağız yüzüme garip garip bakıyor...***Ben hala anlamadığımdan, “niye” diyorum, “yeriniz yok mu?..”Müdür sonunda durumu izah ediyor bana:- “Reha Bey” diyor, “Otelde 50 odamız daha olsa, 50’si de dolardı bu hafta sonu...”O zaman durum şarj ediyor bende...Bodrum esnafının ara ara söylediği, fakat bir türlü tam söylemeye çekindiği gerçek o sırada yüzüme vuruyor...20 Temmuz Cuma günü mübarek Ramazan ayı başlıyor...İşlerin bıçak gibi kesileceği günler geliyor...Ramazan’da herkes daha bir dikkat edecek...Kulüplerde içki içilse bile, vur patlasın çal oynasın bitecek...Restoranların içki satışları çok düşecek...Öğle yemekleri azalacak...Sabah kahvaltı keyifleri kalmayacak...Ramazan kültürünü eğlence yerlerinde hissettirecek...Sokağa ve hayata Ramazan hakim olacak...***Bodrum’un, Çeşme’nin esnafı konuşmuyor ama, Temmuz’un başında başlayan yaz sezonu fiilen 20’sinde bitiyor işte...Tek umutları 18-19 Ağustos’taki Ramazan Bayramı tatili...Topu topu 20 gün sezon yaptılar ya da yapmadılar...Hepsi bu...Düşünün ki, bir sezonluk kiraladıkları dükkanlar, kurdukları işletmeler, İstanbul’dan taşıdıkları markalar, personele harcadıkları paralar, hepsi yirmi günlük bir sıcak sezon için...***Birkaç ay önce İstanbul’un en ünlü gruplarından Doors’un ortaklarından Berk Ekşioğlu’yla sohbet ediyordum...- “Ünlü restoranlarınızı İstanbul’dan Bodrum’a Çeşme’ye taşıyacak mısınız?..” diye sordum...- “Bir mekanın zarar etmemesi için, bir tatil beldesinde en az iki ay full çalışması lazım...” dedi, “Bodrum’da sezon birbuçuk ay... Gitmeye değmez... Zarar eder dönersin... Harcayacağın onca emek de cabası...”Berk, Bodrum’un birbuçuk aylık sezonuna göre, İstanbul’un Gina, Vog, Da Mario, Kitchenette gibi en ünlü restoranlarını tatil merkezlerine götürmeyeceklerini söylüyordu...- “Astarı yüzünden pahalıya geliyor” diyordu...***Bu yıl 1.5 aylık sezon, 20 güne düştü...Bir sezonluk kiralar, tutulan personel, yapılan harcamalar 20 günlük gelirle dengelenecek...50 liralık lahmacunun bir de bu yüzü var...Lahmacunun iç yüzünü görmezsen, sadece sallarsın...Bu yıl da dahil önümüzdeki 3-4 yıl Ramazan Bodrum’daki yeme içme sektörüne zor günler yaşatacak...Bu gerçeği bilirsek, neyin ne olduğunu daha iyi kavrarız...Yoksa biz de biliyoruz...50 liraya lahmacun yenmez...*****MÜMTAZER TÜRKÖNE’NİN KARDEŞİNİ KİM ÖLDÜRDÜ?..Eski ülkücü Mümtazer Türköne içinde tutamadığı vicdani bir acıyı dün açıklayarak manevi yükünden kurtulmayı denemiş...Konu Bahçelievler katliamını gerçekleştirip 7 TİP’liyi kaldıkları evde öldürmekten tutuklu olanların serbest bırakılmalarına duyulan tepki...Mümtazer Türköne bu cinayetleri telin etmekle birlikte, öldürülen ülkücüleri de hatırlatıyor, “O ülkücüler nasıl öldürüldüler... Bunları soran yok...” diyor ve bir itirafta bulunuyor...- “Benden iki yaş küçük kardeşim de öldürüldü o kurşunlarla 12 Eylül öncesinde...”***Hayatı sol, sağ diye ayırıp “Biz haklıydık ama” diyerek, önyargılarla yaşadığım günler çok uzaklarda kaldı...Çok fazla solcu öldürüldü, çok hunharca öldürüldü, 7 TİP’linin katledildiği gibi gece evleri basılarak öldürüldü...Bu insanlar öldürülürken “Bana milliyetçiler suç işliyor dedirtemezsiniz” diyen Demirel’e duyduğum tepkinin altında, o insani ve duygusal reaksiyon yatar başka bir şey değil...Biliyorum ki, sol da kendi hakim olduğu bölgelerde, semtlerde, mahallelerde, çok da masum olmayacak şekilde sağcı gençler üzerinde, tarafsız kitleler nezdinde şiddeti hakim kılan bir otoriteyi temsil etti...***1978 yılında Ankara Maltepe’de oturan bir arkadaşımın evine briç oynamaya gidiyorduk...Arkadaşımın üzerinde bir blue jean, benim üzerimde ise tırtıllı kadife safari bir ceket vardı...Tam Maltepe’nin göbeğinde, cadde üzerinde bıyıklı ve bizden yaşça büyük adamlar yolumuzu çevirdiler...- “Nereye gidiyorsunuz?..” dediler...Arkadaşım evinin ileriki sokaktan dönünce tam karşıda olduğunu söyledi...Onu bıraktılar...Bana taktılar...- “Sen ne yapıyorsun?..” dediler...- “Ben de arkadaşıma briç oynamaya gidiyorum...” dedim...- “Hangi fakültede okuyorsun?..” diye sordular...Berbat bir soruydu...Çünkü “çevirme yapanların” solcu mu sağcı mı olduklarını kestiremiyordum...O günlerde Maltepe’nin bir bölümü sağcıların, bir bölümü solcuların elindeydi...Her gün adam öldürülüyor ve yaralanıyordu...Semtin o noktasında bizi çevirenlerin o gün itibariyle hangi grup olduğunu bilmem imkansızdı...***Beni çeviren gruptaki adamın bıyıklarına bakıyordum...İlk zamanlar solcu ile sağcı arasındaki farkı “bıyıklar” belirlerdi...Pos bıyıklar, Stalin’i andıran çizgiler devrimcilerin bıyık bırakma stiliydi...At üstündeki Orta Asya kahramanlarını andıran bıyık bırakma biçimi ise Ülkücüler’in bıyık stiliydi...İnce ve ağız kenarından aşağı doğru süzülecek şekilde...Ne ki, ülkücüler bir süre sonra bu tip bıyıkları bırakmış, devrimcilere benzer bıyık stilini benimser olmuşlardı...Ya da gür bıyıklı olanları, “inceltmeye üşendiğinden” pos bıyıklı ülkücüler de ortalıkta gezinir olmuşlardı...Herkes bıyıklıydı...Fakat devrimci ile ülkücü bıyıkları arasındaki fark seçilemez olmuştu 1978’li yıllarda...***Çevirenin bıyıklarına baktım...Pos bıyıkları vardı...Solcu gibi görünüyordu, fakat bir hata hayatımıza mal olabilirdi...Okulumu soruyordu...- “Siyasal Basın Yayın” dedim, “Fakat okula gitmiyorum, gazetecilik yapıyorum...”Gerçekten de Milliyet gazetesinde işe başlamıştım ve okula uğramıyordum...Bizim okul Cebeci’de olması hasebiyle devrimcilerin kontrolü altındaydı ve o günlerde, sırf okuduğun okuldan dolayı “muşta soslu bir dayak yemen” işten bile değildi...En işlevsel metot, ben de sizdenim gibi saçma bir böbürlenmeyle hiç havaya girmemek ve hiçbir taraftan değilim havasına uymaktı...Böyle bir durumda karşınızdaki size saygı duymayacaktı, ancak en azından dayak atmaktan vazgeçecekti on kişilik grup...Tırtıllı kadife safari ceketim dikkatini çekmişti, bizi çeviren arkadaşın...Tırtıllı kadife ceketle, benim pek de “ne sağcıyım ne solcu futbolcuyum futbolcu” karakterde biri olmadığımı düşünmüştü...Kuşkulu kuşkulu bana bakmayla devam ediyordu...***Orada öyle paketlenip dayak yememek ihtimali gittikçe ağır basıyordu...Arkadaşım son bir hamleyle “briç oynamaya gidiyoruz eve” dedi...Bıraktılar bizi...Hala o adamların sağcı mı solcu mu olduklarını bilmem...Onların ülkücü mü devrimci mi olduğunu bilmemem, benim hatam değildi...Bu konularda müktesebatım iyiydi...Ne ki, “davranış modelleri, şiddete tapmaları, yavaş yavaş benzer metotları uygulamaları, gençlik ve tarafsız kitleler üzerinde gittikçe aynılaşan tutumları, bizi çevirenlerin hangi taraftan olduğu sorusunu müphem bırakıyordu...”Evet solcular da şiddete tapar olmuşlardı...Şiddeti bir yöntem olarak benimsiyorlardı...Ancak ülkücülerin farkı, arkalarındaki siyasi partinin, hükümetin koalisyon ortağı olması ve devlet içinde belirgin bir destek bulmalarıydı...7 TİP’li gencin evlerinin basılarak, hunharca öldürülebilmesi, biraz da bu siyasi gücün verdiği cesaretten kaynaklanıyordu...Mümtazer Türköne’nin kardeşinden dolayı başı sağ olsun...Gerçekten içim burkuldu...Fakat bilsin ki, gece vakti ev basıp yedi genci öldüren cesaret ve cüretin tahliyesi, her daim yürek yakar...Siyasi bir yürek yakış değildir bu...

Devamını Oku

Yeniden aşık olabilir miyim ki?..

13 Temmuz 2012

Aşkın yenilenmeye tekabül eden, ruh ortağını bulma hali olduğunu keşfetmiştim birkaç yıl önce...İnsan hayatında ruhen yenilenme ve kendini aşma süreçlerine tercüman olan, kafamızda ve kalbimizde idealize etiğimiz kişilere ‘aşık’ oluyorduk...Komplike bir süreçti fakat üç aşağı beş yukarı bu duygusal sürecin dehlizlerinden geçmekteydi aşk...Hayatlarında çok aşık olanlar, hayatlarında kendilerini en çok yenilemek isteyenlerdi...***Aşkı yaşayanlar, kendi içlerindeki yenilenme süreçlerini paralel yaşattıkları, idealize edilmiş bir kişiyle aşık olarak yaşayarak süreci insanileştiriyorlardı...Gençlik yıllarında sık aşık olan insanların, daha sonraki çağlarda, aşkla çok haşır neşir olmamaları da ondandı...İlerki yaşlarda, hayatı yeni baştan yenileme duygusu pek rağbet görmüyordu...Erkek ya da kadınlar arasında genç aşıklarla birlikte olma trendi de, işte bu kendini yenilenme ve tazelenme isteklerinin bir tezahürüydü...***Hayatımdaki büyük aşkların hep bir yenilenme, tazelenme, ulaşılmamış hayallerime ve yeni bir hayata yelken açma dönemlerine rast geldiğini fark etmiştim...Aşık olduğum kadınlar, yenilik, tazelik ve gerçekleştirilmemiş hayaller dönemlerime ‘tercüman’ olan kadınlardı...O kadınlarla birlikte ruhen yenilenmenin, tazelenmenin ve yeni bir çığır açmanın mümkün olabileceğine inanmıştım...Hayallerimi o kadınlara ulaşarak, o kadınlarla yaşayarak, o kadınlara aşık olarak gerçekleştirmeye çalışmıştım...Her hayalin bir süre sonra kendi içinde barındıracağı hayal kırıklıklarını da o kadınların ‘aşk’larının içinde yaşamıştım...Ulaşmak istediğim hayallerin, yeni hayat sayfalarındaki yerinin, kafamda idealize ettiği karakterlerdi o kadınlar...***Yenilenme dürtüsü, hayallere ulaşma içgüdüsü oluşmadan aşık olma duygusu da yeşermiyordu bende...Aşık olduğum her kadın, hayatımın bir başka yenilenmesine, gerçekleşmesini arzuladığım bir büyük hayaline işaret ediyordu bir noktada...Aşkın böyle olduğunu anladığımda, aşık olmanın iyi bir şey olduğuna kanaat getiriyordum...Hayatta fazla aşk yaşamanın çokça insanın içindeki yenilenme ve hayal kurma duygusuyla bağlantılı olduğunu hissediyordum...Kafamın gözümün yarılmalarını ise, “her yenilenmenin ödenmesi gereken doğal bedeli” olarak görmeye başlamıştım...Bir gün aşık olamayacak kadar yorgun düşecektim elbette...Hayatı, yenilemek istemeyeceğim, yeni bir hayal kurup peşinden gidemeyeceğim bir gün gelecekti mutlak ki...O gün geldiğinde bir daha aşık olamayacaktım belki de...Biliyordum ki yaşamın en ilerlemiş yaşlarında, sınırlı günleri, ayları, yılları kalanlar bile bir son mucize yaşıyor en yakınlarına ulaşan bir tazeliğe aşık oluyorlardı...Heinrich Heine ünlü bir Alman şairdi...Yandaki sütunlarda aktaracağım, Elise’ye duyduğu aşk, sanıyorum aşkın insan hayatının son demlerinde bile nasıl deli gibi yaşanabileceğini gözler önüne seriyor...***Bana gelince;Yaşadığım ve bana sonsuz gelen her aşki hırpalanmalardan sonra, “ayağa kalktığımda” mütevazı ve talepkar olmayan bir dünyaya demir atacağıma söz veriyorum kendime...Uzun bir süre de “yeni dünyaların kıpırtılı heyecanları” zinhar içine çekmiyor beni...Fakat uzunca bir süre sonra, içimdeki “yeni dünyaları keşfetme arzusu, ruhumda dolup taşan yenilenme ve hayallerime ulaşarak ruhumu tekamül ettirme arzusu, dışarda bu duyguları paylaşacak, onları idealleştirecek ‘güzel’i bulma duygusunu tetikliyor” bende...Aşkın kapıyı çaldığı o kıpırtılı, canlı atmosfer o anda oluşuyor...Catherine Deneuve’ün dediği gibi “Konu aşk olduğunda geçmiş tecrübeler hiçbir işe yaramıyor...”***Bir zamanlar yaşadığın acılar, kırıklıklar, dramatik sitcom’lar, demli yalnızlıklarla derman bulan içe kapanmalar bir anda unutuluveriyorlar...Yaşam yeni kıpırtısını, heyecanını ve tazeliğini sunuyor sana...Bu, yenilenmeye açılma, tazeliği çağırma, kişisel tarihinde yeni bir çağ açmaya çalışma demek...Konu yeni bir aşk olduğunda “geçmiş tecrübeleri hatırlamıyorsun...”Ulaşmak istediğin hayaller, geçmiş hayal kırıklıklarının üstünü örtüyor...Yenilendikçe, ruhunun gelişeceğini biliyorsun...Yeni idealler, yeni hedefler koydukça yaşayacağın tecrübelerin seni daha gelişmiş bir ruh haline ulaştıracağının farkındasın...Yine de mütereddit kalıyorsun...Yenileneceğiz diye kalpten gitmekten korkuyorsun...En iyisi Heinrich Heine’nın son günlerindeki “büyük aşkı” Elise’yi aktarayım sizlere...***** HEINRICH HEINE’NIN HASTA YATAĞINDA YAŞADIĞI AŞK... Ölümle çarpışıyordu Heinrich Heine...Aşkı düşünecek durumda değildi...Ancak aşk insana sormadan, kapıları kırarak gelir ve kendini var eder...Elli sekiz yaşındaki Heine ölümü bekliyordu...1855 yılında Alman asıllı Fransız yazar Elise Krienitz, Alman şairi görmeye geldi...***Elise yirmi yedi yaşında genç ve güzel bir kadındı... Heine’nın şiirlerine hayrandı...Yalnızca beyni ve yüreği çalışan Heine birden bu kadına tutuldu...Kadın da ona...Fakat bu öyle bir aşktı ki cinselliği içermiyordu...Kırık, platonik bir aşktı...Heine onu “mocuh” sineğim diye çağırıyordu...***Aşk ölümü bekleyen şaire “umut aşısı” yaptı...Onu hayata bağladı...Alman şairin olayı izleyen karısı bu duruma ses çıkarmadı, göz yumdu...Eski yılların kıskanç Mathilde’si (eşi) duygularından ve düşüncelerinden başka kaybedecek bir şeyi olmayan Heine’ı artık kıskanmıyordu...***Aşk sahip olamayacağı şeyi kıskanmazdı...Aşık Heine 20 Haziran 1855’te gözleri doğru düzgün görmemesine rağmen, el yazısıyla şu satırları yazdı aşık olduğu genç Elise’ye;“Pek sevimli, pek çekici insan...Geldiğinizde sizi ancak birkaç dakika görebildiğim için üzgünüm...Üzerimde son kerte iyi bir etki yaptınız, sizi en yakın zamanda yeniden görmek beni çok sevindirecek...Olanak varsa yarın, olmazsa size en uygun gelecek en yakın zamanda gelin...Yine bu kez yaptığınız gibi önceden haber verin...Gün boyunca her saat sizi kabule hazırım...Kaça kadar isterseniz...***Gözlerimdeki hastalığa karşın, bu satırları kendi ellerimle yazıyorum...Çünkü bu satırları yazması için güvendiğim bir kişi yok...Çok büyük dertler içindeyim ve hep hastayım...Yakın ilginiz ruhuma o kadar iyi geldi ki, boş inançlara kendimi kaptırıyorum...İyilik meleğim tam zamanında imdadıma yetişti diyorum...Yoksa siz, siz bir iyilik meleği değil misiniz?..Heinrich Heine...”***Elise, Heine’nın kendisini iyi hissettiği günlerde ona koşar...Onunla şiir üzerine konuşur...Kendi yazdığı şiirleri okur...Heine’nın dikte ettirdiği yazıları yazar...Ellerinde, dokunuşlarında sadece aşkın duygusal sıcaklığı vardır...24 Ocak 1856’da ihtiyar bir delikanlıymışçasına Elise’ye seslenir Heine:- “İlk kez aşık olan bir delikanlı gibi heyecanlıyım...”***Yirmi gün sonra 15 Şubat 1856’da Elise, Heine’nın yanına gider...“Çok hüzünlü bir görünümü vardı...‘Sonunda gelebildin’ dedi... Beni bu sözlerle karşıladığı çok olmuştu...Ama bu kez sözleri tatlı bir sitemle değil, sertçe söylemişti...Sonra birden yüzümü göremediği halde, siteminden nasıl üzüldüğümü hissetmişti...Beni yanına çağırdı...Yatağının kenarına iliştim...Yüzümden akan yaşlar onu derinden sarsmıştı...‘Şapkanı çıkar da yüzünü daha iyi göreyim’ dedi...Okşar gibi hareketle, şapkanın kurdelasını çekiyordu...Tez bir davranışla şapkamı arkaya ittim ve yatağın yanına, yere oturdum...”***Elise bu kısa görüşmeden sonra yanından ayrılır Heine’nın...“Yarın bekliyorum unutma...” diye seslendi şair ona...Elise 16 Şubat 1856’da sevgilisinin yanına geldi...Ancak onu Heine’nın yanına sokmadılar...Şair ölümle pençeleşiyordu ve çağırdığı sevgilisini çok istemesine rağmen göremeyecekti...17 Şubat’ta bir daha sevgilisini göremeden öldü...(Mehmet İnanç Turan’ın Tarihin Silinmez Mürekkepli Aşkları kitabından)

Devamını Oku

Cep telefonlu ihanetler...

12 Temmuz 2012

Hepsi hepsi 10 yıl önceydi...Hayat bugünkü gibi arsız değil, masumdu...İhanetler bu kadar uluorta değil, gizliydi...Aldatmalar bu kadar kolay ve sıradan değil zordu...Sadece 10 yıl önce, sevgililer ancak, evden ya da işyerinden arayabilir, uluorta kimse kimseyi arayıp, mesaj atamazdı...Kimse kimsenin nerede olduğunu bilemez, kimse kimseyle o kadar kolay tanışamazdı...Hayat sonsuz seçenekler yerine, sınırlı birlikteliklere izin verirdi...İşyeri aşkları, arada bir de işyeri ihanetleri görülürdü...Birbirini sınırlı mekânlarda, sınırlı sayıda gören, sınırlı sayıda konuşabilen, insanlar için ihanetler de sınırlıydı...Ev telefonunun mahremiyeti, iş telefonunun çalışma kuralları vardı...Arsız birliktelikler için araç yoktu...Arsızlığı iletecek, kablo yoktu...Bilgisayarlarda, utanmaz chatleşmeler, mailli sevişmeler henüz başlamamıştı...***Yıllar öncesinin sevgilileri, sizi zar zor evden arardı...Annenin ve babanın yanında, evin orta meydanındaki telefon, aşkınıza sahne olurdu...Kaçmak isteseniz, kaçamaz, konuşmak isteseniz konuşamazdınız...Buluşmalar kıt, kavuşmalar kıt, randevulaşmalar kıt, siz de kıt kanaat geçinip gitmek zorundaydınız...Kıtlıktan aşkı yaratmalıydınız...İmkansızdan buluşma ayarlamalıydınız. Ortamsızlıktan, aşk mekânları yaratmalıydınız...Haftada bir kavuşmalardan, aşk çıkarmalıydınız... saatlik buluşmalardan sevgi yaratmalıydınız...Bunları bu şartlarla yaratamadığınızdan, aşkı ve sevgiyi esas olarak kafanızda yaratırdınız...Bazen kendi kendinize aşık olur, kendi kendinize bitirirdiniz...Bazen buluşana kadar çektiğiniz heyecandan kafayı yerdiniz...***Arsız chatleşmelerin, utanmaz cep mesajlarının olmadığı günlerde yaşam kuşkusuz daha arlı ve daha mazbuttu...Cep telefonlu ve chatli dünyalar, artık sınırsız seçenekler, sınırsız ilişkiler, sınırsız aldatmalar ve sınırsız hayatlar yaratmaktadır...İhanetlerdeki patlama cep telefonlarıyla doğru orantılıdır...Evin bir başka odasına geçerek sessizce chatleşme, sanal çiftleşme bilgisayarla yapılmaktadır...Hayat bir daha geri gelmeyecek bir yaşam tarzını kapatmakta, hep zaplanacak ilişkilerin artacağı başka bir tarzı dayatmaktadır...Randevular artık randevu gibi değildir...Taksim Meydanı’nda, ya da Karaköy İskelesi’nde yapılmamaktadır...Birileri bir yerlere takılmakta, diğeri de cep mesajlarıyla o yere uğrayarak randevulaşmaktadır...Takıla takıla yapılan randevulaşma, romantik değildir...Birbirine kavuşmadan ziyade birbirine takılmayı içermektedir...***Birbirine takılanların, birbiriyle randevulaşanlar gibi, birbirlerine söyleyecek fazla sözü bulunamamaktadır...Arada bir söylenecekler kısa mesajlarla zaten iletilmektedir...Mesajlaşmalar kavuşmanın heyecanını bitirmektedir...Gizemi yok etmektedir...Hayatı düzleştirmektedir...Cep telefonu mesajları ve bilgisayar chatleri iletişimi artırmakta ama aşkı öldürmektedir...Gidip gelen mesajlar arasında heyecanı söndürmektedir...Karşındakiyle konuşurken, aklı başka yere sürüklemektedir...Karşındakiyle cilveleşirken, başkasıyla öpüşülmektedir...Aşkı öldürürken, ihaneti teşvik etmektedir...Yakında aşk daha bir azalacak, ihanet daha bir artacaktır...Biri azalmaya, diğeri artmaya giderken sonunda ikisi de anlam yitirecektir...Aşk azaldıkça, ihanet kelimesinin de anlamı kalmayacaktır...İhanet hayatın kendisi olacaktır...(Reha Muhtar’ın Mina’ya Mektuplar adlı kitabından..)*****Kadın iktidarı“Kadınlar iktidarı çocuklar üzerinde egzersiz ederler...” dedi bir kadın dostum...Erkeğin iktidar oyunları üzerinde konuşuyorduk...Erkeğin, güçlü, kuvvetli ve iktidarlı hissetmesi için, bir ömür boyu oynamak zorunda olduğu oyunlara, kadınlar gerçekte ne kadar ilgi gösteriyordu acaba?..Güç erkekte bir cazibe unsuruydu...Birçok kadın için erkeğin güçlü olması başlı başına çekici bir olaydı...Güçlü erkeklerin, auralarından kaynaklanan bir apeliteleri vardı...Kadınlar erkekte gücü seviyor, ama onun nasıl kazanıldığıyla hiç ilgilenmiyordu...Güç ve iktidar oyunları üzerine erkeklerin saatlerce yaptığı sohbetlerle de ilgilenmiyorlardı...Onun için kariyer, güç, iktidar savaşları için erkek erkeğe yapılan konuşmalar kadınlara sıkıcı geliyor, hemen başka şeylere yöneliyorlardı. Erkeğin hayatı boyunca, hayatı pahasına aradığı iktidar neden kadınlarda gözükmüyordu?..“Kadınlar, iktidarlarını esas olarak çocukların üzerinde ve evde dener” diyordu kadın dostum, “Onların iktidar mücadelelerinde çocuk önemli bir yer tutar...”Çocuğun davranışlarına yön verme, çocuğu biçimlendirme, çocuğu etkileme...Bir çocuğu onun üzerinde mutlak bir hakimiyet kurarak şekillendirme, onu önce doğurarak sonra biçimlendirerek yaratma...Annelik, doğanın mucizevi yaratıcılığında aslında kadının bir iktidar egzersizidir...Gücünü, kudretini ve yaratıcılığını, yepyeni bir insan yaratımında kullandığı bir iktidar egzersizi...Kadın iktidarını sadece çocuk ve ev üzerinde egzersiz ederse, esas iktidarını tamamen dışarıda arayan erkekle arasında sorun çıkması kaçınılmazdır...Erkek için işyerinde alınacak bir santim önde pozisyon hayati değerdedir...Onun için günlerce, gecelerce konuşabilir, kulis yapabilir, dertleşip, içebilir...Böylesi durumlarda kadın pek oralı olmaz...O daha çok bütün bunların kendisiyle değil sonucuyla ilgilidir...Hayat ekonomik olarak daha rahat olacak mıdır? Kendisi ve çocuklar için istekler daha rahat karşılanacak mıdır? Şu dünyada o da diğer kadınlar gibi rahat edecek midir? Gerisi boştur ve erkek geyiğidir.Kadın kocasının dışarıdaki iktidar mücadelesinden kaynaklanan huysuz günlerini eşe dosta, “Bizimkinin yine heyheyleri üstünde” şeklinde anlatır.***Erkek ise böyle günlerde kadından müthiş anlayış bekler. İktidar mücadelesini onun için yaptığını düşünerek, “Bu kadın niye beni anlamıyor” diye huysuzlanır...Oysa kadın o sırada kendi iktidar mücadelesini evde ve çocuğu üzerinde vermektedir...Onun için de koca tam anlamıyla anlayışsız bir hödüktür...Ne çocuğun dersiyle, ne evin faturasıyla, ne onla ne bunla ilgilenmektedir...Varsa yoksa dışarıda sürtmektedir...Kadın ve erkeğin iktidar oyunları farklıdır...Farklı olduğu için kadın ve erkek arasında iletişim kaybolur...Beklentiler farklılaşır... İlişkiler kopuklaşır...Anlaşılmayan insanlar öfke biriktirir... Biriken öfke patlatılır...Patlatıldıkça karşılıklı kırılınır... Kırıldıkça nefretleşilir...Nefretleştikçe ihanet edilir... İhanet ettikçe ilişki imkansızlaşır...İmkansızlaştıkça mahkemelik olur... Türevi karakolluktur...(Reha Muhtar’ın Mina’ya Mektuplar adlı kitabından..)

Devamını Oku

50 liralık lahmacunun altında yatan gerçek: Bodrum’u Capri gibi yapacaklar...

11 Temmuz 2012

Beyhude bir tartışma yaşanıyor Bodrum’daki lahmacun fiyatı üzerine...Bodrum’un en ünlü otellerinden Maça Kızı’nda 50 liraya lahmacun yeniyor...Onbeş yıl önce Akmerkez’in Ulus kapısında Paper Moon açıldığında kıyamet kopmuştu...Sanıyorum “25 liraya pizza veriyorlar... Rezalet...” diye...Bugün Paper Moon muadillerinin arasında ‘hesaplı’ yemek yenecek yerlerden biri gösteriliyor...Maça Kızı Otel’in sahibi Sahir Erozan, bu tartışmalardan hiç yüksünmüş görünmüyor, “Ben konsept satıyorum... Normaldir...” diyor...***Bodrum’a uluslararası kapitalin nasıl bir yatırım yaptığını görmeyenler, tatil beldesini 30 yıl öncesindeki konseptine göre tartıştıklarını sanıyorlar...O bir zamanların bohem gençliğinin “Bir zamanlar aşık olmuştum... Ama şimdi ismi neydi unuttum... Biraz deniz, biraz uyku... Bodrum Bodrum...” şarkısı eşliğinde takıldığı Bodrum’un yerinde yeller esiyor...Artık dünyanın en ünlü otel zincirleri, “finansal olarak nasıl geri getirisinin sağlanacağı muamma olan” yatırımlar yapıyorlar...Üst düzey finans sorumlusu olarak çalışan bir arkadaşım geçen gün; “Bu paralar nasıl geri dönecekler... Anlayamıyorum...” diyordu...Mandarin Otel, Cumartesi gecesi Cennet Koy’da bir açılış yaptı...“1500 kişi davetli... Gelecek misin” dediler...“Gelmeyeceğim” dedim, “bu kadar kalabalıkta rahat etmem ben...”***Dünyaca ünlü İtalyan şarkıcı Eros Ramazotti’nin konseriyle açılışı yapıyor otel...1500 kişi davet edilmiş, yatlarla, arabalarla tam 3500 kişi açılışa gitmiş...Bir dostum, “Gece 02’de vale hizmeti talebi karşılayamaz hale geldi... Arabayı otelde bıraktım, tekneyle Türk Bükü’ne geçtim, oradan araba tutup eve gelebildim... Kendi arabamı ertesi günü gidip aldım...” diyordu...Dünyanın en ünlü otel zincirlerinden Four Seasons, Kempinski Barbaros Bay’in yanına bir otel kompleksi inşa etmek üzere çalışmaya başlamış...Dünyanın en ünlü otel zincirleri, Kempinski, Mandarin, Four Seasons, Bodrum’a yüz milyonlarca dolar yatırım yaparak geliyorlar...Bodrum dünyanın en ünlü oteller zincirlerinin ilgi alanlarının tam göbeğinde...Geçen gün Mübariz Mansimov’un 45 milyon dolara Cefi Kamhi’den aldığı Yalıkavak Marina’yı, on milyonlarca dolar harcayarak bir ada haline getirdiği yerin açılışı vardı...Londra’nın en ünlü restoranı Cipriani’nin açılışı orada gerçekleşti...***Açılış gecesi oraya da çağırdılar...“Çok kalabalık olur ben gitmem...” dedim, çocuklarımla havuzda oynamayı yeğledim...Hiçbir davete gitmiyorum, fakat herşeyden haberdarım...Sonra kendim gidersem gidiyorum...Böylesi daha samimi, daha sahici oluyor...Bunu da yazıyorum, çünkü bazı akl-ı evveller “gidip gördü reklam ediyor” derler...Şükür, ne oraları reklam edecek davetlere ihtiyacım var, ne de zırt pırt o davetlerde boy gösterecek halim...50 liralık lahmacundan nerelere geldik...Bizler için “50 liralık lahmacun bir tartışma konusu” muhakkak, fakat “Dünyanın yeni tatil beldesi Bodrum’u inşa etmeye çalışanlar için” bu tartışma abes ve absürd...Bodrum’u “Capri” adası gibi bir yer yapmaya çalışıyor uluslararası yatırımcılar...Bu kadar lüks oteller zincirinin bir benzerini Capri’de görmüştüm...Zaten Capri’deki otel fiyatlarından, nereye gitmekte olduğumu baştan anlamış, hiçbir şeye sinirlenmemem gerektiğini önceden kabullenmiştim...Bodrum’da birkaç yıl içinde 50 liraya öğle yemeği yenir mi bilmem...Burası Türk turistten çok “dünyalı kodamanlara” hazırlanıyor adım adım...“Uyku biraz uyku... Bütün isteğim buydu... Biraz deniz, biraz uyku...” öyle mi?..Hey gidi Bodrum hey!..*****GÜNÜN ANLAMLI SÖZÜ...MAZERETİN OLMADIĞI BİR HAYAT...“Herkes mazeretin geçerli olmadığı bir boyutta yaşamanın sonuçlarına katlanacaktır!..Bunu bilerek dilediğiniz gibi yaşamaya devam ediniz...!”Ahmed Hulusi (Dosttan Dosta kitabından)*****RUHBAN OKULU DA CEMEVİ DE AÇILMALI...Önceki gece CNN Türk’teki Tarafsız Bölge’de, Heybeliada Ruhban Okulu açılsın mı açılmasın mı tartışmasını izliyordum...Yedi yıl Atina’da kaldığımdan, dizelerini çok iyi bildiğim eski bir şarkının nostaljik tadıyla izledim tartışmayı...Tartışmacıların büyük çoğunluğu, kendi tezlerini savunmada gayet bilgili ve derinlikliydiler...Fakat ne kadar bilgili ve derinlikli olurlarsa olsunlar, Heybeliada Ruhban Okulu meselesinin iki can alıcı noktasından birinde eskilerin deyimiyle “tenakusa yani çelişkiye” düşmekten kurtulamadılar...***Heybeliada Ruhban Okulu’nun açılmasının şimdi gündeme gelmesi elbette ki İstanbul’da kalan 2500 Rum’un mitropolit ihtiyacını giderme duyarlılığından kaynaklanmıyor...Başta Amerika olmak üzere, uluslararası güç odakları, İstanbul Fener Rum Patrikhanesi’ni, Doğu Avrupa’da komünizmin yıkılması ve Ortodoksluğun güçlenmesiyle etkisi çok artan Moskova Patrikhanesi’ne karşı bir güç olarak hazırlamayı düşünüyorlar...Onun için de Heybeliada Ruhban Okulu’nun yeniden açılarak, din adamı yetiştirmesini ve Sen Sinod’unu eski etkinliğine kavuşturmasını arzuluyorlar...Ruhban Okulu’nun açılması insani bir istek...Batı Trakya’da Türklere verilmeyen onca hak varken, Ruhban Okulu’nu gündeme getirmek, birçok kişiye abes geliyor...“Onlar Batı Trakya’da adım atmadan, biz de adım atmayalım” demeye getiriyor ve mütekabiliyet ilkesini hatırlatıyorlar...***Gündeme gelen her konunun, aslında bir insan hakları meselesine sarmalanmış bir strateji ve uluslararası bir hamle olduğunu bilmek güzel bir şey...O zaman farkındalığınız artar...Ancak bunun uluslararası güç oyununun bir parçası olduğunu bilmek, insan hakları konularında “kayıtsız” olmak anlamına gelmemeli...Batı Trakya’daki Türklerin dini özgürlüklerini istedikleri gibi yaşayabilmelerinin yolu da, kendi vatandaşlarınıza sağladığınız özgürlüklerin seviyesinden geçiyor...***Neticede, Alevi vatandaşlarımızın Cemevleri sorunu da Rum vatandaşlarımızın Ruhban Okulu meselesi de, bizim meselelerimiz...Biz kendi vatandaşlarımıza kendi inanç ve özgürlüklerini sonuna kadar sağlama hakkını, hiçbir şarta bağlı kalmadan verirsek, Türkiye’nin çağdaş ve insan haklarına saygılı konumundan en çok bu ülkenin vatandaşları yararlanır...Biz mutlu oluruz başkaları değil...Kendi vatandaşlarımızın mutluluğunu, “başkaları istiyor ve istemiyor” diye engellemek pek akıl karı değil...Biz bütün inançlar ve düşünceler temelinde özgürleşelim...Biz mutlu olalım önce...Aleyhine yönelik stratejileri ancak mutlu insanlar bozabilirler çünkü...

Devamını Oku

Artık obez değilim... Çünkü artık alkol ve sigara kullanmıyorum...

10 Temmuz 2012

Dün bu köşede, Mine Şenocaklı’nın Pazar sohbeti vardı...Sağlık Bakanı Recep Akdağ “Sigarayla savaşı kazandık... Yüzde 33’ten yüzde 27’lere indi sigara içme oranı... Şimdi obeziteyi yıkacağız... Daha hareketli, sağlıklı ve daha az yenilen bir yaşamı sağlayacağız... Sonra sırada alkol var... Onunla da mücadele edeceğiz...” diyor...***Gazetecilik bir yerde “manşet atma mesleğidir...”Sayfayı yapan arkadaşlar, “sırada alkol var” başlığını atmışlar ki, röportaj okunsun...“Obeziteyle mücadeleyi kimse okumaz, sırada alkol var” dersen, dini referans, laiklik, şeriat, yaşam tarzı tartışmaları gibi konularla ilgiyi çekmeyi düşünmüşler...O zaman arkadaşların girdiği dini referans konularından gireyim ben de meseleye...Hiçbir dini referansım olmadan, ya da bir doktor tavsiyesi almadan, 7.5 yıl önce günde iki paket içtiğim sigarayı aniden bırakıverdim...Yardım almadım...Nikotin cikleti, buhar üfleyen sigara gibi icatlara rağbet etmedim...***Sigaradan sonra, son yıllarda haftada iki üç akşam, iki kadeh içtiğim kırmızı şaraba sıra geldi...Kırmızı şarabı seviyordum...Masada elips bardaklardaki duruşuna hayrandım...Müktesebatım, hatırı sayılır bir şarap tatma ritüelini içinde barındırıyordu...Bir degüstatör olmasam da, yerel ve uluslararası kavlarda şarabın iyisi üzerine konuşacak ve tat alacak mütevazı bir bilgi birikimine sahiptim...Üstelik yıllar önce kısa bir eğitim aldığım Alman degüstatör “Bir şarabı tadabilmek için, sigara içmemek gerektiğini, ağızda sigara tadı olursa şarabı tadamayacağımı” kesin bir dille anlatmıştı...Yıllarca sigara içtikten sonra, nikotinsiz bir ağız tadıyla şarabı tatmak, bana keyif veriyordu...Ne var ki, akşamları yemekle içilen iki üç kadeh şarap da, vücudumda ve üzerimde ağırlık yapıyordu, bunu hissediyordum...Bense hem ruh hem madde olarak hafiflemek istiyordum...***Hiçbir dini referansım yoktu yine...Fakat kırk yılda bir dostlar için şarabı tatmak, belki de senede bir iki kadeh parlatmak dışında, şarabın akşam yemeklerindeki ağırlığını da hayatımdan çıkarttım...İki buçuk yıldan fazla oldu...Otuz aydan biraz fazla zaman...Bu zaman dilimi içinde azar azar, hiçbir özel diyet yapmadan tam 20 kiloya yakın ağırlık gitti benden...Haftada iki üç akşam yemeklerde iki üç kadeh şarap içmemenin bana getirisi 2.5 yılda 20 kiloya yakın bir kilo kaybıydı...En önemlisi ise yaşam biçimimdeki bütünsel değişiklikti...İki kadeh şarap içmeyince, sigarayı ağzına sürmeyince, vücut gençlik yıllarındaki gibi spor yapma ihtiyacı duymaya başladı...***Günde iki-iki buçuk saat spor, yeni yaşam tarzının doğal bir sonucu olarak bünyeme oturdu...Şimdi günlük düzenli iki saat spor yapan, alkol ve sigara kullanmayan, son iki buçuk yılda 20 kilo vermiş tamamen farklı bir hayat yaşayan birisiyim...Bütün bunları şunun için anlatıyorum...Benim bir dini referansım yok...Üç seçim döneminin üçünde de AKP’ye oy vermedim...Son seçimlerde kimseye oy vermedim...Hiçbir dini referansı olmadan, bu kampanyaların başladığı tarihlere bile denk düşmeden, kendi yaşam önceliklerim çerçevesinde, bu kararları aldım ve uyguluyorum... Artık obez değilim, artık alkol ve sigara kullanmıyorum...***Sağlık Bakanlığı sigarayla savaşı başlattığında, yüz milyonlarca dolarlık kazançlarından mahrum olacağını anlayan uyanık sigara lobisi, “Bunlar laikliği yok etmeye çalışıyor... Amaç alkolü yasaklatmak...” kurnazlığına saparak, prim kazanmaya çalıştı...“Yüzde 33’ten yüzde 27’ye düştü sigara içme oranı” diyor Sağlık Bakanı Recep Akdağ:- “Esas önemlisi gençlerde sigara alışkanlığı azaldı...”Dün sabah sporunda kardiyo yaparken Power FM’i açtım...Uzun zamandır dinlemediğim ve hiç tanımadığım genç popçuları dinliyorum...Klipler arasında Sağlık Bakanlığı’nın “spor, hareketli yaşam ve obeziteyle mücadele” bandını izledim...Bu yazıyı o anda yazmaya karar verdim...Yeni yaşam biçimim, sporu içinde barındıran, sabahtan akşama sağlıklı, içkisiz, sigarasız ve keyifli bir hayat tarzı...***Bu olayı “sırada alkol var” türü başlıklarla, dinci-laik tartışmalarına, yaşam biçimi umacalarına, şeriat mı geliyor kurnazlıklarına kurban etmeyeceğim...Benim hiçbir dini referansım yok...Çağdaş Batı dünyasının referansları, içkiyi, sigarayı ve obeziteyi yaşamınızdan çıkarmanızı öngörüyor...Quantum fiziğinin bile öngördüğü yaşam biçiminde, bu anlamsızlıklar artık bulunmuyor...Meseleyi bir din tartışmasına, bir şeriat umacasına çekerek, milyarlarca dolarlık bir rantı kaybetmek istememek, akıllı ve uyanıkça bir davranış...Alkole bütünüyle yasak gelmesine zinhar karşıyım...Bu yaşam biçimlerinin metazori insanlara şırıngalanmasına karşı olduğum gibi...Fakat sigara, alkol ve obeziteyle mücadele ile hareketli sportif yaşamı amaçlayan kampanyaları sonuna kadar bütün tecrübelerimle destekliyorum...Kaçak içki sigara kampanyaları tehlikelidir...Mazallah suikastlere bile neden olur...Hey gidi Turgut Özal hey!..*****TRT’DE KLASİK FİLMLER KUŞAĞI... YEŞİL YOL FİLMİNİ MUTLAKA BİR DAHA İZLEYİN...Geçen gece, Palmalife’da, rahat bir evin oturma odasını andıran televizyon odasına gidip içine gömülünen derin koltuklara yerleştim...Kanallar arasında iyi bir film yakalamak için gezinirken, TRT’de “klasikleşmiş filmler kuşağına” rast geldim...Dünyaca ünlü iki sinema klasiği Philadelphia ve Forrest Gump’la iki Oscar kazanan Tom Hanks’in oynadığı Yeşil Yol filmini bir kez daha izledim...***Eğer bu filmi izlemediyseniz, “ben sinema izlerim” demeyin sakın...Bu film aday olduğu dalların bir çoğunda sadece aday olarak kaldı, Oscar’ı alamadı, fakat, dünya sinema klasikleri arasında, hikayenin özgünlüğü, oyunculuk performansı, akıcılık, derinlik ve yönetmen performansı açısından, çoğu filmi geride bırakacak özelliklere sahip...Elbette Tom Hanks’in ve Michael Clarke Duncan’ın oynadığı iriyarı iyilik meleği John Coffey rolü için özel bir sayfa açmak gerekiyor...***Hayatın anlamını dolu dolu yaşamak istiyorsanız, yaşamı, ölümü ve sonrasını düşünmek, hayatta yaptıklarınızın ve yapmadıklarınızın ne anlama geldiğini öğrenmek istiyorsanız iriyarı siyahi adam John Coffey’i ve onun hikayesini izlemelisiniz...İzlediyseniz mutlaka bir kez daha izlemelisiniz...Çünkü tek seyirlik filmlerden değil Yeşil Yol...Önceki gece 190 dakikalık filmi iyi ki bir kez daha izledim...Kaçırmış olduğum ne büyük şeyler olduğunu bir kez daha fark ettim...Stephan King’in romanından uyarlanan Yeşil Yol bir sinema klasiği...İnanılmaz derecede özgün ve öğretici bir senaryo...İnsanın içini sımsıcak ısıtan ve zaman zaman lanet okutan bir öykünün filmi...Tom Hanks’in aslında, Tom Hanks’ten öteye olduğunu anlatan bir klasik...***Hayatta ne yaparsanız karşılığını bulursunuz...Yaşamın enerjisi, yaptıklarınız ve yapmadıklarınızla sizi bulacaktır...İyilik yapmak bir fedakarlık değildir hiçbir zaman...Sizi yüklerinizden arındırır, sizi hafifletir ve mutluluktan uçurur...Almak değil, vermektir mutlu yapan bizleri...TRT’nin Klasikleşmiş Filmler Kuşağı’nı yaz boyu kaçırmayın...Önceki gece de Clint Eastwood’un Affedilmeyen filmi vardı... Her gece bir sinema şöleni var TRT’de gece 22 sularında...

Devamını Oku

Hiç diploma alamadık!.. Hep karne aldık hayattan...

8 Temmuz 2012

“50 yaşındaki elli erkekle röportaj” projesi Tuluhan Tekelioğlu’nun uzun zamandır üzerinde çalıştığı bir kitap projesiydi...Benden de röportaj istemişti, ancak daha önce dediğim gibi, “kendi hayatımı röportajlarla açmak” fikri uzun zamandır bana yabancı geldiğinden, projeyi çok doğru bulmama rağmen bir türlü gönül rızasıyla, mikrofonun karşısına oturamamıştım...Önceki gün mesaj atmış...Kitap bitmek üzere, “Arka kapağına birkaç satır yazar mısınız” diyerek...Bir de not düşmüş;“Dün Mehmet Öz’le kitap için röportaj yaptım... Erkeğin mutlu yaşı 50’dir dedi”***En mutlu olduğum yaş mı 50?..Belki, belki de değil...Fakat bir gerçek var...Dün ilkokul birden sınıf arkadaşım Arda Tugay’la sohbet ettiğimde söylediğim...“Ömrümün manevi ve fiziksel olarak en güçlü hissettiğim günlerini yaşıyorum Arda’cığım” dedim...“Anlıyorum seni” dedi...Hiçbir dönem rahat geçmedi hayat yolculuğunda...Ergenlik çağımızda kendimizi kabul ettirme çabaları, ne büyük ağırlıklar, üzüntüler ve stresler yaratırdı üzerimizde...***Üniversite “yaşadığımız gençlik sorunları”nı anlatan kalın kitapları okumak, “o kalın kitapları yazmak için uğraşmak”la geçti...Bir varlık mücadelesiydi o yıllar, ya da daha doğru bir deyimle, yok olmamak için ölümüne bir direniş...Gazeteciliği bir liman olarak benimsemem ve gazetecilik dışında hiçbir şeyi “önemsememem” o günlerden yadigar kalmıştı bana...Aşk yaşamasını, yaşamaya yaşamaya öğrenmeye çalışmadık mı biz?..Birlikteliğin nasıl olacağını, birlikte yaşamayı beceremediğimizde anlamadık mı biz?..Kaç kere kafalarımızı duvarlara tosladık?..Aşkı dört başı mamur yaşayamamanın üzüntüsü kaç kez yaşamımızı mutsuz zindanlarda mahsur bıraktı?..***“Erkeğin en mutlu yaşı 50...” demiş Mehmet Öz...Bilmiyorum belki öyle, belki değil...Ancak hayatın en çok farkına vardığı yaşı 50...En azından şu ana kadar...Sonrasını henüz bilmiyorum...Yaşarken çok mu zorladık hayatı?..Yoksa hayat mı talep ettikçe zorladı bizleri?..Hiç diploma alamadık...Hep karne aldık hayattan...Hiç tescilleyemedik kazandıklarımızı...Hep sınandı kazandıklarımız...Kazandıklarımız sınanırken, kayıplarımızı telafi etmek daha da zordu...Yaşam kayıpları telafi etmeye çalışırken, kazançları tescillemeye ve kaybetmemeye uğraşan bir girdabın içinde, bizleri sınadı durdu...***50 yaşında en mutlu yaşlarımı mı yaşıyorum bilmiyorum...Fakat farkındayım ki, gittikçe sadeleşiyor hayatım...İnanılmaz olaylarla bezenmiş bir temel üzerinde, her dakika, her saniye daha da sadeleşiyor, yalınlaşıyor yaşam...İçimdeki hayat ve tecrübe zenginleştikçe, dışardaki hayatım sadeleşmekte...Okumalar yazmalar, çocuklara tatil, okul, sevgi ve sorumluluklar, aile büyüklerine mukayyet, arkadaşlar için dost sohbetler, sinemalar, kitaplar, kültürel ihtiyaçlar, kendim için günlük spor, izlediğim futbol, basketbol, tenis, voleybol...New York Times gazetesinde iki yıl önce okuduğum bir makale geliyor gözlerimin önüne...- “Hayatı 14 yaşınızdaki hobileriniz ve hayallerinize göre yaşayın... Mutlu olduğunuzu göreceksiniz...” diyordu...***Garip bir şekilde, 14 yaşımdaki hobilerime, hayallerime ve dünyama döndüğümde, içimdeki bütün yabancılaşma hislerinden azad olduğumu gördüm...14 yaşımın sadeliğini ve hayallerimdeki zenginliği, içimde yaşamaya çalışıyorum şimdi...Aşık olmuş muydum acaba 14 yaşımda?..Kim bilir?..*****HAYATI KADINLAR YÖNETİR...Bana 50 yaşına kadar ne öğrendin diye sorsalar, “Hayatı kadınların yönettiğini öğrendim” cevabını verirdim...Şimdi 20’li yaşlarımdaki evlilik günlerim aklıma geliyor...Ne uzun tartışmalar yapar, ne bitmek bilmez felsefi argümanlar sunardık birbirimize eşimle birlikte...Kadın ve erkek üzerine...Şimdiki aklım, tecrübem ve bilgi birikimim olsaydı ona sadece şunu söylerdim:“Ne boş bir tartışma bu... Hayatı kadının yönettiği, erkeği de, kadının doğurmasından belli...Yeniyi yaratmasından, erkeği büyütmesinden, onu hayata hazırlamasından belli neyin ne olduğu... Ne beyhude bir çabadır, eğitildiğin kişilerle kim egemen sorusuyla ilgili tartışmaya girme...”***Kadın mı erkek mi hayatı yönetir tartışmasının temeli şudur...- “Annenin hazırladığı erkek mi, hayata egemendir, eşin ya da sevgilisinin yönettiği erkek mi yaşamı yönetir?..”Soru, anne mi, eş mi sorusudur ve tahteravallinin iki tarafında da iki kadın oturur...Erkek bu tahteravallinin taraflarından biri değildir, ortada bir o yana bir bu yana kaykılır durur...Kadınlar bu tartışmanın sanal olduğunu bilirler...Tartışmanın diğer yanında bir başka kadının olduğunun farkındadırlar...Erkeği bu tartışmayla provoke ederek, “diğer kadına karşı zafer kazanma”yı düşünürler...***Erkeğin kadın üzerinde olduğu söylenen tahakkümü, “annenin öteki kadın üzerindeki tahakkümüdür...”Erkeğin gençlik yıllarında hayat karşısında protest davranması, otoriteye karşı çıkması, ele avuca gelmemesi ise, erkeği cinsel cazibesiyle yöneten öteki kadın ve kadınların, anne üzerindeki geçici zaferleridir...Tahteravalli, erkeğin gönül ibresi, cinsel cazibeden etkilenmesi ve dışardaki kadınlara ilgisiyle, anne öğretileri ve etkileri arasındaki bocalamasının hikayesidir...Bu, erkek üzerinden “kadınlar arası bir iktidar mücadelesidir...”Hatta aynı kadının anne olma haliyle, eş olma hali arasındaki savaşıdır...Kadın anne olduğunda erkek çocuğu üzerinde, annelik öğretilerini benimseyecek, eş ve sevgili olduğunda erkeğiyle ilgili kadınsı duyguları harekete geçirecektir...***Annenin yetiştirdiği erkek çocuk, büyüdüğünde başka kadınların “bencil davranışlar sergilediğini düşünüp, fazla makbul bulmadığı” erkek halini alacaktır...Anne ise, “içten içe aşık olduğu erkek çocuğunun”, başka kadınların zıpır isteklerinin figüranı olmasına tepki koyacak ve onun kendi gerçeklerine yani annenin sunduğu gerçeklere göre davranmasını isteyecektir...Anneyle, hayatının kadınları arasında kalan erkek, kendini çift taraflı pohpohlama ya da protestoyla, “matah bir karar mercii” olarak görecek ve hayatı yönettiği zannına kapılacaktır...Hayat hiçbir erkek için Muhteşem Süleyman’dan daha muhteşem değildir...Muhteşem Süleyman’ın muhteşem hayatı, nasıl ki “Valide Sultan” olarak bilinen Hafsa Sultan’la, Hürrem Sultan arasındaki etki ve iktidar savaşının bir vesilesidir, muhteşem sıfatını bile alamamış erkek hayatları, o “muhteşem”in bir minyatürüdür...“Muhteşem minyatürler”den oluşan toplumlara erkek egemen toplum diyoruz biz...*****GÜNÜN ANLAMLI SÖZÜNE ZAMAN Kİ BU BEDENİ YİTİRİR...“Ne zaman ki bu bedeni yitirir, bu ruh yapı içinde yalnızca bilinç olarak varlığımızı hissederiz, o zaman neler kaybettiğimizi anlarız...”(Ahmed Hulusi... Dosttan Dosta kitabından)

Devamını Oku

Aziz Yıldırım artık daha fazla dolduruşa gelmemeli...

7 Temmuz 2012

“Futbol sadece futbol değildir...” dediğimizde, küçümseyip burun kıvıran ağır siyasi yazar aidiyeti, Aziz Yıldırım ve Fenerbahçe olayını bir türlü yerli yerine oturtamıyor...Oysa konu çok basit...“Siz bir takımı şikecilikle suçladığınızda”, o takımın milyonlarca taraftarını da şike yapmakla suçluyorsunuz...Çünkü takımla, taraftar tek bir aidiyettir...“Siz şampiyonluğu şike yaparak aldınız” diyorsanız, “milyonlarca tarafarın şampiyonluk sevincini şikenin gölgesi altına sokup” ezip geçiyorsunuz...***Futbolun kimyasında bazılarının anlayamadığı budur...Onun için bu şike soruşturması başladığından beri, “Kulüplerle, kişileri ayırın... Cezaları kulüplere kesmeyin... Küme düşürmeyi zinhar aklınızdan geçirmeyin... Cezalarda insaf sınırlarını zorlamayın... Futbolun bütün günahını tek bir sezona tek bir gruba yüklemeyin...” diye bir yıl boyunca söyleyip durdum...Bazıları bunları anlamadı...Futbol medyası “olayları köpürterek, kendilerine prim yapmayı seven kesiminin dolduruşlarıyla” futbolun kimyasını değiştirebileceğini sandı...***Şimdi o günler geride kaldı...Futbolda ne, ne kadar yapılır nasıl yapılır, insanlar, kulüpler, taraftarlar rencide edilmeden nasıl mesafe katedilir, yol alınır, biraz daha aydınlandı...Fakat şimdi büyük bir tehlike kapıda bekliyor...Fenerbahçe Başkanı Aziz Yıldırım’ın mahkumiyet aldığı karar günü tahliye edilmesi, “Bir sivil toplum örgütü zaferi... Bir muzaffer direnişin galibiyeti... Bir yıkılmaz kalenin zaptedilemeyen direnişi” havasında verilmekte...Aziz Yıldırım bu dolduruşlara gelmemelidir...***Doğrudur, başkanı olduğu Fenerbahçe, Türkiye’nin en etkin sivil toplum örgütlerinden biridir...Takımının şampiyonluğunun gölgede kalmaması için, sonuna kadar mücadeleye hazır milyonlarca taraftarı vardır...Fenerbahçe taraftarı, geçtiğimiz bir yıl boyunca “Fenerbahçe kalesini düşürmemek” için elinden gelen her şeyi yaptı...İddialar karşısında “geri adım atmadı”, takımın düşmesine, puan kaybına neden olacak gelişmelere durmaksızın reaksiyon gösterdi...Ancak bunların hepsi Fenerbahçe için yapıldı...“Fenerbahçe küme düşmesin, Fenerbahçe’nin puanları silinmesin, Fenerbahçe Avrupa’dan men edilmesin, Fenerbahçe rezil edilmesin” diye yapıldı...***Aziz Yıldırım’ın arkasında biriken güç, “Fenerbahçe küme düşürülmesin” diyen taraftar gücüdür...Onu sonuna kadar destekleyen güç, Fenerbahçe’nin töreni yapılmış şampiyonluk kupasının elinden alınmasına gösterilen protestodur...Fenerbahçeli, Beşiktaşlı, Galatasaraylı bizler taraftarız...Biz takımımızla var olduğumuza inanırız...Takımımızın zaferleriyle coşar, takımımızın yenilgileriyle hayatı kendimize zindan ederiz...Futboldaki direnişlerimizin, protestolarımızın, coşkularımızın ve yergilerimizin altında bu motif yatar...***Bu taraftar motifini yanlış okumamak lazım...Bir futbol takımı taraftarı, siyasi mücadelelere girmez...Kayıtsız kalır, gönülsüz davranır...Onun meselesi kulübünün ceza almaması, rezil rüsva olmaması, rakip takımın ve camiaların karşısında ezik kalmamasıdır...Gerisi “teferruat bile değildir, ne Fenerbahçe ne Beşiktaş ne Galatasaray’ın gerçek seyircisi” için...***Aziz Yıldırım bu gerçekleri iyi bilir...Fenerbahçe seyircisi için neyin önemli olduğunun farkındadır...Evindeki ilk gecenin ardından yaptığı kahvaltıdaki konuşmanın yanlış anlaşıldığını söylemesi, Aziz Yıldırım’ın Fenerbahçe gerçeklerini anlık öfke patlamalarına feda etmeyeceğini gösteriyor...Fenerbahçe için doğrudur yaptığı...Fenerbahçe siyasi bir teşkilat değil...Elbette Türkiye’de “ağır bir siyasi atmosfer var...”Yıllardır tutuklu olan gazeteciler, asker ve sivil bürokratlar, devam eden ve ne zaman biteceği meçhul büyük davalar...Her birinin siyasi ağırlığı, hukuki müktesebatı ve kitaplara konu olan bir külliyatı var...Fakat Fenerbahçe bu siyasi mücadelenin bir aktörü ya da mağduru değil...***Böyle bir mücadeleye kalkıldığında, Aziz Yıldırım da bilir ki arkasında aynı taraftar kitlesini bulmayacaktır...Arkasındaki milyonlar Fenerbahçe taraftarıdır ve durumları Fenerbahçe’nin durumuyla sınırlıdır...Futbol taraftarından siyasi cenahlar yaratma hastalığı eskidir...Futbolun kimyasını bilmeyenlere söyleyeyim...“Futbol taraftarını siyasileştirmeye çalışanlar, bugüne kadar bir cacık bile yapamadılar...”*****AZ YEMEK ÇOK YEMEKLE UĞRAŞMAYI BIRAKIN, HAYATINIZA SPORU SOKUN...Diyet endüstrisi milyarlarca doların döndüğü, gittikçe büyüyen bir pastanın paylaşımı için yüzbinlerce yeni aktörün piyasaya girdiği bir cangıl...Her yeni diyetisyen, kendini pazarlamak, işine yer açmak amacıyla bilinen formüllere küçük eklemeler yaparak piyasada arz-ı endam ediyor...Biz de her gün gazetelerde, televizyonlarda sanki her biri yeni bir “mucize formülmüş” gibi, yeni sandığımız haberleri okuyoruz...***Oysa, fit olma, zayıf olma, sağlıklı yaşama olgusu, hayatın içine sadece sporu ve hareketi katarak elde edebileceğimiz bir şey...Spor zayıflamak için, günlük yaşamınızın şeklini değiştirmek için gerekli...Örneğin her gün düzenli spor yapabilen birisi, zaten bir süre sonra, sağlıksız denilen yaşam biçimlerini terk etmek zorunda kalacak...Her gün doğru düzgün spor yaparak, bir taraftan içki sigara, diğer yandan sınırsız gece hayatını yaşamazsınız...Bunları yaşarsanız, her gün düzenli spor yapamazsınız...***Eğer hayatı sağlıklı yaşamak istiyorsanız, kendinize “Yemek yemeyeceğim... Daha az sigara içeceğim... İçkiyi Ramazan’da içmeyeceğim...” gibi hedefler koymaktan vazgeçin...Siz kendinize “her gün spor yapacağım” hedefini koyun...Ötekilerden zaten yavaş yavaş vazgeçmek zorunda kaldığınızı göreceksiniz...Kendinize ilkokul öğrencisi gibi yasaklar koymak yerine, yaşam biçiminizi değiştirin...Hayatınıza sporu sokun...Her şeyin mucizevi bir şekilde değiştiğini göreceksiniz ve hayattan büyük tat almaya başlayacaksınız..*****SENİNLE GURUR DUYUYORUM UTKU’M...Seninle gurur duyuyorum...Hayır başkaları röportaj yapmayıp da sen yaptığın için değil...Beşar Esad röportajını yaparkenki gazetecilik ustalığın için...Gazetecilik dışında hiçbir hesabın olmadığı için...Ne gereğinden fazla agresif sorup, “kendinin ne kadar mühim bir gazeteci” olduğunu ispata yöneldin...Ne “yumuşak” sorular sorup, Esad’ın tek taraflı propagandasına alet oldun...Söylediklerini söylemesine izin verdin...Türk kamuoyunun kafasındaki soruların hepsini tek tek sormaktan imtina etmeden...***Bu haliyle röportajın Ankara için bir referans...Seni bir zamanlar kimselerin yapmaya cesaret edemediği bir röportaja götürdüğüm günü hatırlıyorum şimdi...O kadar adam arasından seni seçmiştim...Araştırmacıydın, akıllıydın, tertemiz bir çocuktun...O günlerin röportajlarındaki “objektif ve hesapsız gazeteciliğimizin” bugünlere ulaşmanda ne kadar rolü olduğunu bilemem...Fakat senin yetişmende katkım olduysa, bundan gurur duyarım...Hep böyle kal...Hep hesapsız kitapsız yap röportajlarını...Röportaj yaparken tek hesabın gazetecilik olsun...Başkaca hiçbir hesabın olmasın ne derinde ne yüzeyde...Hesap gütmediğinde göreceksin ki, etrafında her şeyi hesap olanların yaldızları birer birer dökülecek...Sen ise onların arasında tek başına bir yıldız gibi parlayacaksın...Seninle gurur duyuyorum Utku’m...

Devamını Oku

“Her gece Bodrum” hayatımın nostaljisinde kaldı...

6 Temmuz 2012

Önceki gece, beni yemeğe çağırdılar...Türkbükü’nde “Akşam bir yemek yeriz... Sonra da İzel burada... DJ’lik yapacak Cenk Eren’in mekanında... Oraya biraz uğrar, Ship A Hoy’da da geceyi bitiririz...” dediler...Günaydın’ın yayın yönetmeni Şirin Sever’le, Hürriyet İki’nin haber müdürü İpek Durkal’la ne zamandır doğru düzgün biraraya gelememişiz...Üstelik sevgili dostum Cemal Yarar “Abi bir yemeğe davet etsem” dedi, koşuşturmadan çocuğa cevap bile veremeden telefonu kapatmak zorunda kaldım birkaç gün önce...“İyi” dedim, “Bütün dostları bir gecede görürüz...”***Atina’daki gazeteciler gibi çalışıyorum uzun zamandır...Onların öğleden sonra mesaileri akşam 18 sularında başlar...Bütün önemli haberler ve analizler akşam 18-21 arası yazılır, gazeteye verilir...Manşetler o sırada belirlenir...Atina’da saat 18.30-19 saatleri mesai açısından öğleden sonraya tekabül eder...Atinalılar öğleden sonra! mesaisinin ardından akşam yemeğe 22 sularında giderler...Benim yazılara ek, bir de tatile geldiğim iki çocuğumun sorumlulukları var...Onların programlarını uygulatacağım, kendi programımı bitireceğim, yazıları yazacağım da arkasından eğlenmeye çıkacağım...Biraz ‘ölme eşşeğim ölme’ durumu...Kızlara söyledim “Gece beni 22’den önce yemekte beklemeyin” diye...***Anlayışlıydılar, kabul ettiler...Gece saat 22’de akşam yemeği için buluştuk...Atina usulü...7 yıldır Türkbükü’nde Ship A Hoy’da iliştiğim bir masadan dolunayı seyrediyorum Temmuz gecelerinde...Yine öyle bir masaya geçtim oturdum...Kızlar geldiler...Yemekler yendi sohbetler edildi...Cenk Eren’in açtığı mekanda İzel’in DJ’liğini izledik...Seçtiği parçalarda dans eden etrafımdakilerin muhteşem koreografilerini izledim...Sevdiğim ve bildiğim parçalara içimden eşlik ettim...Biraz mırıldandım, biraz dans eder gibi oldum...***Oradan yine Ship A Hoy’a geçtik...Orada da biraz müzik dinledik...Garsonlar geliyor soruyor “Ne alırsınız?..” diye...İlk ağızdan “su alırım” diyemiyorum...- “Biraz nane yaprağı, iki parça da limon atın...” diyorum... “Üzerine ne de soğuk su...”Nane ve limonu ilgiyle dinleyen garsonlar, ‘üzerine soğuk su koyun’ deyince biraz üzerlerine soğuk su dökülmüş gibi oluyorlar, fakat ne yapayım ki, benim içeceğim de bu...***Farkındayım gece kulüplerindeki façam eski günlerin hatırına...Yoksa “nane yaprağında, limon atılmış soğuk su”dan ibaret bir içki kavına talim eden adama, bu muamele normalde yapılmaz çünkü...- “Burada su vermiyoruz” deyip, “dışarı atmadıklarına şükretmem lazım...”Gece dostlar arasında, sohbeti bol, keyifli geçti...Gece yattım, sabah saat 9 sularında kızım uyandırdı beni...- “Baba ben uyandım” dedi...Bu şu demek...Beni kaldır, sev, öp, kucağına al, dolaştır, deniz kıyısına götür, benimle ilgilen...Bunu yaparken bir taraftan da kardeşini kolla...Çünkü aynı şeyleri ona yapmazsan, bu sefer o sana gönül koyacak...Fazla bir zamanın yok yani...Bunları hemen yapacaksın ki, öteki uyandığında ona da aynı muameleyi yapacak vaktin olsun...***Baktım başım kazan gibi...Belli ki gece Cenk’in mekanında volümü yüksek Türkçe pop şarkılar uzun zamandır alışık olmayan beynimi, allak bullak etmiş...Hale bak...Bir zamanlar ben bu parçaları “naneli ve limonlu su” eşliğinde değil, hatırı sayılır viski ve şarap refakatinde dinlerdim, yine bana mısın demezdim...Farkındayım, bu yaşlılık değil...Dinginlik ve hayata başka bir pencereden bakmanın verdiği değişiklik...Uykumu alamamışım, kafam kazan gibi...O halde çaresiz aldık küçücük kızımızı, kucakta dolaşmaya çıkardık...Zaten oğlan da hemen uyandı, o da aynı kucaktan istedi...Zor bela karşılayabildim taleplerini...Dün akşam, “yemeğe bekliyoruz” dedi kızlar...Hiçbir şey söylemedim ama, ne yapacağımı biliyorum...Bana bulunduğum yerde, Nazım’ın piyano eşliğinde söylediği hafif melodiler ertesi gece için yeter de artar...“Her Gece Bodrum” Selim İleri’nin romanlarında, hayatımın ise nostaljisinde kaldı...Bakalım hayat bundan sonra ne sürprizler çıkaracak bizlere?..*****ÇEŞME ÇOK ‘İN’ FAKAT...Farkındayım Çeşme bu yıl yine çok ‘in’ bir yer...Yıllardır Bodrum’u mekan eyleyenlerin bir kısmı, Çeşme’de yazı geçiriyor, oraların sohbetlerini, plajlarını, restoranlarını, yeme içme muhabbetlerini anlata anlata bitiremiyor...Lafın sonu da genelde şöyle bağlanıyor:- “Bildiğimiz herkes Çeşme’deydi...”Çeşme bu yıl da bir “farklı olma aidiyetinin merkezine” çekilmeye çalışılıyor...Çekilsin, hiçbir itirazım yok...***Sonuçta ne Bodrum benim, ne Çeşme...Ne Bodrum’da evim var ne Çeşme’de...Ne Çeşme’de rant hesaplarım var, ne de Bodrum’da...Fakat derinden ve bilinçli yapılan bir şeyin farkındayım...Çeşme medyanın bir bölümünde özellikle promote ediliyor...Nedenini niçinini bilmem...Zaten amaç hasıl oldu...Çeşme bir “farklılık aidiyetinin merkezi olarak” algılamalara sokuldu...***Olsun elbette...Bu çabalar da sonuçta turizmimize yeni bir merkez kazandırdı...Fakat benim itirazım başka bir konuya...Yaz demek “stresten uzak muhabbet demek”, “keyif” demek, “gırgır yapma, sere serpe uzanma, plajda kumsalda sosyal ortamlar yaratma” demek...Gece eğlenme, gündüz güneşlenme demek...Bunların hiçbirine itirazım yok...Ancak yaz demek aynı zamanda deniz demek değil mi?..En derin, en temiz koylarda yüzmek, deniz kıyısının haşmetinden maada, denizin bizzat kendisinden istifade etmek demek değil mi?..***Çeşme’nin plajları çok güzel, lafım yok...Fakat Alaçatı’dan kalkıp, denize girmek için o plajlara gitmek bana ölüm gibi geliyor...Çocukluğumda babamın 1957 model siyah Mercedes’ine binip, denize ve kumsala gittiğimiz yolculuklar akla geliyor...Plaja gidip denize girdikten sonra, ıslak ıslak yeniden arabaya binilen, ya da derme çatma yerlerde üst baş değiştirilip, deniz havasının arkasından, üstünde başında kum eve ya da otele dönüş merasimleri geliyor...Denizi deniz olmaktan çıkartan keyiflerdi bunlar çocukluğumda benim için...Ben denize gireceksem, ister derme çatma, ister lüks fark etmez, denizin kenarında denizi hissedeceğim, istediğim zaman girip çıkabileceğim bir yerde olmalıyım...Deniz o zaman deniz...***Şehrin içinde tatil yapmışım, arabaya binip her sabah plaja gitmişim, kumlanıp, güneşlenip sonra da yine arabaya binip otele dönmüşüm...Bu cendereye girmek, bana yaz tatili gibi değil, yaz keşmekeşi gibi geliyor...Ben yaz çocuğuyum...Benim için yaz önce “deniz” demek...Denize ne kadar yakınım, ne kadar denizle haşır neşirim, ne kadar denize giriyorum, ne kadar yüzüyorum...Ne kadar denizde bulunuyorsam o kadar yazı yaşıyorum...***Bu kıstaslarla onlarca muhteşem koyun yanıbaşına kurulmuş gibi bir tatil merkezi dünyada sayılı...Çeşme’de tatil yaparak farklı aidiyetler hisseden arkadaşlara sonsuz saygı duyuyorum...Tatil anlayışlarını zinhar eleştirmek, yargılamak gibi haddim olmayan cüretkar tavırlara girmiyorum...Fakat bana izin verirlerse, ben deniz içinde yaz tatili geçirmekten mutluyum...Belki birkaç gün, “farklı bir aidiyet soluma” nedeni olabilir Çeşme...Ancak koylarda ve denizde yaşanan bir Bodrum hayatı, insanlar azaldıkça güzelleşir...Ben koylarımdan, denizden, güneşten ve dolunaydan mutluyum...

Devamını Oku