Dün bu köşede, Mine Şenocaklı’nın Pazar sohbeti vardı...
Sağlık Bakanı Recep Akdağ “Sigarayla savaşı kazandık... Yüzde 33’ten yüzde 27’lere indi sigara içme oranı... Şimdi obeziteyi yıkacağız... Daha hareketli, sağlıklı ve daha az yenilen bir yaşamı sağlayacağız... Sonra sırada alkol var... Onunla da mücadele edeceğiz...” diyor...
Gazetecilik bir yerde “manşet atma mesleğidir...”
Sayfayı yapan arkadaşlar, “sırada alkol var” başlığını atmışlar ki, röportaj okunsun...
“Obeziteyle mücadeleyi kimse okumaz, sırada alkol var” dersen, dini referans, laiklik, şeriat, yaşam tarzı tartışmaları gibi konularla ilgiyi çekmeyi düşünmüşler...
O zaman arkadaşların girdiği dini referans konularından gireyim ben de meseleye...
Hiçbir dini referansım olmadan, ya da bir doktor tavsiyesi almadan, 7.5 yıl önce günde iki paket içtiğim sigarayı aniden bırakıverdim...
Yardım almadım...
Nikotin cikleti, buhar üfleyen sigara gibi icatlara rağbet etmedim...
Sigaradan sonra, son yıllarda haftada iki üç akşam, iki kadeh içtiğim kırmızı şaraba sıra geldi...
Kırmızı şarabı seviyordum...
Masada elips bardaklardaki duruşuna hayrandım...
Müktesebatım, hatırı sayılır bir şarap tatma ritüelini içinde barındırıyordu...
Bir degüstatör olmasam da, yerel ve uluslararası kavlarda şarabın iyisi üzerine konuşacak ve tat alacak mütevazı bir bilgi birikimine sahiptim...
Üstelik yıllar önce kısa bir eğitim aldığım Alman degüstatör “Bir şarabı tadabilmek için, sigara içmemek gerektiğini, ağızda sigara tadı olursa şarabı tadamayacağımı” kesin bir dille anlatmıştı...
Yıllarca sigara içtikten sonra, nikotinsiz bir ağız tadıyla şarabı tatmak, bana keyif veriyordu...
Ne var ki, akşamları yemekle içilen iki üç kadeh şarap da, vücudumda ve üzerimde ağırlık yapıyordu, bunu hissediyordum...
Bense hem ruh hem madde olarak hafiflemek istiyordum...
Hiçbir dini referansım yoktu yine...
Fakat kırk yılda bir dostlar için şarabı tatmak, belki de senede bir iki kadeh parlatmak dışında, şarabın akşam yemeklerindeki ağırlığını da hayatımdan çıkarttım...
İki buçuk yıldan fazla oldu...
Otuz aydan biraz fazla zaman...
Bu zaman dilimi içinde azar azar, hiçbir özel diyet yapmadan tam 20 kiloya yakın ağırlık gitti benden...
Haftada iki üç akşam yemeklerde iki üç kadeh şarap içmemenin bana getirisi 2.5 yılda 20 kiloya yakın bir kilo kaybıydı...
En önemlisi ise yaşam biçimimdeki bütünsel değişiklikti...
İki kadeh şarap içmeyince, sigarayı ağzına sürmeyince, vücut gençlik yıllarındaki gibi spor yapma ihtiyacı duymaya başladı...
Günde iki-iki buçuk saat spor, yeni yaşam tarzının doğal bir sonucu olarak bünyeme oturdu...
Şimdi günlük düzenli iki saat spor yapan, alkol ve sigara kullanmayan, son iki buçuk yılda 20 kilo vermiş tamamen farklı bir hayat yaşayan birisiyim...
Bütün bunları şunun için anlatıyorum...
Benim bir dini referansım yok...
Üç seçim döneminin üçünde de AKP’ye oy vermedim...
Son seçimlerde kimseye oy vermedim...
Hiçbir dini referansı olmadan, bu kampanyaların başladığı tarihlere bile denk düşmeden, kendi yaşam önceliklerim çerçevesinde, bu kararları aldım ve uyguluyorum...
Artık obez değilim, artık alkol ve sigara kullanmıyorum...
Sağlık Bakanlığı sigarayla savaşı başlattığında, yüz milyonlarca dolarlık kazançlarından mahrum olacağını anlayan uyanık sigara lobisi, “Bunlar laikliği yok etmeye çalışıyor... Amaç alkolü yasaklatmak...” kurnazlığına saparak, prim kazanmaya çalıştı...
“Yüzde 33’ten yüzde 27’ye düştü sigara içme oranı” diyor Sağlık Bakanı Recep Akdağ:
- “Esas önemlisi gençlerde sigara alışkanlığı azaldı...”
Dün sabah sporunda kardiyo yaparken Power FM’i açtım...
Uzun zamandır dinlemediğim ve hiç tanımadığım genç popçuları dinliyorum...
Klipler arasında Sağlık Bakanlığı’nın “spor, hareketli yaşam ve obeziteyle mücadele” bandını izledim...
Bu yazıyı o anda yazmaya karar verdim...
Yeni yaşam biçimim, sporu içinde barındıran, sabahtan akşama sağlıklı, içkisiz, sigarasız ve keyifli bir hayat tarzı...
Bu olayı “sırada alkol var” türü başlıklarla, dinci-laik tartışmalarına, yaşam biçimi umacalarına, şeriat mı geliyor kurnazlıklarına kurban etmeyeceğim...
Benim hiçbir dini referansım yok...
Çağdaş Batı dünyasının referansları, içkiyi, sigarayı ve obeziteyi yaşamınızdan çıkarmanızı öngörüyor...
Quantum fiziğinin bile öngördüğü yaşam biçiminde, bu anlamsızlıklar artık bulunmuyor...
Meseleyi bir din tartışmasına, bir şeriat umacasına çekerek, milyarlarca dolarlık bir rantı kaybetmek istememek, akıllı ve uyanıkça bir davranış...
Alkole bütünüyle yasak gelmesine zinhar karşıyım...
Bu yaşam biçimlerinin metazori insanlara şırıngalanmasına karşı olduğum gibi...
Fakat sigara, alkol ve obeziteyle mücadele ile hareketli sportif yaşamı amaçlayan kampanyaları sonuna kadar bütün tecrübelerimle destekliyorum...
Kaçak içki sigara kampanyaları tehlikelidir...
Mazallah suikastlere bile neden olur...
Hey gidi Turgut Özal hey!..
TRT’DE KLASİK FİLMLER KUŞAĞI... YEŞİL YOL FİLMİNİ MUTLAKA BİR DAHA İZLEYİN...
Geçen gece, Palmalife’da, rahat bir evin oturma odasını andıran televizyon odasına gidip içine gömülünen derin koltuklara yerleştim...
Kanallar arasında iyi bir film yakalamak için gezinirken, TRT’de “klasikleşmiş filmler kuşağına” rast geldim...
Dünyaca ünlü iki sinema klasiği Philadelphia ve Forrest Gump’la iki Oscar kazanan Tom Hanks’in oynadığı Yeşil Yol filmini bir kez daha izledim...
Eğer bu filmi izlemediyseniz, “ben sinema izlerim” demeyin sakın...
Bu film aday olduğu dalların bir çoğunda sadece aday olarak kaldı, Oscar’ı alamadı, fakat, dünya sinema klasikleri arasında, hikayenin özgünlüğü, oyunculuk performansı, akıcılık, derinlik ve yönetmen performansı açısından, çoğu filmi geride bırakacak özelliklere sahip...
Elbette Tom Hanks’in ve Michael Clarke Duncan’ın oynadığı iriyarı iyilik meleği John Coffey rolü için özel bir sayfa açmak gerekiyor...
Hayatın anlamını dolu dolu yaşamak istiyorsanız, yaşamı, ölümü ve sonrasını düşünmek, hayatta yaptıklarınızın ve yapmadıklarınızın ne anlama geldiğini öğrenmek istiyorsanız iriyarı siyahi adam John Coffey’i ve onun hikayesini izlemelisiniz...
İzlediyseniz mutlaka bir kez daha izlemelisiniz...
Çünkü tek seyirlik filmlerden değil Yeşil Yol...
Önceki gece 190 dakikalık filmi iyi ki bir kez daha izledim...
Kaçırmış olduğum ne büyük şeyler olduğunu bir kez daha fark ettim...
Stephan King’in romanından uyarlanan Yeşil Yol bir sinema klasiği...
İnanılmaz derecede özgün ve öğretici bir senaryo...
İnsanın içini sımsıcak ısıtan ve zaman zaman lanet okutan bir öykünün filmi...
Tom Hanks’in aslında, Tom Hanks’ten öteye olduğunu anlatan bir klasik...
Hayatta ne yaparsanız karşılığını bulursunuz...
Yaşamın enerjisi, yaptıklarınız ve yapmadıklarınızla sizi bulacaktır...
İyilik yapmak bir fedakarlık değildir hiçbir zaman...
Sizi yüklerinizden arındırır, sizi hafifletir ve mutluluktan uçurur...
Almak değil, vermektir mutlu yapan bizleri...
TRT’nin Klasikleşmiş Filmler Kuşağı’nı yaz boyu kaçırmayın...
Önceki gece de Clint Eastwood’un Affedilmeyen filmi vardı... Her gece bir sinema şöleni var TRT’de gece 22 sularında...
Haberin Devamı
Haberin Devamı

