İstanbul’dan arkadaşlar Bodrum’a gelecekler...
Telefonla otelleri soruyorlar...
Saf saf akıl veriyorum onlara:
- “Şu otelde kalsanıza çok güzeldir... Bu otele de bir baksanıza, seversiniz...”
Palmalife’ın müdürüyle de bir ara konuşmaya daldım...
Ben adama favör yaptığımı zannediyorum...
- “Hafta sonu için İstanbul’dan geleceklere sizin oteli de tavsiye ettim...” diyorum...
Adamcağız yüzüme garip garip bakıyor...
Ben hala anlamadığımdan, “niye” diyorum, “yeriniz yok mu?..”
Müdür sonunda durumu izah ediyor bana:
- “Reha Bey” diyor, “Otelde 50 odamız daha olsa, 50’si de dolardı bu hafta sonu...”
O zaman durum şarj ediyor bende...
Bodrum esnafının ara ara söylediği, fakat bir türlü tam söylemeye çekindiği gerçek o sırada yüzüme vuruyor...
20 Temmuz Cuma günü mübarek Ramazan ayı başlıyor...
İşlerin bıçak gibi kesileceği günler geliyor...
Ramazan’da herkes daha bir dikkat edecek...
Kulüplerde içki içilse bile, vur patlasın çal oynasın bitecek...
Restoranların içki satışları çok düşecek...
Öğle yemekleri azalacak...
Sabah kahvaltı keyifleri kalmayacak...
Ramazan kültürünü eğlence yerlerinde hissettirecek...
Sokağa ve hayata Ramazan hakim olacak...
Bodrum’un, Çeşme’nin esnafı konuşmuyor ama, Temmuz’un başında başlayan yaz sezonu fiilen 20’sinde bitiyor işte...
Tek umutları 18-19 Ağustos’taki Ramazan Bayramı tatili...
Topu topu 20 gün sezon yaptılar ya da yapmadılar...
Hepsi bu...
Düşünün ki, bir sezonluk kiraladıkları dükkanlar, kurdukları işletmeler, İstanbul’dan taşıdıkları markalar, personele harcadıkları paralar, hepsi yirmi günlük bir sıcak sezon için...
Birkaç ay önce İstanbul’un en ünlü gruplarından Doors’un ortaklarından Berk Ekşioğlu’yla sohbet ediyordum...
- “Ünlü restoranlarınızı İstanbul’dan Bodrum’a Çeşme’ye taşıyacak mısınız?..” diye sordum...
- “Bir mekanın zarar etmemesi için, bir tatil beldesinde en az iki ay full çalışması lazım...” dedi, “Bodrum’da sezon birbuçuk ay... Gitmeye değmez... Zarar eder dönersin... Harcayacağın onca emek de cabası...”
Berk, Bodrum’un birbuçuk aylık sezonuna göre, İstanbul’un Gina, Vog, Da Mario, Kitchenette gibi en ünlü restoranlarını tatil merkezlerine götürmeyeceklerini söylüyordu...
- “Astarı yüzünden pahalıya geliyor” diyordu...
Bu yıl 1.5 aylık sezon, 20 güne düştü...
Bir sezonluk kiralar, tutulan personel, yapılan harcamalar 20 günlük gelirle dengelenecek...
50 liralık lahmacunun bir de bu yüzü var...
Lahmacunun iç yüzünü görmezsen, sadece sallarsın...
Bu yıl da dahil önümüzdeki 3-4 yıl Ramazan Bodrum’daki yeme içme sektörüne zor günler yaşatacak...
Bu gerçeği bilirsek, neyin ne olduğunu daha iyi kavrarız...
Yoksa biz de biliyoruz...
50 liraya lahmacun yenmez...
MÜMTAZER TÜRKÖNE’NİN KARDEŞİNİ KİM ÖLDÜRDÜ?..
Eski ülkücü Mümtazer Türköne içinde tutamadığı vicdani bir acıyı dün açıklayarak manevi yükünden kurtulmayı denemiş...
Konu Bahçelievler katliamını gerçekleştirip 7 TİP’liyi kaldıkları evde öldürmekten tutuklu olanların serbest bırakılmalarına duyulan tepki...
Mümtazer Türköne bu cinayetleri telin etmekle birlikte, öldürülen ülkücüleri de hatırlatıyor, “O ülkücüler nasıl öldürüldüler... Bunları soran yok...” diyor ve bir itirafta bulunuyor...
- “Benden iki yaş küçük kardeşim de öldürüldü o kurşunlarla 12 Eylül öncesinde...”
Hayatı sol, sağ diye ayırıp “Biz haklıydık ama” diyerek, önyargılarla yaşadığım günler çok uzaklarda kaldı...
Çok fazla solcu öldürüldü, çok hunharca öldürüldü, 7 TİP’linin katledildiği gibi gece evleri basılarak öldürüldü...
Bu insanlar öldürülürken “Bana milliyetçiler suç işliyor dedirtemezsiniz” diyen Demirel’e duyduğum tepkinin altında, o insani ve duygusal reaksiyon yatar başka bir şey değil...
Biliyorum ki, sol da kendi hakim olduğu bölgelerde, semtlerde, mahallelerde, çok da masum olmayacak şekilde sağcı gençler üzerinde, tarafsız kitleler nezdinde şiddeti hakim kılan bir otoriteyi temsil etti...
1978 yılında Ankara Maltepe’de oturan bir arkadaşımın evine briç oynamaya gidiyorduk...
Arkadaşımın üzerinde bir blue jean, benim üzerimde ise tırtıllı kadife safari bir ceket vardı...
Tam Maltepe’nin göbeğinde, cadde üzerinde bıyıklı ve bizden yaşça büyük adamlar yolumuzu çevirdiler...
- “Nereye gidiyorsunuz?..” dediler...
Arkadaşım evinin ileriki sokaktan dönünce tam karşıda olduğunu söyledi...
Onu bıraktılar...
Bana taktılar...
- “Sen ne yapıyorsun?..” dediler...
- “Ben de arkadaşıma briç oynamaya gidiyorum...” dedim...
- “Hangi fakültede okuyorsun?..” diye sordular...
Berbat bir soruydu...
Çünkü “çevirme yapanların” solcu mu sağcı mı olduklarını kestiremiyordum...
O günlerde Maltepe’nin bir bölümü sağcıların, bir bölümü solcuların elindeydi...
Her gün adam öldürülüyor ve yaralanıyordu...
Semtin o noktasında bizi çevirenlerin o gün itibariyle hangi grup olduğunu bilmem imkansızdı...
Beni çeviren gruptaki adamın bıyıklarına bakıyordum...
İlk zamanlar solcu ile sağcı arasındaki farkı “bıyıklar” belirlerdi...
Pos bıyıklar, Stalin’i andıran çizgiler devrimcilerin bıyık bırakma stiliydi...
At üstündeki Orta Asya kahramanlarını andıran bıyık bırakma biçimi ise Ülkücüler’in bıyık stiliydi...
İnce ve ağız kenarından aşağı doğru süzülecek şekilde...
Ne ki, ülkücüler bir süre sonra bu tip bıyıkları bırakmış, devrimcilere benzer bıyık stilini benimser olmuşlardı...
Ya da gür bıyıklı olanları, “inceltmeye üşendiğinden” pos bıyıklı ülkücüler de ortalıkta gezinir olmuşlardı...
Herkes bıyıklıydı...
Fakat devrimci ile ülkücü bıyıkları arasındaki fark seçilemez olmuştu 1978’li yıllarda...
Çevirenin bıyıklarına baktım...
Pos bıyıkları vardı...
Solcu gibi görünüyordu, fakat bir hata hayatımıza mal olabilirdi...
Okulumu soruyordu...
- “Siyasal Basın Yayın” dedim, “Fakat okula gitmiyorum, gazetecilik yapıyorum...”
Gerçekten de Milliyet gazetesinde işe başlamıştım ve okula uğramıyordum...
Bizim okul Cebeci’de olması hasebiyle devrimcilerin kontrolü altındaydı ve o günlerde, sırf okuduğun okuldan dolayı “muşta soslu bir dayak yemen” işten bile değildi...
En işlevsel metot, ben de sizdenim gibi saçma bir böbürlenmeyle hiç havaya girmemek ve hiçbir taraftan değilim havasına uymaktı...
Böyle bir durumda karşınızdaki size saygı duymayacaktı, ancak en azından dayak atmaktan vazgeçecekti on kişilik grup...
Tırtıllı kadife safari ceketim dikkatini çekmişti, bizi çeviren arkadaşın...
Tırtıllı kadife ceketle, benim pek de “ne sağcıyım ne solcu futbolcuyum futbolcu” karakterde biri olmadığımı düşünmüştü...
Kuşkulu kuşkulu bana bakmayla devam ediyordu...
Orada öyle paketlenip dayak yememek ihtimali gittikçe ağır basıyordu...
Arkadaşım son bir hamleyle “briç oynamaya gidiyoruz eve” dedi...
Bıraktılar bizi...
Hala o adamların sağcı mı solcu mu olduklarını bilmem...
Onların ülkücü mü devrimci mi olduğunu bilmemem, benim hatam değildi...
Bu konularda müktesebatım iyiydi...
Ne ki, “davranış modelleri, şiddete tapmaları, yavaş yavaş benzer metotları uygulamaları, gençlik ve tarafsız kitleler üzerinde gittikçe aynılaşan tutumları, bizi çevirenlerin hangi taraftan olduğu sorusunu müphem bırakıyordu...”
Evet solcular da şiddete tapar olmuşlardı...
Şiddeti bir yöntem olarak benimsiyorlardı...
Ancak ülkücülerin farkı, arkalarındaki siyasi partinin, hükümetin koalisyon ortağı olması ve devlet içinde belirgin bir destek bulmalarıydı...
7 TİP’li gencin evlerinin basılarak, hunharca öldürülebilmesi, biraz da bu siyasi gücün verdiği cesaretten kaynaklanıyordu...
Mümtazer Türköne’nin kardeşinden dolayı başı sağ olsun...
Gerçekten içim burkuldu...
Fakat bilsin ki, gece vakti ev basıp yedi genci öldüren cesaret ve cüretin tahliyesi, her daim yürek yakar...
Siyasi bir yürek yakış değildir bu...
Haberin Devamı
Haberin Devamı

