Aşkın yenilenmeye tekabül eden, ruh ortağını bulma hali olduğunu keşfetmiştim birkaç yıl önce...
İnsan hayatında ruhen yenilenme ve kendini aşma süreçlerine tercüman olan, kafamızda ve kalbimizde idealize etiğimiz kişilere ‘aşık’ oluyorduk...
Komplike bir süreçti fakat üç aşağı beş yukarı bu duygusal sürecin dehlizlerinden geçmekteydi aşk...
Hayatlarında çok aşık olanlar, hayatlarında kendilerini en çok yenilemek isteyenlerdi...
Aşkı yaşayanlar, kendi içlerindeki yenilenme süreçlerini paralel yaşattıkları, idealize edilmiş bir kişiyle aşık olarak yaşayarak süreci insanileştiriyorlardı...
Gençlik yıllarında sık aşık olan insanların, daha sonraki çağlarda, aşkla çok haşır neşir olmamaları da ondandı...
İlerki yaşlarda, hayatı yeni baştan yenileme duygusu pek rağbet görmüyordu...
Erkek ya da kadınlar arasında genç aşıklarla birlikte olma trendi de, işte bu kendini yenilenme ve tazelenme isteklerinin bir tezahürüydü...
Hayatımdaki büyük aşkların hep bir yenilenme, tazelenme, ulaşılmamış hayallerime ve yeni bir hayata yelken açma dönemlerine rast geldiğini fark etmiştim...
Aşık olduğum kadınlar, yenilik, tazelik ve gerçekleştirilmemiş hayaller dönemlerime ‘tercüman’ olan kadınlardı...
O kadınlarla birlikte ruhen yenilenmenin, tazelenmenin ve yeni bir çığır açmanın mümkün olabileceğine inanmıştım...
Hayallerimi o kadınlara ulaşarak, o kadınlarla yaşayarak, o kadınlara aşık olarak gerçekleştirmeye çalışmıştım...
Her hayalin bir süre sonra kendi içinde barındıracağı hayal kırıklıklarını da o kadınların ‘aşk’larının içinde yaşamıştım...
Ulaşmak istediğim hayallerin, yeni hayat sayfalarındaki yerinin, kafamda idealize ettiği karakterlerdi o kadınlar...
Yenilenme dürtüsü, hayallere ulaşma içgüdüsü oluşmadan aşık olma duygusu da yeşermiyordu bende...
Aşık olduğum her kadın, hayatımın bir başka yenilenmesine, gerçekleşmesini arzuladığım bir büyük hayaline işaret ediyordu bir noktada...
Aşkın böyle olduğunu anladığımda, aşık olmanın iyi bir şey olduğuna kanaat getiriyordum...
Hayatta fazla aşk yaşamanın çokça insanın içindeki yenilenme ve hayal kurma duygusuyla bağlantılı olduğunu hissediyordum...
Kafamın gözümün yarılmalarını ise, “her yenilenmenin ödenmesi gereken doğal bedeli” olarak görmeye başlamıştım...
Bir gün aşık olamayacak kadar yorgun düşecektim elbette...
Hayatı, yenilemek istemeyeceğim, yeni bir hayal kurup peşinden gidemeyeceğim bir gün gelecekti mutlak ki...
O gün geldiğinde bir daha aşık olamayacaktım belki de...
Biliyordum ki yaşamın en ilerlemiş yaşlarında, sınırlı günleri, ayları, yılları kalanlar bile bir son mucize yaşıyor en yakınlarına ulaşan bir tazeliğe aşık oluyorlardı...
Heinrich Heine ünlü bir Alman şairdi...
Yandaki sütunlarda aktaracağım, Elise’ye duyduğu aşk, sanıyorum aşkın insan hayatının son demlerinde bile nasıl deli gibi yaşanabileceğini gözler önüne seriyor...
Bana gelince;
Yaşadığım ve bana sonsuz gelen her aşki hırpalanmalardan sonra, “ayağa kalktığımda” mütevazı ve talepkar olmayan bir dünyaya demir atacağıma söz veriyorum kendime...
Uzun bir süre de “yeni dünyaların kıpırtılı heyecanları” zinhar içine çekmiyor beni...
Fakat uzunca bir süre sonra, içimdeki “yeni dünyaları keşfetme arzusu, ruhumda dolup taşan yenilenme ve hayallerime ulaşarak ruhumu tekamül ettirme arzusu, dışarda bu duyguları paylaşacak, onları idealleştirecek ‘güzel’i bulma duygusunu tetikliyor” bende...
Aşkın kapıyı çaldığı o kıpırtılı, canlı atmosfer o anda oluşuyor...
Catherine Deneuve’ün dediği gibi “Konu aşk olduğunda geçmiş tecrübeler hiçbir işe yaramıyor...”
Bir zamanlar yaşadığın acılar, kırıklıklar, dramatik sitcom’lar, demli yalnızlıklarla derman bulan içe kapanmalar bir anda unutuluveriyorlar...
Yaşam yeni kıpırtısını, heyecanını ve tazeliğini sunuyor sana...
Bu, yenilenmeye açılma, tazeliği çağırma, kişisel tarihinde yeni bir çağ açmaya çalışma demek...
Konu yeni bir aşk olduğunda “geçmiş tecrübeleri hatırlamıyorsun...”
Ulaşmak istediğin hayaller, geçmiş hayal kırıklıklarının üstünü örtüyor...
Yenilendikçe, ruhunun gelişeceğini biliyorsun...
Yeni idealler, yeni hedefler koydukça yaşayacağın tecrübelerin seni daha gelişmiş bir ruh haline ulaştıracağının farkındasın...
Yine de mütereddit kalıyorsun...
Yenileneceğiz diye kalpten gitmekten korkuyorsun...
En iyisi Heinrich Heine’nın son günlerindeki “büyük aşkı” Elise’yi aktarayım sizlere...
HEINRICH HEINE’NIN HASTA YATAĞINDA YAŞADIĞI AŞK...
Ölümle çarpışıyordu Heinrich Heine...
Aşkı düşünecek durumda değildi...
Ancak aşk insana sormadan, kapıları kırarak gelir ve kendini var eder...
Elli sekiz yaşındaki Heine ölümü bekliyordu...
1855 yılında Alman asıllı Fransız yazar Elise Krienitz, Alman şairi görmeye geldi...
Elise yirmi yedi yaşında genç ve güzel bir kadındı...
Heine’nın şiirlerine hayrandı...
Yalnızca beyni ve yüreği çalışan Heine birden bu kadına tutuldu...
Kadın da ona...
Fakat bu öyle bir aşktı ki cinselliği içermiyordu...
Kırık, platonik bir aşktı...
Heine onu “mocuh” sineğim diye çağırıyordu...
Aşk ölümü bekleyen şaire “umut aşısı” yaptı...
Onu hayata bağladı...
Alman şairin olayı izleyen karısı bu duruma ses çıkarmadı, göz yumdu...
Eski yılların kıskanç Mathilde’si (eşi) duygularından ve düşüncelerinden başka kaybedecek bir şeyi olmayan Heine’ı artık kıskanmıyordu...
Aşk sahip olamayacağı şeyi kıskanmazdı...
Aşık Heine 20 Haziran 1855’te gözleri doğru düzgün görmemesine rağmen, el yazısıyla şu satırları yazdı aşık olduğu genç Elise’ye;
“Pek sevimli, pek çekici insan...
Geldiğinizde sizi ancak birkaç dakika görebildiğim için üzgünüm...
Üzerimde son kerte iyi bir etki yaptınız, sizi en yakın zamanda yeniden görmek beni çok sevindirecek...
Olanak varsa yarın, olmazsa size en uygun gelecek en yakın zamanda gelin...
Yine bu kez yaptığınız gibi önceden haber verin...
Gün boyunca her saat sizi kabule hazırım...
Kaça kadar isterseniz...
Gözlerimdeki hastalığa karşın, bu satırları kendi ellerimle yazıyorum...
Çünkü bu satırları yazması için güvendiğim bir kişi yok...
Çok büyük dertler içindeyim ve hep hastayım...
Yakın ilginiz ruhuma o kadar iyi geldi ki, boş inançlara kendimi kaptırıyorum...
İyilik meleğim tam zamanında imdadıma yetişti diyorum...
Yoksa siz, siz bir iyilik meleği değil misiniz?..
Heinrich Heine...”
Elise, Heine’nın kendisini iyi hissettiği günlerde ona koşar...
Onunla şiir üzerine konuşur...
Kendi yazdığı şiirleri okur...
Heine’nın dikte ettirdiği yazıları yazar...
Ellerinde, dokunuşlarında sadece aşkın duygusal sıcaklığı vardır...
24 Ocak 1856’da ihtiyar bir delikanlıymışçasına Elise’ye seslenir Heine:
- “İlk kez aşık olan bir delikanlı gibi heyecanlıyım...”
Yirmi gün sonra 15 Şubat 1856’da Elise, Heine’nın yanına gider...
“Çok hüzünlü bir görünümü vardı...
‘Sonunda gelebildin’ dedi...
Beni bu sözlerle karşıladığı çok olmuştu...
Ama bu kez sözleri tatlı bir sitemle değil, sertçe söylemişti...
Sonra birden yüzümü göremediği halde, siteminden nasıl üzüldüğümü hissetmişti...
Beni yanına çağırdı...
Yatağının kenarına iliştim...
Yüzümden akan yaşlar onu derinden sarsmıştı...
‘Şapkanı çıkar da yüzünü daha iyi göreyim’ dedi...
Okşar gibi hareketle, şapkanın kurdelasını çekiyordu...
Tez bir davranışla şapkamı arkaya ittim ve yatağın yanına, yere oturdum...”
Elise bu kısa görüşmeden sonra yanından ayrılır Heine’nın...
“Yarın bekliyorum unutma...” diye seslendi şair ona...
Elise 16 Şubat 1856’da sevgilisinin yanına geldi...
Ancak onu Heine’nın yanına sokmadılar...
Şair ölümle pençeleşiyordu ve çağırdığı sevgilisini çok istemesine rağmen göremeyecekti...
17 Şubat’ta bir daha sevgilisini göremeden öldü...
(Mehmet İnanç Turan’ın Tarihin Silinmez Mürekkepli Aşkları kitabından)
Haberin Devamı
Haberin Devamı

