“Cüneyt Arkın olalı hiç sevgilim olmamıştı...Yani gerçek bir kız öpüp kokladığım, saçlarını okşadığım, yanağına yanağımı değdirdiğimde baharların geldiği, çiçeklerin açtığı, bir an ayrı kalsam deli gibi özleyeceğim, elini tuttuğumda mutlu olup adına şiirler yazacağım gerçek bir sevgilim olmamıştı...Bir yığın kadının terli, ihtiraslı etlerinde boğulup yok oluyordum...***Yeşil bakışlarıyla, genç kızların yüreklerini hoplatan, kadınların rüyalarına giren Cüneyt Arkın’ın tek sevgilisi kara trenin penceresinden hayal meyal gördüğü, sarı saçlı mavi gözlü kızdı...Onu rüyalarında görüyordu...Kız sıcacık gülümseyip elini uzatıyordu...Cüneyt Arkın o eli bir türlü tutamadı...Bir insanın gencecik hayatında bir kızdan, bir sevgiliden mahrum kalması ne kadar hüzünlü ve keder vericiydi...Bu acı yokluk,hayatım boyunca içimde kanayan bir yara olarak kaldı...***Korkunç bir boşluk...Sonra içki geldi...Yorgunluktan uyuyamıyordum...Yatmadan önce bir duble, oldu iki, üç...Sonra altı ayda bir şişeleri diplemek...Bir gece sabaha karşı Sefa Önal boş şişelere bakıp;-’Sen sarhoş olmak için değil, ölmek için içiyorsun... Akıl almaz bir intiharı yaşıyorsun...’ dedi...***Ölüm kalım derken bir zaman geçti...“Meşhur Kulüp 12’nin kapısında iri yarı fedai durup dururken sinirime dokundu...Yaklaştım...-’Buranın fedaisi misin?..’ dedim...-’Evet...’ dedi;-’Haracı da ben alırım...’-’Silahın var mı?..’ dedim...Toplu Smith Wesson’u çıkardı...Aldım kurşunlarını boşalttım...Bir tanesini yeniden tabancaya koydum...Topluyu çevirdim...Sonra namluyu kafama dayayıp, tetiği çektim...Sessizliği, korkuyu fark ettim...Silahı fedaiye uzattım...-’Şimdi sen kafana sık... Sıkmadın mı bil ki, bu gece haraçlar benim...’ dedim...Ölümle oynayan Cüneyt Arkın’a bir şey yapamayacaktı...Çok korkmuştu...Silahı alıp yok oldu...”***Dün akşam geldi Cüneyt Arkın Fakir Gencin Hikayesi kitabı...Bir solukta okudum kitabı...Çocukluk yıllarımın vazgeçilmez kahramanı, jönü, yakışıklısının yaşadığı hayatın derin yara izleri var kitapta...Baharı, güneşi fark etmeden yaşanan uzun yıllar...Bir gün dizilerin ortaya çıkmasıyla, 70 yaşına gelmesiyle, boşluğa düşmüş, yenilmiş gibi gördüğü bir hayatla hesaplaşması Arkın’ın...Bu hesaplaşmadan “artık daha fazla oynadığı rollerin altında ezilmeyen sahici bir hayat çıkıyor...”Cüneyt Arkın’ın kendisiyle hesaplaşmasını okuyun...Kendi hesaplaşmanızı da yaşadığınızı fark edeceksiniz onu okurken...*****GENELEV...İki yıl önce televizyona program yapıyordu “İlla ki canlı yayın konuğu ol“ diye tutturmuştu...Oysa ben kendimin özne olduğum canlı yayınlara çıkmıyordum...İzzet Çapa bana hayatın inişli çıkışlı labirentlerinde dostluk gösteren insanlardan biriydi...Çoluğumdan çocuğumdan ayrı kaldığım esmer günlerde, beyin kanaması geçirip sol tarafı tutmayan yaşlı babamla annemi bir yılbaşı gecesi üç dört saat olsun nefes aldıran adamdı...Son dakikada aramış olmama aldırmadan...Daha bunun gibi bir süre olay vardı...***Ne ki; ben artık hayatımın özeli, geçmişin ironisi ve esprileri üzerinden röportajlar vermek istemiyordum...Çok uzağındaydım bu hayatların...Üç çocuğum, annem, babam, yazılarım, sinemalarım ve çocukluktan kalma hobilerimle sahici ve mutlu bir hayat yaşıyordum...O sorular, o cevaplar, o hayatlar, o manşetler benim çok uzaklarımdaydı...Çok istememe rağmen, kabul edemedim İzzet’in program teklifini...***İzzet muhteşem bir röportajcı olmuş çıkmıştı...Didik didik ediyordu muhatabını... Güzel röportajlar çıkartıyordu...Çok iyi bir işletmeciydi...Bir o kadar iyi röportajcı olup çıkmıştı...Üç hafta önce,-”Reha Abi, Hürriyet için artık bir röportaj verirsin bana...” deyince, vefalı bir dosta geçmiş bir borcu ödemenin zamanı geldiğini anlamıştım...***Röportaj yapmak için, markayı güçlendirmek, piar yapmak falan hiç umurumun teki değildi benim...Tersine hiç röportaj yapmasam çok daha mutlu olacaktım...Fakat bir dosta gecikmiş bir borcu ödemekti konu...Yerine getirmezsem rahatsız olacaktım... Röportaj başlayıp İzzet’in soruları arka arkaya gelmeye başlayınca içimden;-”İyi ettin... Hadi şimdi başla cevaplamaya...” diye geçirmeye başlıyordum...***Sonunda bir an geldi, İzzet’in onca hazırlığı galebe çaldı sorduğu bir soruda aklıma “röportajı için acayip başlık olacak“ haber geldi...Uzun süre, kendi içimde kendimle hesaplaştım durdum...Söyleyip söylememek arasında gittim geldim...Ortada gizlenecek saklanacak bir şey yoktu...Fakat dedim ya; ben manşet falan olmak istemiyordum artık...Gözönüne çıkmak istemiyordum...İçimde kalmak, hayatı içimde yaşamak, sevdiklerimle huzur içinde hayatı paylaşmayı arzuluyordum...***Yeniden dikkatleri çekecek bir hayatın çok uzaklarındaydım...Oralarda kişiliğimde yenilikler bulacağım, kendimi yeniden geliştireceğim alanlar kalmamıştı...Yine de; kişiliğimin önemli bir parçasını açığa çıkaran bir önemli anıyı paylaşmadan edemedim...Bu anı geneleve ilk ve son kez gidişimdi bu hayatım boyunca...Ben geneleve ilk ve son kez “erkek kılığına girerek, yazacağı yazıyı hazırlamak isteyen gazeteci eşimle birlikte gitmiştim...”Bunu anlatacağım zaman bir röportajcı olarak İzzet’in nasıl mutlu olacağının farkındaydım...İnsan dostlarına dostluk yaparsa rahatlıyor ve hafifliyor...Bugün İzzet’in yayınlayacağı röportajımdan “dosta dostluk yapmanın dayanılmaz hafifliğini“ hissedeceğim...
Abdullah Gül’le, Tayyip Erdoğan dün bir kez daha görüştüler...Birlikte bu kez sadece görüşmediler bir de yemek yediler...Çay da içseler, kahve de...Gazozla da serinleseler, yemekle de muhabbet etseler durum değişmiyor... Vücut dilleri, mimikleri, tavırları, davranışları, hal ve gidişleri gösteriyor ki “Tayyip Erdoğan Cumhurbaşkan’lığına kesinkes adaydır...”Her şey bir yana Abdullah Gül’ün şu sözü bile; aralarındaki konuşmada Tayyip Erdoğan’ın muhatabına meramını yemek esnasında anlatmış olduğunu gösteriyor...Ne diyor Abdullah Gül;-”Aramızda konuştuk... Tayyip Bey, istişare edeceği diğer yerleri bitirdikten sonra konuyu açıklığa kavuşturacak...”***Belli ki, Tayyip Erdoğan kendi cumhurbaşkanlığı adaylığının istişarelerini olabildiğince geniş çevrede yapmakta ve herkesin oluruyla buraya aday olmaya çalışmakta...Cumhurbaşkanı adayı Abdullah Gül olacak olsa, Tayyip Erdoğan niye Gül’le konuştuktan sonra, bu kadar geniş bir istişari temasta bulunma ihtiyacı duysun?..Gül zaten Cumhurbaşkanı...-”Abdullah Bey’in bir dönem daha kalmasını arzu ediyoruz...” der iş biter...Demeyip de mümkün olan en geniş tabanla istişare ettiğine göre, Cumhurbaşkanı adayı kendisi...***Tayyip Erdoğan’ın dün gazetecilerin “aranızda sorun mu var?..” sorusuna verdiği cevaptaki;-”Asla... Bizim aramızda partiyi kurduğumuzdan beri sorun olmaz...” deyişindeki rahatlık bile, kendisi açısından durumun ne kadar rahat olduğunu ortaya koyuyor...***Bu ülkede gazeteciliğin standartları manipülasyonla karışıyor..Geniş bir kesim Tayyip Erdoğan’ın Çankaya’ya çıkmaması gerektiğine inanıyor...Buna hiç itirazım yok...Türkiye Cumhuriyeti yurttaşlarının bütünü Tayyip Erdoğan’ın Cumhurbaşkan’lığını istemeyecek herhalde...Tayyip Erdoğan Cumhurbaşkanlığı’na çıkmasın diye kulis yapıyor istemeyenler...Muhalefet ediyor...Amerikan Freedom House raporuna göre, basın özgürlüğünde Avrupa sonunculuğuna demir atmış da olsak; Tayyip Erdoğan’ın Cumhurbaşkanı olmamasını isteme, ona muhalefet etme hakkı hala bulunuyor; bu ülkenin yurttaşlarının...***Fakat gazetecilik;“Olmasını temennni ettiğiniz şeyi oluyormuş gibi gösterme mesleği değil...”Tayyip Erdoğan’ın cumhurbaşkanı olmamasını istemek başka şey;“Tayyip Erdoğan Cumhurbaşkanı olmayacak... Son anda Abdullah Gül orada kalacak...” demek başka şey...***Dün akşam AKP’nin MKYK’sında karar çıktı...Ne diyor karar:-”Üç dönem kuralı değişmeyecek... 2015 seçimlerine mevcut seçim sistemiyle gidilecek...”Ne demek bu?..AKP’de üç dönemini tamamlayanlar, bu dönem seçilemeyecekler...“Tayyip Erdoğan sonradan milletvekili seçildi“ gibi zorlama yorumları geçersek bir kalem; Tayyip Erdoğan bir daha genel başkan olarak 2015 seçimlerine girebilir mi?..“Hayır giremez...”***Ne yapacak peki Erdoğan?..Emeklilik tazminatı için form doldurup, emekliliğini mi isteyecek?..Hayır...Cumhurbaşkanı adayı olarak; Cumhurbaşkanlığı’na çıkmaya çalışacak...Gazetecilik; Tayyip Erdoğan’da ve AKP kadrolarında oluşan bu iradeyi okuyucularına ve izleyicilerine tarafsız ve önyargısız olarak analiz edip, sunma mesleği...Bu haberi önyargısız ve tarafsız bir analizle sunduktan sonra;Ama diye başlayabilir ve Tayyip Erdoğan’ın cumhurbaşkanlığına neden karşı olduğunuzu madde madde açıklayabilirsiniz...Madde madde, saatlerce, sayfalarca...Bunu engellemek demokrasi ayıbı...Ama bunu savunuyorum diye; “Tayyip Erdoğan ve AKP yönetiminin kararı, olan Erdoğan’ın Cumhurbaşkanlığı’nı üzerine şal örterek alabora etmek, gazetecilik değil...Bunun adı manipülasyon...”BASIN ÖZGÜRLÜĞÜNDE AVRUPA SONUNCULUĞU...Ben uluslararası kuruluşların;Tarafsız...Objektif... Önyargısız...Arkasında siyasi çıkar olmayan...Baskı ve menfaat gruplarından bağımsız... Emperyal ittifaklardan mada...Derin merkezlerle bağlantısız...Hilal-i Ahmer uğruna çalışan...Yeşilay, Alkolizmle Mücadele Derneği, Akciğerleri Açma Beraberliği gibi topluluklar olduğuna inanmıyorum...***Biliyorum ki; Dünya demokrasilerinde derin devletler... Gizli istihbaratlar...Emperyal merkezler; görüş ve düşüncelerindeki algıyı etkili kılabilmek için, “adı ve sanı büyük olan bu türden sivil kuruluşları finanse etmekteler...”Onların üzerinden söyleyeceklerini söylemekteler...Kendi istedikleri algıyı böylece yönetirken; Diğer yandan da bunu sivil toplumu güçlendirme adı altında yapmaktalar...Demokrasiye katkı diye sunmaktalar...***Bunların hepsi hakikat...Freedom House nam-ı diğer Özgürlük Evi de belli ki, saydığım bu merkezlerin biri hatta birkaçı tarafından destekleniyor, finanse ediliyor ve dolaşıma sokuluyor...Ne var ki bu böyle diye;Türkiye’nin basın özgürlüğünde bütün bir Avrupa’nın sonuncusu olmasını kabul etmek zorunda değilim ben... Derin yapılar...Emperyal merkezler...İstihbari güçler vesaireler, bizim için ne kadar varsa, Avrupa için de o kadar var...Bizi basın özgürlüğü konusunda Suriye, Libya ve İran’la aynı kategoriye soktuğuna göre bu örgüt ve sivil kuruluş, “Türkiye’yi de o merkezlerin yani Libya, İran ve Suriye’nin yanında görüyor demek ki...”Beni de gerçeğin bizatihi bu versiyonu ifrit etmekte ya zaten...Başka sözüm de yok yani!..
Murat Özenalp 49 yaşında bir Albay’dı...Balyoz davasından tutuklandı...16 yıla mahkum oldu...Hapse girdiğinde kızı Duru henüz bebekti...O hapisteyken beş yaşına bastı Duru... Üzülmesin, hayata yenik başlamasın, kendini kötü hissetmesin diye, “cezaevinde tutuklu ve hükümlü olduğunu söylemedi Albay Murat Özenalp...”Küçük kızına “özel ve gizli bir görevle hapishaneye girdiğini“ anlattı...Görev süresi bitip tayini çıktığında eve dönecekti...Beş yaşına basan Duru; babasını hapishanede gizli bir misyonla bulunan özel bir görevli olarak bilmeye devam etti...***Hayat Güzeldir filmindeki Guido gibi...Guido da beş yaşındaki oğlu Giousue’yi üzmemek, hayatta kalmasını sağlamak, hayata tutunabilmesini gerçekleştirebilmek için, gerçekte tutuklu olmadıklarını, orada bulunmalarını oyunun bir parçası olduğunu söyler...Yakalanmayıp da bin puana ulaştıklarında büyük ödülü alacaklarını müjdeler!..Beş yaşındaki Duru da Giousue gibi hapishanede özel görevle bulunduğunu zannettiği babası Albay Murat’ı ziyarete gitti birkaç gün önce...Açık görüşme esnasında, yakan top oynamak istedi babasıyla...Murat Özenalp kızının isteğini kırmadı, büyük bir mutlulukla kızıyla yakan top oynamaya başladı...49 yaşındaydı...Yakan top oynarken aniden fenalaştı sırt üzeri yere düştü...Kafası da fena halde yere çarptı...***Kızı babasının yanına koştu...Ağlıyordu, çığlık çığlığaydı...-”Babacığım ne oldu sana?..” diyordu...Babası kızının sesiyle bir an gözlerini açtı ve; -”Bir şeyim yok yavrum...” dedi...Beş yaşındaki Duru;-”Söz bir daha yakan top oynamayacağım babacığım...” diyordu...Böyle durumlarda hep olageldiği gibi şanssızlıklar ve ihmaller arka arkaya geldi...Ambülansın kapısı kilitliydi...Şoför hemen bulunamadı...Murat Albay bir daha uyanamadı...Beyin kanamasından gitmişti...***Roberto Bennigni’nin Hayat Güzeldir filminde Guido’nun kendi çocuğunun gözünün önünde ölüme gitmesi gibi, Murat Albay da kızının önünde, yakan top oynarken ölüme gitmişti... Ölüme giderken bir göz kırpışı vardır Guido’nun, beş yaşındaki oğlu Giousue’ye...“Oyun devam ediyor ses etme...” dercesine...Murat Albay da kızına;-”Bir şeyim yok kızım...” demişti...Yakan top oyununu bozmak istememişti...***Türkiye karşılıklı kamplara ayrılmış, kutuplaşmış, ötekileşmiş, düşmanlaşmış, nefreti içselleştirmiş, adeta bir cinnet yaşıyordu...Aylardır cezaevi dramlarının sona ermesi için; “af diye avazım çıkarcasına, gırtlağımı yırtarcasına, bu köşeyi yararcasına; kalplere ve vicdanlara ulaşmaya çalışıyordum...”Vicdanlara ulaşabilseydim, Murat Albay 49 yaşında ölmeyecek, Duru bu bahar günü babasıyla dışarıda yakan top oynuyor olacaktı...***Albay Murat “gizli görevle bulunduğu!! hapishane görüşmesinde“ kızı ve oğluna şöyle söyledi:-”Tayinim çıkıp eve geldiğimde, sizi nerelere kahvaltıya götüreceğim bir bilseniz...”Bugün Mayıs’ın ikinci günü...Bahar geldi...Yakan top oyunu bitti...Yakan bahar geldi şimdi...Vicdanlar ve kalpler hala çok uzaklar...Baharı değil, cinnet mevsimini yaşıyor buralar...“GÜNLERİN BUGÜN GETİRDİĞİ... NEFRET KİN VE İNTİKAMDIR...”Dün ömrümde ilk kez denize girdiğim, çocukluğumun geçtiği, Atina sonrası en güzel İstanbul yıllarımın geçtiği Yeniköy’e gittim...Anneannemin beni götürdüğü, plajın yakınlarındaki bir Boğaz kafesine oturdum...Tomar tomar gazeteler vardı koltuğumun altında...Biraz domates, yeşil biber, salatalıkla bir açık çay ısmarladım garsona...Küçük dalgalarla huzursuzlanan denize baktım...Huzursuz kıpırtılarıyla, minik dalgalarıyla Yeniköy tıpkı çocukluğumdaki Yeniköy’dü...***O an; üzerinden 50 yıl geçse de, suyun aynı hızla, aynı mini dalgalarla, aynı huzursuzlukla aktığını fark ettim...Boğaz değişmiyordu...Aynı akıyordu...Muhtemeldir ki Osmanlı paşalarının, sadrazamlarının önünden de aynı akmıştı...Cumhuriyet erkinin önünden de...Çocukluğumda ilk denize girdiğim günlerde, anneannem “akıntı beni alıp götürecek“ diye çok korkardı...50 yıl sonra önünde gazete tomarı çay içerken, “akıntıya kapılıp yüzen küçük çocuk geçti önümden...”***Biz değişiyor muyduk emin değildim...Boğaz da Yeniköy’ün önünden akan suyun debisi de muhtemelen değişmiyordu... Günlerden 1 Mayıs’tı...Sınıf arkadaşlarım kanlı bıçaklıydı...Meslektaşlarım kamplara bölünmüş, birbirlerinin gözünü oyma savaşını icra etmekteydi...Arkadaşlarım birbirlerini hainlik, vatana ihanet, satılmış kalemlikle itham etmekteydi...Hayat 1 Mayıs’ta bizi kutuplaştırmış, bölmüş, parçalamış, hainliklerle itham etmiş, vatan sattırmış, rezilimizi çıkarmıştı!..***1 Mayıs’larda hep beraber “egemen sandığımız ve kendilerini tanımadığımız hakim güçlere karşı yaptığımız yürüyüşler ve haykırışlar“ geldi aklıma Boğaz’ı seyrederken... Şimdi o Boğaz aynı şekilde akarken, arkadaşlarım da birbirini boğazlıyordu...***“Günlerin bugün getirdiğiBaskı; zulüm ve kandır...”Böyle başlardı birlikte söylediğimiz 1 Mayıs Marşı...Dün baktım sokaklara, caddelere, mahallelere...“Günlerin bugün getirdiği...Nefret, kin ve intikamdı...”Çayımı içtim...Boğaz’ın kıpırtılı huzursuzluğunda;masamın arkasına bile bakmadan yürüdüm gittim...
Ankara’da; Çankaya’dan, Kızılay’a inen caddede pek fazla araba olmazdı...O kadar olmazdı ki, babasının Mercedes’iyle ailecek Kızılay’ın tam göbeğine gelir, dörtyolun ortasına o günlerde Gima mağazasıyla Set Kafeterya’nın bulunduğu ünlü gökdelenin önüne arabayı park ederdiler...Sonra da Kızılay’da ma-aile yürüyüşe çıkardılar...Çocuğun bütün amacı ne yapıp edip, televizyon satan büyük Philips mağazasının önüne götürmekti annesiyle babasını... ***TRT televizyon yayınlarına başlayacaktı ve çocuk evlerine televizyon alınması için büyük bir arzu duyuyordu...Kızılay’daki gece gezintilerinde; mağazaların vitrinine konan televizyonlardan almaları için, “babasının tuttuğu elini sıkıyor ona yalvarıyordu...”-”Baba ne olur bir televizyon alalım eve...” TRT’nin acayip ilk ekran görüntüsü statik olarak dururdu o günlerde vitrinlerde...31 Ocak 1968 günü başlayacaktı TRT yayını...Çocuk ilk günkü yayını izleyebilmek amacıyla eve televizyon alınması için, vargücüyle savaşıyordu...***Babası nihayet ilk televizyon yayınının başlamasına bir iki gün kala, 59 santim ebadındaki televizyon aygıtını aldı...Philips değil Grundig’ti aldığı televizyon markası...Onun daha iyi olduğunu söylemişlerdi etraftan...Salonun her tarafından görünen bir yere kondu televizyon...Yayınlarının olduğu Salı, Perşembe ve Cumartesi geceleri bütün apartman evlerine taşınmaya başlamıştı...Artık televizyonlu olmuşlardı, televizyonla tanışmışlardı...***1 Mayıs 1964 günü çıkan TRT yasasıyla kurulan TRT, Türkiye’de o gün televizyon yayıncılığına başlamıştı...Sekiz yaşından gün alıyordu çocuk...İlkokul üçüncü sınıfa gidiyordu...Okulda evinde televizyon olan çocukların sayısı bir elin parmaklarını geçmiyordu...Konu açıldı mı; -”Bizde de var...” diyordu...Onlarda da vardı ama, çocuğun bir saatten sonra seyretmesi yasaktı...Sabah okula gidecekti...Herkes televizyonu keyifle seyrederken, o yatak odasının yolunu tutuyordu...***Dün TRT’nin 50. yılının ilk etkinliği genel müdür İbrahim Şahin tarafından başlatıldı...İlk panele konuşmacı olarak birkaç meslektaşımla birlikte davet edilmiştim...Sekiz yaşında, geceleri dokuzdan sonra televizyon izlettirilmeyen küçük çocuk, üzerinden yıllar geçtikten sonra TRT’nin Atina’daki muhabiri olmuş...TRT’de ilk televizyon programını yapmış...Televizyon programcılığında TRT’de bir marka olmuş...TRT denen o okulda, televizyon muhabiri, televizyon programcısı, televizyon yapımcısı, hazırlayıcısı, sunucusu, montajcısı, metin yazarı, perforecisi olmuş...Her şeyi öğrendikten sonra oradan özel kanallara transfer olmuştu... ***Televizyonculuk öğrendiği okuluna bir vefa borcuydu dün o çocuğun...Panelin başkanlığını kim yapacak diye sorduklarında, henüz belirlenmemiş moderatörlük için, kendi okulunun dekanını önermişti...-”Aysel Aziz Hoca olmazsa ben olmam...” demişti...Aysel Hoca o Basın Yayın öğrencisiyken, okulun radyo televizyon bölümünün başıydı... Her şey tam olsun istemişti...***Güzel günleri, hayatını zirveye taşıyan unutulmaz anekdotları anlattı...Biterken konuşmacılara bir soru geldi bir iletişim doçenti tarafından...Sorunun direkt muhatabı kendisi değildi...Muhatapları kendi cevaplarını verdiler…Herkes bitirirse bir iki kelime edeceğim dedi;-”Aktif gazetecilik ve televizyonculuğu birkaç yıldır yapmıyorum... Üç çocuğumun da bu mesleği yapmaması için bir baba olarak elimden gelen her şeyi yapmaya çalışıyorum...Gazetecinin özgürlük alanı, siyasetle, sermayenin arasına sıkışmıştır... Patinaj yapar...Bu sorun demokratik açıdan çok iyi örgütlenmiş toplumlarda belki bir miktar aşılır...Bizde artık gazetecilik yapmanın yolu “hakaret ve iftira atmamak“ koşuluyla sosyal medyadır...Orası siyasetten ve sermayeden nispeten özgür kalabilen bireysel tek alandır...Bundan ibarettir; özgür gazetecilik...”TRT’nin 50 yıl panelinin ilk konuşmacısıydı çocuk...İlk panelin son sözlerini yine o söylemişti...Tarihin kaydına geçmesi için...Gazetecilik okulunda öğretmemişler miydi ona;-”Gazetecilik tarihe tanıklık etmektir...” diye...Tanıklık ediyordu tarihe işte aynen öğrettikleri gibi; küçük çocuk...TAYYİP ERDOĞAN’IN CHARLİE ROSE’LA RÖPORTAJI...Telefon geldi;-”Beni rahatsız etmeyin... Tayyip Erdoğan’ın röportajını izliyorum...” dedim...Muhataplarımın şaşırdığının farkındaydım...Sanki Tayyip Erdoğan ilk defa konuşuyordu...Her gün konuşan bir Başbakan’ı “Beni rahatsız etmeyin şimdi“ diye dinlemek için olağandışı bir sebep olduğunu anlamışlardı...Amerikan PBS televizyonunun ünlü sunucusu Charlie Rose’un Tayyip Erdoğan’a soru soruşundaki ustalığı seyrediyordum aslında...***Ne kadar hasret kalmışım Tayyip Erdoğan’a agresif olmayan ve fakat gayet profesyonelce, her şeyi bütün çıplaklığıyla, detayıyla ve ince ayarıyla sorabilen bir gazeteci televizyoncuya...Her iddiayı, her ince ayar söylemi, her detayı bütün ironisiyle sordu Charlie Rose...Röportajı izlerken 35 yıllık bir gazeteci ve televizyoncu olarak mutluluk duydum, keyif aldım mesleğim adına...Röportaj hiç bitmesin istedim... Sorular devam etsin, bu sorulara Tayyip Erdoğan da istediği gibi cevap versin diye arzu ettim...Başbakan’ın Charlie Rose’la röportajı, mesleğini bırakma kararı almış bir televizyon gazetecisinin, çölde karşısına çıkan bir vaha gibiydi...Seyrederseniz ne dediğimi anlarsınız...
Sevgi yaşadığım, aşkı duyumsadığım, hayatı paylaştığım özel kadınların benden sonraki hayatlarıyla ilgilenmeyi ayıp saydım...Biten ilişkilerin ardından, takıntı yapmayı, obsesif davranmayı, arızaya bağlamayı, banal buldum...Hayatıma giren kadınların eski arkadaşlıkları, geçmiş aşkları, mazideki bir aradalıkları, beni haddinden fazla önemseyerek “marazi bir saldırganlıkla“ üzerime geldiler...***Havaalanlarında adam toplattırıp beni, bir zamanlar bir arada oldukları kadınla birlikte toplama kalabalığa yuhalattılar...Televizyon programlarını bastırttılar...Sahnelere çıkıp muhtevası iftirayla dolu sözler, rencide eden kelamlar ettiler...Zehir saçan dilleriyle, suçu günahı olmayan minik bebelerin günahsız dünyalarını kirlettiler... ***Ben yapılanlarla ilgilenmedim...Kendi yoluma gitmeye devam ettim...Gün geldi yaptıkları çiğliklerden, hakaretlerden, lafazanlıklardan kendileri utandılar...Sanki hiçbir şey olmamış gibi usul usul yanaşıp, eski dostlukları kurmaya kalktılar...Yine bir şey söylemedim...Utançlarını yüzlerine vurmadım...“Geldi geçti,” dedim;-”Herkes yaşadığını yaşadı, ibretini aldı...”***Yapılan saygısızlıklara alışığım...Fakat benim üzerimden, benim resmimle, benim varlığım üzerinden öteki erkeklere yapılan haksızlıklara razı gelmiyor gönlüm...Hayatımda geçmişte özel yeri olan, manevi kızımın annesi “dev sanatçı kadın“ annesini kaybetti... Merhume, aynı zamanda kızımın anneannesiydi...Terbiyemin ve haddimin sınırlarını aşmadan, cami avlusunda merhumenin son yolculuğunda bulunmamın manevi bir görev, kaçılamayacak bir sorumluluk ve bir insanlık olduğunu düşündüm...***Orası bir gece kulübü önü değildi...Eski ve yeni sevgililerin “pişti“ olabileceği bir zevk-ü sefa mekanı, bir eğlence merkezi, bir keyf-i muhabbet mabedi değildi...Orası bir cami’ydi...O camide kılınan ise bir cenaze namazıydı...Her canlının bir gün mutlaka tadacağı mukadderatın kederli buluşmasıydı...Camide cenaze namazını kılarken, eski ve yeni sevgililer “pişti“ yapılmazlardı...Onları pişti yapmak için “bir kadraja sokmaya çalışmak“ bir gazetecilik uğraşından ziyade bir insanlık günahıydı...Ölüye saygısızlıktı...Ölünün yakınlarının acısını hiçe saymak, insani duygulardan uzaklaşmaktı...“Son yolculuğuna giden bir merhumeyi“ uğurlamaya gelenlerden, “sevgililer piştisi“ çıkartmaya çalışmak, günahtı ve vebali ağırdı...***Acılı bir kadının annesini son kez uğurlarken, ‘cenaze fotoğrafları çekiyorum’ diye “camide son görevi yerine getirmek için” insani görevi yapmak üzere olan erkeklerden; eski ve yeni sevgili kadrajı yapmaya uğraşmak; bir günahın bedeli olarak mutlaka müsebbibine dönerdi...Gazetecilik gece kulübünün önünde “pişti“ fotoğrafı çekiyormuş umarsızlığıyla; camide cenaze namazı kılan ve ellerini Allah’a dua için açan cemaatten “eski ve yeni sevgili pişti“si çıkartmaya matuf bir cüretin günahı değildi...***Öte yandan gazetecilik “ucuz olmayan haber“i görebilme mesleğiydi aynı zamanda...Türlü akrobatik numaralarla, cenaze namazında, cami avlusunda “aynı kadraja sokmaya çalıştıkları eski ve yeni sevgililer“ fotoğrafını çektiklerinde, yayınladıklarında ölüye ve cenazeye nasıl büyük bir saygısızlık yaptıklarının farkındalar mıydı bilmiyorum...Oysa eğer, sadece bulundukları cenazeyi gözleriyle takip etme dikkatini gösterebilselerdi, türlü akrobatik numaralarla kadraja almaya çalıştıkları “eski sevgilinin, acılı kadının halihazırdaki eşinin yanına giderek cenaze sahibi sıfatıyla elini sıktığını ve taziyelerini ilettiğini“ görürlerdi...***Hiç olmazsa o anı fotoğraflamaya çalışsalar, insanlık alemine, cenaze namazında eski ve yeni sevgili piştisi yerine, insanlığın ortak acılarda nasıl birleşebildiğini gösterebilirlerdi...İnsanoğlunun sonsuza uzanan mukadder vedalarında, bir parça ruhanilik, bir miktar kutsallık, az biraz saygı ararlardı...Eski ve yeni sevgililerin el sıkışan ve taziye ileten fotoğraflarını çekmeyi akıl edebilseler, insanlığa kıskançlık, öfke, haset ve intikam yerine, dostça bir selamın vizyonunu iletmeyi çok görmezlerdi...Heyhat...Gazeteci olarak değil, insanlık onurunun Azrail’i olarak bulunmaktaydılar orada... Eski ve yeni sevgilileri cenaze namazında aynı kadraja alarak, “ne gaddar gazeteci olduklarını göstereceklerdi dünya aleme!..”*****ALMAN CUMHURBAŞKANI SADECE ALMAN CUMHURBAŞKANI DEĞİL...Alman Cumhurbaşkanı Gauck, çok ağır sözler söyledi...Kolay hazmedilmeyecek sözlerdi bunlar...Önce Cumhurbaşkanı Gül’le konuşurken söyledi...Arkasından durumu düzeltmesi beklenirken bu kez ODTÜ’ye gidip daha da ağırını öğrencilerin önünde söyledi...***Berlin’de Uluslararası Gazetecilik Enstitüsü’nde okudum...Bir Alman’ın davranış rol modellemesinde, “tahammül ve tölerans eşiğinin çok düşük olduğunu“ defalarca check ettim...Hele hele Doğu Alman kökenli olan Gauck’un tölerans eşiğinin düşük olması çok normal...Ancak yine de Alman Cumhurbaşkanı’nı sadece Alman Cumhurbaşkanı olarak görmemek lazım...***Almanya demek, Avrupa Birliği’nin neredeyse yarısı ve ekonomisinin lokomotifi demek...Almanya uzun zamandır Türkiye’deki dinamik muhalefetin Batı’daki en etkin uluslararası destekçisi...Almanya böyle davranıyor diye Türkiye tavrını değiştirmeyecek...Fakat Gauck Almanya’dan öteye Avrupa Birliği’ni yöneten bir ülkenin Cumhurbaşkanı...Onun tölerans eşiği düşük olabilir...Bizim tölerans eşiğimizin o derece düşük olması bizi abad etmeyecek...Ona benzemeye çalışmamakta yarar var...
Eski İstanbul sosyetesinin oturduğu Şişli Bomonti semtinin dar sokaklarına dalmıştık...Annem “Şişli’de Bomonti’de oturuyor... Ben de orada o evde büyüdüm...” demişti...Nurhan Damcıoğlu’nun Lüküs Hayat kantosu gelmişti aklıma:-”Şişli’de bir apartıman,...Yoksa eğer halin yaman...Nikel-kübik mobilyalarDuvarda yağılı boyalar***iki tane otomobilbiri açık biri değilaşçı, uşak, hizmetçilerdolu mutfak, dolu kiler***hanım gider sen gidersingündüzleri çaydan çayagece olur davetlisinya dineye (yemeğe), ya baloyaLüküs hayat lüküs hayatbak keyfine, yan gel de yat...***İstanbul’un yerleşik kentsoyluları Şişli’de ve Bomonti’de otururlardı eskiden...Geçmişin hangi izafi ölçülerinde, “lüks bir hayat“ yaşamışlardı o semtlerde bilmiyorum, fakat benim çocukluğumdan itibaren, Şişli ve Bomonti orta halli İstanbul’lu ailelerin kentsoylu hayatlarını idame ettirdiği mütevazı bir semtti...Lüks ve sosyetik hayatın çok uzaklarındaydı semt...Ne ki sonradan görme bir hayatı benimsemeyen ‘gerçek şehirli, İstanbul’lu‘ bir geleneğin parçasıydı Şişli...***Eve çıktığımda yanılmadığımı anlamıştım...Mütevazı evde, birkaç kuşaktan İstanbul’lu olduğu belli olan bir hanımefendi karşıladı bizi...Lütfiye Hanım...Elleriyle kahve yaptı...Eski İstanbul evlerinde görülen tarzda bir kahve servisi yapmıştı...Arkasından oturdu benimle ve kızıyla sohbet etmeye başladı...Henüz Alzheimer hastalığının çok başlarındaydı...***Lüfiye Hanım’ın esasen benimle sohbet ettiğini, kızıyla ise “anne kız ilişkisi içinde sohbetten ziyade, küçük uyarılardan oluşan öğütler verdiğini“ görüyordum...Kızına, “biricik küçük kızı“ şeklinde davranıyordu...Sanki karşısında “Türkiye’nin konserlerinde sesiyle yıkıldığı“ dev bir sanatçı yoktu da; onun küçük kızı vardı...Kızının hayatıyla ilgili günlük endişelerini söylüyor, onu incir kavuğunu doldurmayacak gibi görünen konularla ilgili uyarmaya çalışıyordu...Bir anneydi ve sadece anneydi...Nahif, samimi ve sakınan, koruyucu ve kollayıcı...***Kendi annemi karşımda görmüş gibi olmuştum...O da benim yaşadığımı sandığım “büyük meselelerle“ ilgili görüş belirtmez;-”Yemeğini yedin mi?.. Gece üstüne yorgan örtüyor musun?..” türü “küçük çocuğa yönelik“ sorular sorardı...Sıkılır, biraz da utanırdım onun sorularından...Yanımdaki minik dev sanatçının da benzer sorulardan bunaldığını fark ediyordum...Hayatlarını üzerlerine kurdukları, tek çocuklarına; o tek varlıklarına, o en büyük ve aslında yegane projelerine aşırı düşkün annelerden biriydi Lütfiye Hanım...***16 yaşındaki küçük kızını “müzik piyasasının acımasız labirentlerinde“, yanından hiç ayrılmayarak koruyan bir kadındı o...Plakçıların ve stüdyoların ışıklı ve tehlikeli labirentlerinde küçük kızına annelik, menajerlik, akıl hocalığı ve öğretmenlik yapmıştı... O gün; çok güzel sesli kızının, o güzel sesinin esas kaynağının Lütfiye Hanım olduğunu öğrenmiştim...Onun evde saatlerce keyf içinde söylediği, şarkılar gün gelmiş minik bir kızın dev bir sanatçı olmasına yol açmıştı...***Hayat; anne ve babaların yarım kalan hülyalarının çocuklar üzerinden gerçekleşen rüyaları değil miydi aynı zamanda?..Türkiye sahnelerde “minik dev sanatçıyı izlerken“ Lütfiye Hanım’ın mütevazı evinde saatlerce süren kişisel solo konserlerinin bir izdüşümünü yaşamaktaydı aslında...Onun şarkı söylerken içinden geçtiği hülyalar, “genç kızın rüya bir hayatının“ ilhamı olmuştu...minik dev sanatçı, annesinin şarkı söyleyişini izleye izleye, evde şarkı söylemeye başlamış ve inanılmaz sesi, gün gelip bütün Türkiye’yi etkisi altına almıştı... ***Lütfiye Hanım’ı ikinci görüşüm bir Alzheimer merkezinde geçici bir süre bakım görmesi içindi...Orada rahat etmedi...Bir başkasına götürdük...Çok ünlü bir merkezdi...Hastalığı ilerlemişti Lütfiye Hanım’ın...-”Profesyonel destek gerekiyor...” deniyordu...Orada da kalmak istemedi...Biricik kızı, ona özel bakım için yardımcı tuttu ve kendi evine aldı...On yıldır ilerlemiş hastalığını; kızıyla beraber aynı evde kalarak geçirdi...Tıpkı kızına, büyürken hep özel bakım gösterdiği, hep onu her şeyden sakındığı gibi, o da kızı tarafından özel bakımla bakılıyor, rahat ettirilmeye çalışılıyordu...***Hayatta insan ne ekerse onu biçiyordu...Mazide ne yaptıysa, istikbalin bilinmeyen bir zaman diliminde o davranışları karşısında buluyordu... Önceki gün; sabah kızımla bir ritüel halini almaya başlayan Pazar sporumuzu yapmak üzere evden çıkmıştık...Daha birkaç adım atmıştık ki, telefonu çaldı kızımın...Arkadaşlarıyla uzun sohbetler yaptığından; telefon konuşmalarına kulak kabartmıyordum kızımın...Bir süre sonra kapattı telefonu...Bana yanaştı; olabildiğince kısık bir sesle;-”Baba, anneannem hastaneye gitmişti ya...” dedi...-”Hastanede ölmüş bu sabah...”Önce kısa bir sessizlik oldu...Bir süre bir şey söylemedim...-”Annenle mi konuşuyordun?..” dedim...-”Evet...” dedi...***-”Onun bu dünyada bedeninin yaşadığı hayat sona erdi... Fakat ruhu yaşıyor... O ölmedi... Bu dünyadaki mecrası sona erdi... Ruhu yaşıyor...” dedim kızıma...-”Babanın inancı bu kızım...”Rahatladığını hissettim...Gülümsedi; mutlu olmuştu...Sonra annesinin, anneannesine yıllardır nasıl “iyi“ baktığını hatırlattım..O da büyüdüğünde kendisini büyütürken hiçbir emekten ve fedakarlıktan kaçınmayan, onu her tehlikeden sakınan annesine aynı şekilde davranacaktı...Kızımla onu konuştuk...Sonra;-”Bugüne kadar senin ona ihtiyacın, onun sana ihtiyacından daha fazlaydı... Bugünlerde onun sana ihtiyacı, senin ona ihtiyacından daha fazla...” dedim...-”Onu bugünlerde hiç yalnız bırakma yavrum... Çünkü sen onun hayatındaki en değerli varlığısın...”Başını yasladı omuzuma bir an için kızım...Dediğimi anlamıştı...***Lütfiye Hanım’ı en son Çengelköy’de yeşillikler arasındaki bir mezarlığın yanıbaşındaki bir camide gördüm...Tabuttaydı...Son bir “helalleşme“ yaptım kendisiyle...Belli ki artık veda vakti gelmişti...
Mutlu Tönbekici “Küçük Oteller Kitabı“nın yeni baskısının tanıtımı için dün sabah Arnavutköy sırtlarında bir sabah kahvaltısı düzenliyor...İçimden,-”Aman ne iyi olur...” diyorum;-”Sabah sporunun bitiminde, yokuş yukarı güzel bir antrenman yaparım... Kitap tanıtım kahvaltısına şort ve eşofman üstüyle katılmak zorunda kalırım ama olsun... Cumartesi sabahı için normal bir kıyafet...”***Kahvaltıya Mutlu’nun kitabının yanısıra, birkaç ay önce koruyucu anneliğini üslendiği Piti bebeği görmeye gidiyorum...Mutlu’nun annelik hallerini ve bebeği merak ediyorum çünkü...Ona birkaç ay önce bebeğin anneliğini üstlenince şöyle demiştim telefonda;-”İşte esas şimdi büyüyeceksin...”Ne dediğimi o sırada tam algılamadığını biliyorum...Bir başka can yetiştirmenin ne demek olduğunu, bir başka “minik can“ın sorumluluğunu almanın, insanın esas büyümesi anlamına geldiğini ben de fark edeli henüz çok olmamıştı o sıralar...***Mutlu’ya o gerçeği anlatmaya çalışıyordum...İnsan ancak bir başka canın bütün sorumluluğunun kendi üstünde olduğunu anladığında büyüyordu...Piti bebek, kendi büyürken esas Mutlu’yu büyütüyordu...Çocuklar büyürken, anne babalar çocukları değil, çocuklar anne ve babalarını büyütüyorlardı...Egolarının kişiselliğinden kurtarıyorlardı...***Kahvaltının başında Küçük Oteller Kitabı’nı nasıl emeklerle hazırladığını anlatıyor Mutlu...Sonra esas can alıcı konuya geliyor:-”Piti bebek hayatımda olmadan önce, otellere gidip, rahatıma ve keyfime bakıyor, otellerle ilgili kararları kendime göre veriyordum...Şimdi kitap için gittiğim otellerde, ‘Yanımda bebek de var...’ diyorum... ‘Saatlik anne hizmeti veren bakıcınız, altını değiştirecek bez satan dükkanınız, bebeği rahat ettirecek kolaylıklarınız var mı?..” diye soruyorum...Kitaba yeni eklenen otellerde, ‘bebek kıstası’ da var artık...”Piti bebeği Mutlu’nun üzerinde o sırada görüyorum...Annesinin omuzunda bütün bir salona gülümsüyor...Minik yaşta şöhretin keyfini çıkartıyor...***Beşiktaş eski Belediye Başkanı İsmail Ünal geliyor kahvaltıya...Bir Beşiktaş sohbeti başlıyor ki masa altüst oluyor...Yirmibeş yıl öncesinden, Sergen’in genç takımda oynadığı yıllardaki maçların skorlarını ve en bilinmedik ayrıntılarını anlatıyor İsmail Ünal..-”Deniz tarafındaki kaleye top geldi... Ben öteki açıktayım o sırada...”Masaya bakıyorum; hayretle ikimizin Beşiktaş anılarını izliyorlar...Bize bakıp; -”Bu kulübün yöneticileri böyleyse taraftarı acaba nasıldır...” diye söyleniyorlar...Böyle söylenenler Galatasaray’lılar...***Zaten iki gündür farkındayım...Fenerbahçe’lilerde bize karşı belirgin bir sempati, bir gülümseme, bir sıcaklık, bir dostluk hali var...Mutlu’nun kahvaltı masasında da durum aynı...Fenerbahçe’li karı koca, beklenmedik bir dostluk gösterisinde bulunuyorlar...Galatasaray’lıların sinirlendiğini fark ediyorum bu dostluğa...***Yanımda bu işlerle pek ilgisi olmadığı anlaşılan bir hanımefendi oturuyor...-”Siz hangi takımı tutuyorsunuz?..” diye soruyorum...-”Ben takım tutmuyorum Reha Bey...” diyor: -”Ben Çarşı’yı tutuyorum sadece...”Cumartesi sabahı tadı damakta kalan kısa sohbetin sonunda veda vakti geliyor...Çocuklarımın annesini arayacağım...Sözüm var bu Cumartesi çocukları anneleriyle birlikte yemeğe götüreceğim...ÇOCUKLARIMIN ANNESİYLE YEMEK...Ayrıldığımızdan beri, çocuklar için haftada birkaç kez konuşuyoruz anneleriyle...İrtibatı canlı tutuyoruz çocuklarla ilgili aramızda...Anneleri çocuklar bende ve kendisi çekimdeyken, arayıp çocuklarla konuşuyor...Şükür ki, özgüvenleri yüksek ve mutlu yaşıyorlar çocuklar...***Yine de geçen gün anneleriyle konuşurken aklıma geliyor;-”Bu hafta anne ve babalarıyla bir arada bir yemeğe götüreyim onları...” diyorum...-”Cumartesi öğlen çocuklar anne ve babalarıyla beraber yemek yerler... Belki bunu da istiyorlardır içlerinden...” diye düşünüyorum...Öğlen Ayşe Nazlı “nereye geleceğini“ soran telefonu edince, öğle yemeğini minikler anneleri ben ve Ayşe Nazlı birlikte yiyoruz... ***Gözüm ve kulağım çocuklarda...Ayşe Nazlı masada bir başka kadın olduğu için keyifli...Arada bir kadınca sohbetler ediyor...Ben anneleri geldiği için minikleri kontrol ediyorum...Anne ve babayla birarada yemek onlarda bir miktar davranış değişikliğine yol açıyor...Biz yalnızken, biraz daha şımarıklık yapıyorlar yemekler geldiğinde...Oysa masada herkes birarada olunca durum değiştiriyor...İki minik de bir büyük edasıyla yemeklerini ısmarlıyorlar...-”Ben levrek istiyorum... Yanında brokoli olsun babacağım...” diyor küçük kızım...-”Ben somon istiyorum yanında domatesli makarna olsun...” diye devam ediyor minik oğlum...***Birer büyük gibiler ikisi de...Yararlı olduğunu söylediğim yemekleri ısmarlamaya özen gösteriyorlar...Oysa olağan dışı bir şeyin olmadığı bir günde, mutlaka biri pizza söyler, öteki sucuk arzu eder, yemesini pek istemediğimiz ne varsa onu ısmarlamak isterler...Anne ve babayla birlikte geldikleri öğle yemeğinde ise, seçilebilecek en sağlıklı yemekleri seçiyorlar...Hünez 5 yaşına gelmeyen çocuklar levrek yanında brokoli istiyerek ne kadar büyüdüklerini bize ispat ediyorlar sanki...***Keyifli bir yemek oluyor Cumartesi yemeği...Anne ve babaların zaman zaman çocukları için bir arada görünmelerinin yararlı olacağını fark ediyorum...Bir babanın çocuklarına, güven ve sevginin yanında, onları anlayabilecek bir sezgiye sahip olması gerektiğinin önemini kavrıyorum bu yemekte...Çocuklarım mutlu ve güvende olunca, ben de mutlu ve huzurlu oluyorum...Yemeğin ertesinde hiç olmayan bir şey oluyor...Huzur ve güven; yemek sonrası çocuklara tatlı bir ağırlık çöktürüyor...Restoranda oturdukları kanapeye uzanıyorlar...Çocuklar ve ben, yemekten sonra dördümüz evimizin yolunu tutuyoruz...Babanneyle dedeyi görüyorlar, onları öpüyorlar...Eve geliyoruz...Mutlu ve huzurlular...Ben de öyleyim...
AKP iktidarı gündemi belirleme açısından iki ana döneme ayrılıyor...On yıllık birinci dönem;AKP’nin tek başına iktidar olduğu ve ülkenin gündemini tek başına belirlediği dönem... Başbakan’ın ağzından çıkan her söz “haftalarca, aylarca tartışılıyor Türkiye’de bu dönem...”Tayyip Erdoğan gündemi değiştirmek mi istiyor?..Kürtaj konusunu ortaya atıyor...Lehinde ve aleyhinde kamuoyu bölünüyor, Günlerce aylarca sürüyor bu tartışma...O bitti mi içkili mekanların nerelerde olacağı, uçaklarda içki içilip içilmeyeceği meselesine giriliyor...Yine aylarca bu sefer bu konu gündemde tutuluyor...Yasa için haftalarca hararetli tartışmalar yapılıyor...12 Eylül, 28 Şubat darbe, darbeciler, medya, manşetler, türban değişmez gündem konuları...Başbakan bu konuları ortaya atınca, olayın karşısında ve yanındaki her kesim durum karşısında damardan tetikleniyor...Hararetle tartışmaya ve kavgaya başlıyor...CHP’nin tek parti dönemi uygulamaları, Dersim’de yaşananlar bir başka hararet noktası Başbakan’ın gündeminin...Bu türden hassas polemik konuları toplumu ve siyaseti tetikliyor ve tartıştırıyor...***Tüm televizyon kanalları ve gazetelerde yapılan tartışmaların, polemiklerin tek bir ortak noktası var...Tartışmaların başlıkları, bizzat Başbakan Tayyip Erdoğan tarafından belirleniyor...Başbakan Erdoğan Türkiye’nin gündeminin tartışmasız hakimi oluyor...Gündem hakimiyeti siyasette sanıldığından çok daha önemli bir şey...Kamuoyunun tartışacağı gündemi belirlediğinizde, toplumun algısına da hakim oluyorsunuz...Güçlü olduğunuz konuları, tabanınızda konsolidasyon yaratacağını bildiğiniz noktaları gündeme getiriyorsunuz...İçki, türban, kapalı mekanlarda sigara yasağı, darbeler, askeri vesayet, kürtaj, medya, manşetler, üç çocuk gibi meseleler dikkatlice bakıldığında AKP’ye oy kazandıran, oyunu ve tabanını konsolide eden konular...Ancak ikinci iki yılda, gündem AKP’nin güçlü olduğu gündem maddeleri yerine, karşısındaki güçlü melez ittifakın arzuladığı gündem maddelerine kayıyor...*****GÜNDEM ARTIK AKP’NİN ELİNDE DEĞİL...İlk on yıl Tayyip Erdoğan tarafından yürütülen kesiksiz “gündem hakimiyeti“, Gezi Parkı olaylarıyla elden kayıyor...Gezi Parkı olaylarının başlamasıyla birlikte AKP iktidarı, kendi belirlediği gündemde geriye düşüyor ve başka merkezlerin belirlediği gündem karşısında savunmaya düşüyor...AKP futbol deyimiyle sürekli rakip sahada kurduğu baskılı oyunu terketmek ve yaratılan gündem karşısında savunmaya çekilmek zorunda kalıyor...Deyim yerindeyse oyunu kendi sahasında kabullenerek oynamaya başlıyor...Gezi Parkı’ından itibaren AKP’nin gündem belirleme üstünlüğü yok Türkiye’de...***İlk gündem kaymasında;Aylarca Gezi Parkı’nı tartışıyor ve olayları yaşıyor Türkiye...Gezi Parkı ilk kez iktidarın yönetiminde patinaj yaptığı bir toplumsal olay... Bitiminde olaylar üniversitelere ve statlara sıçrayacak mı sıçramayacak mı tartışması yaşanıyor...Yine iktidarın hiç istemediği bir gündem bu...Arkasından ODTÜ olayları patlak veriyor ve yine muhalefetin istediği gündem maddesi yürürlüğe sokuluyor...Statlar ha keza...Tezahüratlarla yürüyor...-”Bunlar bitti, artık sıra seçimlere geldi...” dendiğinde ise;17 Aralık’taki dört bakana yönelik operasyonla çalkalanıyor Türkiye...Yine gündem altüst...Yine AKP gündemin hakimi değil...Yine AKP savunmada...***17 Aralık’ın arkasından “tapeler“ gündemi kasırga şiddetiyle sarsıyor...Her gün çıkan bir başka tape, “montajdı, değildi, haklıydı haksızdı, dinlemeydi, paraleldi“ derken bomba gibi bir gündemi toplumun kucağına bırakıveriyor...Yine Tayyip Erdoğan’ın belirlemediği ve tartışılmasını istemediği bir gündem bu gündem...Yine savunmada AKP...İlk on yılda sürekli taarruzda olan bir pozisyon ani ve derin değişikliklerle müdaafada karar kılıyor...Geçmişte davaların savcısı olan pozisyon karşı tarafı ise savunma avukatı pozisyonuna sokuyordu...Gündem mücadelesi bir anda iktidarı fezlekelerin hedefi haline getiriyor...***Nihayet bu şartlarda seçimler yapılıyor Türkiye’de...AKP oyların yüzde 45’ini alıyor...Kesin ve tartışmasız birinci parti ve seçimin galibi AKP...Bir hafta sonra Salı günü Başbakan’ın grup toplantısı var...Türkiye Başbakan’ın yapacağı konuşmayı bekliyor...Belli ki Başbakan o gün esecek gürleyecek... Zaferini alabildiğine şişirecek, karşı tarafı iyice köşeye sıkıştırıp puan alacak...Bunu bekliyor Türkiye...O Salı gününü çok iyi hatırlıyorum...Tayyip Erdoğan partisinin grubunda esiyor, gürlüyor, manşete taşınacak onlarca söz söylüyor...Taraftarları grup localarını tezahüratla yıkıp geçiyor...Belli ki iktidar partisi, “seçim zaferi şovuna“ iyi hazırlanmış, gündeme damgasını vurmak istiyor...“Usta“sının ağzından...***“Usta“nın konuşması bitiyor...Tam manşetler hazırlanacak, televizyonlar söylediklerini tartışacak...Toplum hafızasında AKP’nin zaferi kayıt altına alınacak...Hapisten çıkmış bir genç, Meclis’in tüm güvenlik barikatlarından teker teker geçerek, Kemal Kılıçdaroğlu’nun karşısına dikiliyor ve ona yumruk vuruyor...Gündem yine AKP’nin hiç arzulamadığı şekilde değişiyor...***Herkes bu yumruğu kimin attığını, neyi amaçladığını, güpegündüz işsiz bir gencin Meclis’in güvenlik çemberini nasıl kırdığını konuşuyor...İlk kez o gün olaya kesin bir “mim“ koyuyorum...Tayyip Erdoğan’ın “zafer“ konuşmasının kendisi açısından güme gittiğini kırk yıllık bir iletişimci olarak anında farkediyorum...***Esas amacın bizzat gündemi değiştirmek, iktidara gündem belirleme fırsatı vermemek olduğunu bir tarafa yazıyorum...AKP iktidarı Gezi Parkı’dan bu yana bir türlü istediği gündemi ve açılımı yapamıyor... Tayyip Erdoğan’ın miting meydanlarındaki belagatıyla oy topluyor, ancak gündem karşısında savunmadan çıkamıyor...***Nihayet önceki gün iktidarın uzun zamandır hazırlandığı belli olan büyük hamlesi geliyor...99 yıl sonra ilk kez bir Türk Başbakanı kürsüye çıkacak ve “1914’deki Ermeni tehcirinden ve olaylarından üzüntü duyduğunu söyleyecek, taziyelerini iletecek... Dünya Ermenilerinin acılarını paylaşacak... Ölenlerin mezarlarında rahat uyumalarını dileyecek...”Büyük bir “siyasi açılım bu...”Belli ki AKP etrafında örülmeye çalışılan çemberi yarmak için, uluslararası yarma harekatına girişme kararı almış...Önceki gece tüm televizyon kanallarında, dört bir koldan “Başbakan’ın Ermeni açılımı“nın tartışıldığını görüyorum...”***İktidar uzun bir süre bu konuyu tartıştıracak ve bu açılımla bir detant sağlayacak uluslararası platformda...Abdullah Gül’ün Time Dergisi anketinde Tayyip Erdoğan’ı sollayarak en etkili 100 kişi arasına girdiği bu günlerde durumu kökten değiştirecek bir hamle bu...İşte tam o esnada;Anayasa Mahkemesi Başkanı, direkt Başbakan’ı hedef alırcasına hukuk bazlı ancak çok ağır ifadeler içeren ve gündemi altüst eden bir konuşma yapıyor...Haşim Kılıç’ın bu konuşması, bir kez daha Başbakan’ın yaratmak istediği gündemin önüne geçiyor... Ermeni açılımı, tehcir, üzüntü belirtme, taziye ve 99 yıl sonra gelen zeytin dalı yaklaşımı, bir anda gündemden düşüyor...Anayasa Mahkemesi Başkanı’nın; Tayyip Erdoğan’ı kastederek söylediği “gömlek değiştirme“ meselesi...Cumhurbaşkanı Gül’ün konuşma sırasında gülümseyip gülümsemediği sorusu...Kimin alkışlayıp kimin alkışlamadığı konusu... Anayasa Mahkemesi Başkanı ev sahibi konumunda bunları söyleyip söyleyemeyeceği sorunsalı her tarafta tartışılmaya başlanıyor... Gündem yine değişti...Yine Başbakan’ın gündemi altüst olmuş durumda...Gruptaki seçim zaferi konuşması, Kılıçdaroğlu’na yumruklu saldırıya kurban gitmişti... Ermeni açılımı ise Haşim Kılıç’a...Bütün bu olayların arkasındaki “kılıç izi“ni bulursanız, hayatı doğru okuyabilirsiniz... Gerisi gargara oluyor...O bir rating konusu...Artık benim konum değil...