Mutlu’nun Piti bebeği...

Mutlu Tönbekici “Küçük Oteller Kitabı“nın yeni baskısının tanıtımı için dün sabah Arnavutköy sırtlarında bir sabah kahvaltısı düzenliyor...

İçimden,

-”Aman ne iyi olur...” diyorum;

-”Sabah sporunun bitiminde, yokuş yukarı güzel bir antrenman yaparım... Kitap tanıtım kahvaltısına şort ve eşofman üstüyle katılmak zorunda kalırım ama olsun... Cumartesi sabahı için normal bir kıyafet...”

***


Kahvaltıya Mutlu’nun kitabının yanısıra, birkaç ay önce koruyucu anneliğini üslendiği Piti bebeği görmeye gidiyorum...

Mutlu’nun annelik hallerini ve bebeği merak ediyorum çünkü...

Ona birkaç ay önce bebeğin anneliğini üstlenince şöyle demiştim telefonda;

-”İşte esas şimdi büyüyeceksin...”

Ne dediğimi o sırada tam algılamadığını biliyorum...

Bir başka can yetiştirmenin ne demek olduğunu, bir başka “minik can“ın sorumluluğunu almanın, insanın esas büyümesi anlamına geldiğini ben de fark edeli henüz çok olmamıştı o sıralar...

***


Mutlu’ya o gerçeği anlatmaya çalışıyordum...Mutlu’nun Piti bebeği...

İnsan ancak bir başka canın bütün sorumluluğunun kendi üstünde olduğunu anladığında büyüyordu...

Piti bebek, kendi büyürken esas Mutlu’yu büyütüyordu...

Çocuklar büyürken, anne babalar çocukları değil, çocuklar anne ve babalarını büyütüyorlardı...

Egolarının kişiselliğinden kurtarıyorlardı...

***


Kahvaltının başında Küçük Oteller Kitabı’nı nasıl emeklerle hazırladığını anlatıyor Mutlu...

Sonra esas can alıcı konuya geliyor:

-”Piti bebek hayatımda olmadan önce, otellere gidip, rahatıma ve keyfime bakıyor, otellerle ilgili kararları kendime göre veriyordum...

Şimdi kitap için gittiğim otellerde, ‘Yanımda bebek de var...’ diyorum... ‘Saatlik anne hizmeti veren bakıcınız, altını değiştirecek bez satan dükkanınız, bebeği rahat ettirecek kolaylıklarınız var mı?..” diye soruyorum...

Kitaba yeni eklenen otellerde, ‘bebek kıstası’ da var artık...”

Piti bebeği Mutlu’nun üzerinde o sırada görüyorum...

Annesinin omuzunda bütün bir salona gülümsüyor...

Minik yaşta şöhretin keyfini çıkartıyor...

***


Beşiktaş eski Belediye Başkanı İsmail Ünal geliyor kahvaltıya...

Bir Beşiktaş sohbeti başlıyor ki masa altüst oluyor...

Yirmibeş yıl öncesinden, Sergen’in genç takımda oynadığı yıllardaki maçların skorlarını ve en bilinmedik ayrıntılarını anlatıyor İsmail Ünal..

-”Deniz tarafındaki kaleye top geldi... Ben öteki açıktayım o sırada...”

Masaya bakıyorum; hayretle ikimizin Beşiktaş anılarını izliyorlar...

Bize bakıp;

-”Bu kulübün yöneticileri böyleyse taraftarı acaba nasıldır...” diye söyleniyorlar...

Böyle söylenenler Galatasaray’lılar...

***


Zaten iki gündür farkındayım...

Fenerbahçe’lilerde bize karşı belirgin bir sempati, bir gülümseme, bir sıcaklık, bir dostluk hali var...

Mutlu’nun kahvaltı masasında da durum aynı...

Fenerbahçe’li karı koca, beklenmedik bir dostluk gösterisinde bulunuyorlar...

Galatasaray’lıların sinirlendiğini fark ediyorum bu dostluğa...

***


Yanımda bu işlerle pek ilgisi olmadığı anlaşılan bir hanımefendi oturuyor...

-”Siz hangi takımı tutuyorsunuz?..” diye soruyorum...

-”Ben takım tutmuyorum Reha Bey...” diyor:

-”Ben Çarşı’yı tutuyorum sadece...”

Cumartesi sabahı tadı damakta kalan kısa sohbetin sonunda veda vakti geliyor...

Çocuklarımın annesini arayacağım...

Sözüm var bu Cumartesi çocukları anneleriyle birlikte yemeğe götüreceğim...

ÇOCUKLARIMIN ANNESİYLE YEMEK...

Ayrıldığımızdan beri, çocuklar için haftada birkaç kez konuşuyoruz anneleriyle...

İrtibatı canlı tutuyoruz çocuklarla ilgili aramızda...

Anneleri çocuklar bende ve kendisi çekimdeyken, arayıp çocuklarla konuşuyor...

Şükür ki, özgüvenleri yüksek ve mutlu yaşıyorlar çocuklar...

***


Yine de geçen gün anneleriyle konuşurken aklıma geliyor;

-”Bu hafta anne ve babalarıyla bir arada bir yemeğe götüreyim onları...” diyorum...

-”Cumartesi öğlen çocuklar anne ve babalarıyla beraber yemek yerler... Belki bunu da istiyorlardır içlerinden...” diye düşünüyorum...

Öğlen Ayşe Nazlı “nereye geleceğini“ soran telefonu edince, öğle yemeğini minikler anneleri ben ve Ayşe Nazlı birlikte yiyoruz...

***


Gözüm ve kulağım çocuklarda...

Ayşe Nazlı masada bir başka kadın olduğu için keyifli...

Arada bir kadınca sohbetler ediyor...

Ben anneleri geldiği için minikleri kontrol ediyorum...

Anne ve babayla birarada yemek onlarda bir miktar davranış değişikliğine yol açıyor...

Biz yalnızken, biraz daha şımarıklık yapıyorlar yemekler geldiğinde...

Oysa masada herkes birarada olunca durum değiştiriyor...

İki minik de bir büyük edasıyla yemeklerini ısmarlıyorlar...

-”Ben levrek istiyorum... Yanında brokoli olsun babacağım...” diyor küçük kızım...

-”Ben somon istiyorum yanında domatesli makarna olsun...” diye devam ediyor minik oğlum...

***


Birer büyük gibiler ikisi de...

Yararlı olduğunu söylediğim yemekleri ısmarlamaya özen gösteriyorlar...

Oysa olağan dışı bir şeyin olmadığı bir günde, mutlaka biri pizza söyler, öteki sucuk arzu eder, yemesini pek istemediğimiz ne varsa onu ısmarlamak isterler...

Anne ve babayla birlikte geldikleri öğle yemeğinde ise, seçilebilecek en sağlıklı yemekleri seçiyorlar...

Hünez 5 yaşına gelmeyen çocuklar levrek yanında brokoli istiyerek ne kadar büyüdüklerini bize ispat ediyorlar sanki...

***


Keyifli bir yemek oluyor Cumartesi yemeği...

Anne ve babaların zaman zaman çocukları için bir arada görünmelerinin yararlı olacağını fark ediyorum...

Bir babanın çocuklarına, güven ve sevginin yanında, onları anlayabilecek bir sezgiye sahip olması gerektiğinin önemini kavrıyorum bu yemekte...

Çocuklarım mutlu ve güvende olunca, ben de mutlu ve huzurlu oluyorum...

Yemeğin ertesinde hiç olmayan bir şey oluyor...

Huzur ve güven; yemek sonrası çocuklara tatlı bir ağırlık çöktürüyor...

Restoranda oturdukları kanapeye uzanıyorlar...

Çocuklar ve ben, yemekten sonra dördümüz evimizin yolunu tutuyoruz...

Babanneyle dedeyi görüyorlar, onları öpüyorlar...

Eve geliyoruz...

Mutlu ve huzurlular...

Ben de öyleyim...

Haberin Devamı
Haberin Devamı
DİĞER YENİ YAZILAR