“Cüneyt Arkın olalı hiç sevgilim olmamıştı...
Yani gerçek bir kız öpüp kokladığım, saçlarını okşadığım, yanağına yanağımı değdirdiğimde baharların geldiği, çiçeklerin açtığı, bir an ayrı kalsam deli gibi özleyeceğim, elini tuttuğumda mutlu olup adına şiirler yazacağım gerçek bir sevgilim olmamıştı...
Bir yığın kadının terli, ihtiraslı etlerinde boğulup yok oluyordum...
Yeşil bakışlarıyla, genç kızların yüreklerini hoplatan, kadınların rüyalarına giren Cüneyt Arkın’ın tek sevgilisi kara trenin penceresinden hayal meyal gördüğü, sarı saçlı mavi gözlü kızdı...
Onu rüyalarında görüyordu...
Kız sıcacık gülümseyip elini uzatıyordu...
Cüneyt Arkın o eli bir türlü tutamadı...
Bir insanın gencecik hayatında bir kızdan, bir sevgiliden mahrum kalması ne kadar hüzünlü ve keder vericiydi...
Bu acı yokluk,hayatım boyunca içimde kanayan bir yara olarak kaldı...
Korkunç bir boşluk...
Sonra içki geldi...
Yorgunluktan uyuyamıyordum...
Yatmadan önce bir duble, oldu iki, üç...
Sonra altı ayda bir şişeleri diplemek...
Bir gece sabaha karşı Sefa Önal boş şişelere bakıp;
-’Sen sarhoş olmak için değil, ölmek için içiyorsun... Akıl almaz bir intiharı yaşıyorsun...’ dedi...
Ölüm kalım derken bir zaman geçti...
“Meşhur Kulüp 12’nin kapısında iri yarı fedai durup dururken sinirime dokundu...
Yaklaştım...
-’Buranın fedaisi misin?..’ dedim...
-’Evet...’ dedi;
-’Haracı da ben alırım...’
-’Silahın var mı?..’ dedim...
Toplu Smith Wesson’u çıkardı...
Aldım kurşunlarını boşalttım...
Bir tanesini yeniden tabancaya koydum...
Topluyu çevirdim...
Sonra namluyu kafama dayayıp, tetiği çektim...
Sessizliği, korkuyu fark ettim...
Silahı fedaiye uzattım...
-’Şimdi sen kafana sık... Sıkmadın mı bil ki, bu gece haraçlar benim...’ dedim...
Ölümle oynayan Cüneyt Arkın’a bir şey yapamayacaktı...
Çok korkmuştu...
Silahı alıp yok oldu...”
Dün akşam geldi Cüneyt Arkın Fakir Gencin Hikayesi kitabı...
Bir solukta okudum kitabı...
Çocukluk yıllarımın vazgeçilmez kahramanı, jönü, yakışıklısının yaşadığı hayatın derin yara izleri var kitapta...
Baharı, güneşi fark etmeden yaşanan uzun yıllar...
Bir gün dizilerin ortaya çıkmasıyla, 70 yaşına gelmesiyle, boşluğa düşmüş, yenilmiş gibi gördüğü bir hayatla hesaplaşması Arkın’ın...
Bu hesaplaşmadan “artık daha fazla oynadığı rollerin altında ezilmeyen sahici bir hayat çıkıyor...”
Cüneyt Arkın’ın kendisiyle hesaplaşmasını okuyun...
Kendi hesaplaşmanızı da yaşadığınızı fark edeceksiniz onu okurken...
GENELEV...
İki yıl önce televizyona program yapıyordu “İlla ki canlı yayın konuğu ol“ diye tutturmuştu...
Oysa ben kendimin özne olduğum canlı yayınlara çıkmıyordum...
İzzet Çapa bana hayatın inişli çıkışlı labirentlerinde dostluk gösteren insanlardan biriydi...
Çoluğumdan çocuğumdan ayrı kaldığım esmer günlerde, beyin kanaması geçirip sol tarafı tutmayan yaşlı babamla annemi bir yılbaşı gecesi üç dört saat olsun nefes aldıran adamdı...
Son dakikada aramış olmama aldırmadan...
Daha bunun gibi bir süre olay vardı...
Ne ki; ben artık hayatımın özeli, geçmişin ironisi ve esprileri üzerinden röportajlar vermek istemiyordum...
Çok uzağındaydım bu hayatların...
Üç çocuğum, annem, babam, yazılarım, sinemalarım ve çocukluktan kalma hobilerimle sahici ve mutlu bir hayat yaşıyordum...
O sorular, o cevaplar, o hayatlar, o manşetler benim çok uzaklarımdaydı...
Çok istememe rağmen, kabul edemedim İzzet’in program teklifini...
İzzet muhteşem bir röportajcı olmuş çıkmıştı...
Didik didik ediyordu muhatabını...
Güzel röportajlar çıkartıyordu...
Çok iyi bir işletmeciydi...
Bir o kadar iyi röportajcı olup çıkmıştı...
Üç hafta önce,
-”Reha Abi, Hürriyet için artık bir röportaj verirsin bana...” deyince, vefalı bir dosta geçmiş bir borcu ödemenin zamanı geldiğini anlamıştım...
Röportaj yapmak için, markayı güçlendirmek, piar yapmak falan hiç umurumun teki değildi benim...
Tersine hiç röportaj yapmasam çok daha mutlu olacaktım...
Fakat bir dosta gecikmiş bir borcu ödemekti konu...
Yerine getirmezsem rahatsız olacaktım... Röportaj başlayıp İzzet’in soruları arka arkaya gelmeye başlayınca içimden;
-”İyi ettin... Hadi şimdi başla cevaplamaya...” diye geçirmeye başlıyordum...
Sonunda bir an geldi, İzzet’in onca hazırlığı galebe çaldı sorduğu bir soruda aklıma “röportajı için acayip başlık olacak“ haber geldi...
Uzun süre, kendi içimde kendimle hesaplaştım durdum...
Söyleyip söylememek arasında gittim geldim...
Ortada gizlenecek saklanacak bir şey yoktu...
Fakat dedim ya; ben manşet falan olmak istemiyordum artık...
Gözönüne çıkmak istemiyordum...
İçimde kalmak, hayatı içimde yaşamak, sevdiklerimle huzur içinde hayatı paylaşmayı arzuluyordum...
Yeniden dikkatleri çekecek bir hayatın çok uzaklarındaydım...
Oralarda kişiliğimde yenilikler bulacağım, kendimi yeniden geliştireceğim alanlar kalmamıştı...
Yine de; kişiliğimin önemli bir parçasını açığa çıkaran bir önemli anıyı paylaşmadan edemedim...
Bu anı geneleve ilk ve son kez gidişimdi bu hayatım boyunca...
Ben geneleve ilk ve son kez “erkek kılığına girerek, yazacağı yazıyı hazırlamak isteyen gazeteci eşimle birlikte gitmiştim...”
Bunu anlatacağım zaman bir röportajcı olarak İzzet’in nasıl mutlu olacağının farkındaydım...
İnsan dostlarına dostluk yaparsa rahatlıyor ve hafifliyor...
Bugün İzzet’in yayınlayacağı röportajımdan “dosta dostluk yapmanın dayanılmaz hafifliğini“ hissedeceğim...
Haberin Devamı
Haberin Devamı

