TRT’nin 50. yılı panelinde bir küçük çocuk...

Ankara’da; Çankaya’dan, Kızılay’a inen caddede pek fazla araba olmazdı...

O kadar olmazdı ki, babasının Mercedes’iyle ailecek Kızılay’ın tam göbeğine gelir, dörtyolun ortasına o günlerde Gima mağazasıyla Set Kafeterya’nın bulunduğu ünlü gökdelenin önüne arabayı park ederdiler...

Sonra da Kızılay’da ma-aile yürüyüşe çıkardılar...

Çocuğun bütün amacı ne yapıp edip, televizyon satan büyük Philips mağazasının önüne götürmekti annesiyle babasını...

***


TRT televizyon yayınlarına başlayacaktı ve çocuk evlerine televizyon alınması için büyük bir arzu duyuyordu...

Kızılay’daki gece gezintilerinde; mağazaların vitrinine konan televizyonlardan almaları için, “babasının tuttuğu elini sıkıyor ona yalvarıyordu...”

-”Baba ne olur bir televizyon alalım eve...”

TRT’nin acayip ilk ekran görüntüsü statik olarak dururdu o günlerde vitrinlerde...

31 Ocak 1968 günü başlayacaktı TRT yayını...

Çocuk ilk günkü yayını izleyebilmek amacıyla eve televizyon alınması için, vargücüyle savaşıyordu...

***


Babası nihayet ilk televizyon yayınının başlamasına bir iki gün kala, 59 santim ebadındaki televizyon aygıtını aldı...

Philips değil Grundig’ti aldığı televizyon markası...

Onun daha iyi olduğunu söylemişlerdi etraftan...

Salonun her tarafından görünen bir yere kondu televizyon...

Yayınlarının olduğu Salı, Perşembe ve Cumartesi geceleri bütün apartman evlerine taşınmaya başlamıştı...

Artık televizyonlu olmuşlardı, televizyonla tanışmışlardı...

***


1 Mayıs 1964 günü çıkan TRT yasasıyla kurulan TRT, Türkiye’de o gün televizyon yayıncılığına başlamıştı...

Sekiz yaşından gün alıyordu çocuk...

İlkokul üçüncü sınıfa gidiyordu...

Okulda evinde televizyon olan çocukların sayısı bir elin parmaklarını geçmiyordu...

Konu açıldı mı;

-”Bizde de var...” diyordu...

Onlarda da vardı ama, çocuğun bir saatten sonra seyretmesi yasaktı...

Sabah okula gidecekti...

Herkes televizyonu keyifle seyrederken, o yatak odasının yolunu tutuyordu...

***


Dün TRT’nin 50. yılının ilk etkinliği genel müdür İbrahim Şahin tarafından başlatıldı...

İlk panele konuşmacı olarak birkaç meslektaşımla birlikte davet edilmiştim...

Sekiz yaşında, geceleri dokuzdan sonra televizyon izlettirilmeyen küçük çocuk, üzerinden yıllar geçtikten sonra TRT’nin Atina’daki muhabiri olmuş...

TRT’de ilk televizyon programını yapmış...

Televizyon programcılığında TRT’de bir marka olmuş...

TRT denen o okulda, televizyon muhabiri, televizyon programcısı, televizyon yapımcısı, hazırlayıcısı, sunucusu, montajcısı, metin yazarı, perforecisi olmuş...

Her şeyi öğrendikten sonra oradan özel kanallara transfer olmuştu...

***


Televizyonculuk öğrendiği okuluna bir vefa borcuydu dün o çocuğun...

Panelin başkanlığını kim yapacak diye sorduklarında, henüz belirlenmemiş moderatörlük için, kendi okulunun dekanını önermişti...

-”Aysel Aziz Hoca olmazsa ben olmam...” demişti...

Aysel Hoca o Basın Yayın öğrencisiyken, okulun radyo televizyon bölümünün başıydı... Her şey tam olsun istemişti...

***


Güzel günleri, hayatını zirveye taşıyan unutulmaz anekdotları anlattı...

Biterken konuşmacılara bir soru geldi bir iletişim doçenti tarafından...

Sorunun direkt muhatabı kendisi değildi...

Muhatapları kendi cevaplarını verdiler…

Herkes bitirirse bir iki kelime edeceğim dedi;

-”Aktif gazetecilik ve televizyonculuğu birkaç yıldır yapmıyorum...

Üç çocuğumun da bu mesleği yapmaması için bir baba olarak elimden gelen her şeyi yapmaya çalışıyorum...

Gazetecinin özgürlük alanı, siyasetle, sermayenin arasına sıkışmıştır... Patinaj yapar...

Bu sorun demokratik açıdan çok iyi örgütlenmiş toplumlarda belki bir miktar aşılır...

Bizde artık gazetecilik yapmanın yolu

“hakaret ve iftira atmamak“ koşuluyla sosyal medyadır...

Orası siyasetten ve sermayeden nispeten özgür kalabilen bireysel tek alandır...

Bundan ibarettir; özgür gazetecilik...”

TRT’nin 50 yıl panelinin ilk konuşmacısıydı çocuk...

İlk panelin son sözlerini yine o söylemişti...

Tarihin kaydına geçmesi için...

Gazetecilik okulunda öğretmemişler miydi ona;

-”Gazetecilik tarihe tanıklık etmektir...” diye...

Tanıklık ediyordu tarihe işte aynen öğrettikleri gibi; küçük çocuk...

TAYYİP ERDOĞAN’IN CHARLİE ROSE’LA RÖPORTAJI...

Telefon geldi;

-”Beni rahatsız etmeyin... Tayyip Erdoğan’ın röportajını izliyorum...” dedim...

Muhataplarımın şaşırdığının farkındaydım...

Sanki Tayyip Erdoğan ilk defa konuşuyordu...

Her gün konuşan bir Başbakan’ı “Beni rahatsız etmeyin şimdi“ diye dinlemek için olağandışı bir sebep olduğunu anlamışlardı...

Amerikan PBS televizyonunun ünlü sunucusu Charlie Rose’un Tayyip Erdoğan’a soru soruşundaki ustalığı seyrediyordum aslında...



***


Ne kadar hasret kalmışım Tayyip Erdoğan’a agresif olmayan ve fakat gayet profesyonelce, her şeyi bütün çıplaklığıyla, detayıyla ve ince ayarıyla sorabilen bir gazeteci televizyoncuya...

Her iddiayı, her ince ayar söylemi, her detayı bütün ironisiyle sordu Charlie Rose...

Röportajı izlerken 35 yıllık bir gazeteci ve televizyoncu olarak mutluluk duydum, keyif aldım mesleğim adına...

Röportaj hiç bitmesin istedim...

Sorular devam etsin, bu sorulara Tayyip Erdoğan da istediği gibi cevap versin diye arzu ettim...

Başbakan’ın Charlie Rose’la röportajı, mesleğini bırakma kararı almış bir televizyon gazetecisinin, çölde karşısına çıkan bir vaha gibiydi...

Seyrederseniz ne dediğimi anlarsınız...

DİĞER YENİ YAZILAR