Malatya'nın Arapgir ilçesinde yaşayan 68 yaşındaki Erol Hakan, babasından öğrendiği ve 55 yıldır sürdürdüğü dede mesleği coğrafi işaret tescilli tahta çivili ayakkabıları üretmeye devam ediyor. 1970'ten bu yana ilçedeki atölyesinde tek başına çalışan Hakan, bu değerli zanaatı yaşatmaya çalışıyor. Tamamen köseleden yapılan ve terletmeyen, koku yapmayan ayakkabılarına Türkiye'nin dört bir yanından ve yurt dışından siparişler geliyor.
Malatya'nın Arapgir ilçesinde yaşayan 68 yaşındaki Erol Hakan, coğrafi işaret tescilli tahta çivili ayakkabıları 55 yıldır üretiyor.
Dede mesleğini sürdüren Hakan, 1970'ten bu yana ilçedeki atölyesinde tahta çivili ayakkabı imal ediyor.
Ortaokulu bitirdikten sonra babasının yanında çıraklığa başlayan Hakan, mesleğini yıllardır özveriyle sürdürüyor.
Erol Hakan, AA muhabirine, emek verdiği ayakkabıların 3 yıl önce "Arapgir tahta çivili ayakkabı" adı altında Türk Patent ve Marka Kurumunca coğrafi işaret belgesiyle tescillendiğini belirterek, bu tescilin kendisini gururlandırdığını söyledi.
Mesleğini çok sevdiğini ifade eden Hakan, "Benim ustam babam. Babam da dedemden öğrenmiş, 2012'de vefat edene kadar bu işi sürdürdü. O günden beri tek başıma devam ediyorum. Bu iş yeri, tamamen tahta çivili ayakkabı üretilen bir yerdi. Biz bu geleneği korumaya çalışıyoruz." dedi.
Ayakkabılarının hem dayanıklı hem sağlıklı olduğunu anlatan Hakan, köseleden üretilen ayakkabıların terletmediğini ve koku yapmadığını belirtti.
Daha çok sipariş üzerine üretim yaptığını dile getiren Hakan, "Türkiye'nin hemen hemen her tarafına ayakkabı gönderiyoruz, yurt dışı için de siparişler geliyor." diye konuştu.
"ZOR AMA DEĞERLİ BİR ZANAAT"
Mesleğinin zorluğundan bahseden Hakan, "İğneyle kuyu kazmak gibi. Şu anda iki günde bir çift ayakkabı yapabiliyorum. Sağlığım el verdiği sürece bu işi bırakmayacağım. Yani zor ama değerli bir zanaat." ifadelerini kullandı.
Meslekte yeni ustaların yetişmediğinden yakınan Erol Hakan, şunları söyledi:
"1970'lerde her dükkanda çırak vardı. Çarşı, okul zili çalmış gibi kalabalık olurdu. Şimdi kimseden ses yok, sadece ben kaldım. Yanımda bir çırak olsa, bu işi öğrenmek isteyen biri çıksa çok iyi olur."