İki yıl sonra küçük çocuklarım okullarına başlayacağı Eylül ayında tam 64 aylık olacaklar...Yani, yeni yasaya göre, ilkokula başlamak için gerekli olan 66 aydan iki ay eksik...Bu durumda üç yıl anaokulunda okumaları gerekiyor...Türkiye bunu tartışıyor, fakat ne ben ne de annesi bu durumla ilgilenmiyoruz...Dört artı dört artı dört elbette tartışılacak Türkiye’de...Çocukların erken okula gitmeleri ya da liseyi dört yıl okumaları...***Fakat nedense çocukların nasıl bir eğitim sistemiyle büyüyecekleri benim daha fazla ilgimi çekiyor...Çünkü biliyorum ki dört artı dörtte de okusa, beş artı üçte de okusa, okul bittiğinde bunlardan bahsetmeyecek çocuklarım...Buna karşın, “okuldaki eğitim çok disiplinliyse, sertse ve yükleme yapıyorsa çocuğa” hayatı boyunca okuldaki o gergin günlerini unutamayacak...Bunlar çocuk üzerinde hayat boyu onanamayacak yaralar açacak...Derslerden soğuyacak...Hocalardan soğuyacak...Otoriteden uzaklaşacak...Disiplinsizliği kutsayacak...Serserilikten keyif alacak...Bohemden beslenecek...Konsantrasyon eksikliği çekecek...Çalışma hayatında gerilecek...Vesaire vesaire...***Buna karşın okul çok gevşekse ve “parası olanlar revaçtaysa”...Çocuklar paranın herşeyi halledebileceği gibi rezil bir inanca sahip olabilecekler...Gevşekliği ve sorumsuzluğu matih bir şey zannedecekler...Hiçbir konuya doğru düzgün konsantre olamayacak, hayatı muhtemelen hemen hiç ciddiye almayacaklar...***Çocukların hangi okulda kaç sene eğitim aldıkları çok önemli değil...Eğitimin nasıl olduğu önemli...Çocuğun gelecekteki hayatını nasıl etkileyeceği önemli...Hangi üniversiteyi kazanacağı anlamında değil...Mutlu olup olmayacağı bağlamında...Poyraz’la Mina’nın nasıl bir eğitim alacaklarını çok düşündüm...İlkokulda kaç yıl, lisede kaç yıl olacağını ise hiç düşünmedim...Önemi yok 21 yaşında mı 22 yaşında mı üniversite bitirecekleri...Bir şey olmuyor 22’de bitirdiğinizde...Madalya takmıyorlar 21’de bitirirseniz...İstatiksel veriler hayata mutluluk vermezler...Hayata mutluluk katan hayatın kendisidir...Eğitim sisteminin kaç yıl olduğu değil, nasıl olduğu, insanı nasıl yaptığı, mutluluğun ve mutsuzluğun kaynağıdır...***Üniversiteden mezun olduğum yaşı hatırlamıyorum bile...Çoktan gazeteciliğe başlamış, hatta evlenmiştim galiba...Fakat eğitimle geçen yıllarımdan kalan yadigar sevgiler ve korkular hala içimde bir kor ateş gibidir...Eğitim sisteminden beklentim, çocuklarımın içinde korkulardan ziyade sevgilerin yeşermesidir...Gerisi laf-u güzaf...*****ROMANTİK BİR İYİMSER Mİ, YOKSA BİR ZIR DELİ MİYİM?..Kim bilir belki de 12 Eylül 1980 darbesi olmasa ben stajyer olarak başladığım gazetecilikte devam etmeyecek, yurt dışına gidecektim...Siyasal Basın Yayın’da ikinci sınıfı o yaz bitirmiş, üçüncü sınıfa geçmek için üç dersten birini vermeye çalışıyordum...O günlerde hayatımın hülyası olan Paris’e, ‘Fransa’ya çalışma kampına gidiyorum’, bahanesiyle gitmiş bir türlü dönmek istememiştim...Ajansta bedavaya çalışıyordum...Her an bırakıp yeniden yurt dışına gidebilirdim...Üniversitede okumak gittikçe imkansızlaşıyordu...O günlerde 12 Eylül oldu...***Öyle bir siyasi iklim oluştu ki, genç de olsa bir gazetecinin, “gazetecilik laboratuvarı” haline gelen Türkiye’yi bırakıp, yabancı kentlerde üniversite okuması düşünülemezdi...Gazeteciliğin dipsiz kuyularına o zaman girdim...Bir daha çıkmam mümkün olmadı...33 yıla yaklaşıyor gazetecilikteki maceram...Bugün hala gazetecilikte, televizyonculukta yeni projelerim, yeni hedeflerim var...Önceki gece sevgili dostlarım Semra ve Faruk Bayhan’la geç vakit bir akşam yemeğinde sohbet ediyorduk...***Faruk Bayhan eşine;-”Bunun yine kafasında yeni projeler var... Bir süredir biriktiriyordu, görünen o ki yine patlayacak... Vay bu sektördekilerin haline...” deyiverdi...Faruk Abi konuşurken ben gülüyordum...33 yılda ruhumun hala değişmeyen “devrimci ve girişimci ruhundan” garip bir gurur duyuyordum...Sanıyorum hala yenilmemiş ve yıkılmamış olmaktı o gizli gururun nedeni...Böylesine gaddar bir Ortadoğu coğrafyasında, 33 yıl süresince hala yenilmediğini hissetmek için “insanın ya deli olması lazım, ya da her durumdan bir fırsat çıkartmaya çalışan romantik iyimser...”Birincisi miyim ikincisi mi doğrusu kestiremiyorum...*****İSTANBUL’U; İSTANBUL YAPANLAR...Paris’i anlatırken, Paris’i anlatmayız...Paris’teki bir mekanda yaşadıklarımızı anlatırız...Çoğumuz Fransızları tanımaz...Fransızlar diye aklında kalan, Paris’te bir restoranda yemek yerken gördüğü ve Fransız olduğunu düşündüğü insanların tavır ve davranışlarıdır...Bizler şehirleri, caddelerden, sokaklardan, dükkanlardan, sinemalardan, tiyatrolardan, müzelerden, kitapçılardan en çok da mekanlardan tanırız...Restoranlardan, barlardan, kafelerden, bistrolardan...***Önceki gece Kenan ve Gül Erçetingöz’lerin gelenekselleştirdikleri “Gecce Mekan Oscarları”nın 11’incisinin ödül töreni vardı...Swiss Otel’in salonlarında pırıl pırıl bir gecede, mekan sahipleri teker teker en başarılı oldukları kategorilerde Oscar’larını alırken, “Bu mekanlar olmasa İstanbul dünyanın ve Avrupa’nın en moda şehirlerinden olabilir miydi?..” diye düşündüm... Reina’nın Sortie’nin olmadığı, Paper Moon’un faaliyet göstermediği, Cahide’nin ya da Çapa Marka bir işletmenin bulunmadığı, Beyti’nin etini yapmadığı, Sunset’in şarabını sunmadığı, Ulus 29’un muhteşem terasında köftesiyle taş fırındaki pidesini tattırmadığı, Lucca’nın sosyalleştirmediği bir İstanbul, yabancı bir turist için ne anlam ifade ederdi ki?..İstanbul’u dünya modası haline getiren en önemli unsur mekanlarıdır...***İstanbul’un Boğaz’ı eskiden de vardı...Topkapı’sı...Dolmabahçe’si...Sultanahmet’i...Ayasofya’sı...Hisar’ı, kalesi,...Sarayı, Samatya’sı, surları...Bütün bunların tarihi varlığına rağmen, İstanbul dünya modası değildi...İstanbul’u dünya modası haline getiren dünya çapındaki mekanları, restoranları, cafeleri, barları, bistroları, lokantalarıdır...Dünyanın İstanbul’u gezen gören bütün şöhretleri ve devlet adamlarına gidin sorun İstanbul deyince akıllarına ne geliyor diye...İlk beş sözcük içerisinde “Beyti” kelimesi geçmezse ben hiçbir şey bilmiyorum!..Gecce Com’un önceki geceki Oscar töreninde ödül verirken şöyle söyledim:-“İstanbul’u İstanbul yapanlara müteşekkirim...”
O gün geldi nihayet...Mina’yla Poyraz yarın okula gidecekler...İlk kez bir okulun havasını teneffüs edecekler...Gidecekleri yer anaokulu...Ancak bugün onları götüreceğim anaokul, benim sıralarından geçtiğim okulum olunca, durum olabildiğince egzantrikleşiyor benim adıma...Hafta içinde kayıt işleri için okula annesiyle giderken onları da götürmüştük...Okulun önündeki büyük “Meşale”yi gördüğünde annesi fotoğraf çekmeye başlamıştı...Ben biraz uzakta durup, yaşamı dondurup beynimde fotoğraflamaya çalışmıştım...Sessizce izlemiştim çocukları...Yaşamıma damgasını vuran, ilkokuldan başlayıp, lisenin sonuna kadar kalbimin üzerinde taşıdığım, lacivert ceketimin üst cebine nakşedilmiş TED Koleji arması orda duruyordu işte...Mina’yla Poyraz’a ‘Merhaba’ diyordu...***Kim bilir içinden ne söylüyordu “Meşale” o anda bana?..- “Seni okuttum yıllarca... Şimdi de sıra çocuklarına geldi..” mi diyordu?..Sessizliğin sesi vardır...Birbirimize baktık sessizce bir süre...Kimseciklerin bilmediği binlerce sırrımızı konuştuk o birkaç saniyede...84 yıllık “arma” vakur duruyordu...Kendinden emin fakat alabildiğine sevecendi...Ona baktım... Gözlerimle konuştum onunla...“Yavrularım sana emanet Meşale” dedim...“Bilge”ce gülümsedi...“Merak etme...” dedi; “Seni yetiştirdiğim gibi yetiştireceğim yavrularını...”*****ÇOCUĞUNUZ SİZİN YAŞADIĞINIZ KORKULARI YAŞAMAMALI!..Eylül geldi, yarın birçok okulda eğitim başlıyor...Bir kısmında da önümüzdeki pazartesi başlayacak...Uzun zaman, “Öyle mi yapsak böyle mi yapsak” diye düşündük durduk...Çocuk dediğiniz kendi yavrunuz...Kendiniz için göstermediğiniz özeni “onlar için göstermek istiyorsunuz...”Arada bir “Onu da öğrensin, bunu da öğrensin” diye hırs yapıyorsunuz...Sonra duruluyor, “Biz okulda öğrendiklerimizi ne kadar hatırlıyoruz ki?..” deyip, bilgece bir tutum takınıyor “Nasıl mutlu olacaksa orada okusun” diyorsunuz...***Bu zikzaklar ve gelgitler içinde, karşılaştığınız hırslı bir anne sizi, “Benim çocuğum da çok okusun, çok şey öğrensin... Her şeyi hatmetsin...” duygusuna sürüklüyor...Sonra hayata daha bilgece bakan bir ebeveynle karşılaşıyorsunuz...- “Benim çocuklarım okulda çok mutlular” deyiveriyor...O zaman da okul boyunca derslerde yaşadığınız gerilimler, sınavlarda yaşadığınız tedirginlikler aklınıza geliyor...- “Benim çocuğum da bunları yaşayacaksa yaşamasın?..” diye kendinize kızıyor ve kararınızı yeniden gözden geçiriyorsunuz...***Kendi aldığınız eğitimin, “korkutucu ve geren” yüzüyle, “rahat ve mutlu bir eğitimin”, istikbali meçhul bırakan belirsizliği içinde tahteravalli oynuyorsunuz...Bir o yana bir bu yana savrularak karar vermeye çalışıyorsunuz...Sonra bir gün hayatınızda yaptığınız tüm iyi şeylerin en önemli özelliğinin ne olduğunu hatırlamaya başlıyorsunuz...“Sevgi...”Bir şeyi sevmişseniz, severek yapmışsanız o şeyde çok başarılı olduğunuzu hatırlıyorsunuz...Başarının ve mutluluğun tek yolunun, “sevgi” olduğunu fark ediyorsunuz...Çocuğunuzun severek girdiği her alanda başarılı ve mutlu olacağını anlıyorsunuz...Sevmediği ve içselleştirmediği hiçbir alanda da “başarı”nın gelmeyeceğini, mutlu olamayacağını hissediyorsunuz...***Yeni başlayan okul süreci, aslında anne babaların yeniden eğitime başlamaları sürecidir...İçimizde kalmış duygularla yüzleştiğimiz günlerdir...Kendinizi hayat karşısında ne kadar yetiştirmişseniz, olgunlaştırıp, bilgeleştirmişseniz, çocuğunuzun eğitimiyle ilgili kararları da o yönde veriyorsunuz...İhritaslarınız ve hırslarınız ne kadar azgın ve açsa, çocuğunuzu da “aynı açlıkla tetikliyorsunuz...”Buna karşın hayat karşısında ne kadar yenilmiş, törpülenmiş ve bıkkın hissediyorsanız, “çocuğunuzun eğitiminde de o kadar bıkkın ve karamsar” bir tutum içine giriyorsunuz...Vurdumduymazlığı benimsemişseniz çocuğunuzla ilgili kararlarda vurdumduymaz, hırs ve ihtirastan vazgeçmemişseniz yarışmacı ve gergin, yenilmiş ve törpülenmişseniz “keyfe keder bir eğitim”, olgunlaşmış ve bilgeleşmişseniz “mutluluk merkezli” bir tarzı benimsiyorsunuz...Çocuğunuzun eğitimi, aslında kişiliğinize tutulan bir “ayna...”Pamuk Prenses öyküsünde kötünün timsali cadı aynanın karşısına geçer ve sorar:- “Ayna ayna söyle bana... En güzel kim bu dünyada?..”Ayna cevap verir:- “Sizsiniz prensesim...Aynanın yalan söylediği Pamuk Prenses hikayesinin sonunda ortaya çıkar...Bizlerin aynasının gerçek cevabı, “çocuklarımız ileride mutlu olup olmadıklarında ortaya çıkacak...”Yoksa herkes çocukları için en iyisini yaptığını zannediyor...Öykünün sonunda aynaya bakmak lazım!..O zaman ne diyecek “ayna” bakalım?..*****KENDİNİZİ YÜKSELTMEK İSTİYORSANIZ...Kendinizi yükseltmek istiyorsanız, hemen başkalarının yükselmelerinde nasıl yardımcı olabileceğinizi düşünün...Kendi amaçlarınızı gerçekleştirmek istiyorsanız, derhal başkalarının amaçlarına ulaşmakta nasıl yardımcı olabileceğinizi düşünün...Buna yakınınızdaki küçük şeylerle, başkalarına kendinize davranılmasını istediğiniz gibi davranarak başlayabilirsiniz...Adalet ve iyiliksever bir çevrede yaşamanın temel koşulu budur...***Hayatta aniden işsiz kalabiliriz, evliliğimiz bitebilir, dostlarımızın ihanetine uğrayabilir, bir yakınımız tarafından terk edilebiliriz...Bunu çok ciddi bir olay gibi değerlendirebileceğimiz gibi, küçük bir şey olarak da görebiliriz...Bunda nesnel bir standart yok...Örneğin bir yerinizi üç santim kadar kestiniz diyelim...Bu yara derin bir yara mıdır, yoksa hafif bir sıyrık mı?..Nazik duyarlı bir genç kız, böyle bir olayda ortalığı bir hafta telaşa verebilir...Buna karşın iriyarı, kuvvetli ve sporcu bir delikanlı kesiğin farkına varana kadar yara kendiliğinden iyileşir...Nazik bir genç kızın davranışını mı yoksa, güçlü kuvvetli sporcu delikanlının rolünü mü üsleneceğimiz tamamıyla bize kalmıştır...***Eğer sonsuz genişlikte bir zihne sahipseniz, olayları her zaman doğru bir perspektife oturtabilirsiniz...Vakt-i zamanında güçlü kuvvetli bir kral, meclisine ve bakanlarına üç soru sordu:- “Bu dünyadaki en önemli insan kimdir?..En önemli şey nedir?..İşlerin yapılacağı en önemli an ne zamandır?..”Hiç kimse doğru düzgün bir cevap veremedi kralın sorusuna...Bunun üzerine kral bir gün kılık değiştirip halkın arasına karıştı...Uzak bir yere varınca, geceyi geçirmek üzere yaşlı bir adamın evine sığındı...***Gece yarısı dışarıdaki gürültüye uyandığında, kanlar içinde bir adamın yaşlı adamın evine doğru koştuğunu gördü...Adam ona, “Peşimde birileri var... Beni tutuklamaya çalışıyorlar...” diyordu...Yaşlı adam kaçan adamı evine aldı...Kral uyuyamayacak kadar korkmuştu...Az sonra iz sürerek koşa koşa eve gelen askerleri gördü...Askerler yaşlı adama, “yoldan geçen birini görüp görmediğini” sordular...Yaşlı adam, “bilmiyorum” dedi, “Burada benden başka hiç kimse yok...”***Bunun üzerine askerler oradan uzaklaştı... Kovaladıkları ve gizlediği adam ise, birkaç teşekkür sözcüğü söyleyip, yaşlı adamın evinden ayrıldı...Yaşlı adam adamın arkasından kapıyı kapatıp uyudu...Ertesi sabah kral yaşlı adama; “Yaralı adamı eve alırken hiç mi korkmadın?.. Başına korkunç dertler açabilirdi... Bu yaptığın hayatına mal olabilirdi... Ve sonra da adamın öylesine gitmesine izin verdin... Neden ona kim olduğunu bile sormadın?..” diye çıkıştı...Yaşlı adam sakince cevap verdi:- “Bu dünyadaki en önemli insan, tam karşında durup senden yardım isteyen insandır...En önemli şey, ona yardım etmektir...En önemli zaman ise, o andır... Yardım etmekte bir an bile gecikmemelisin...”(Modern Dünyada Kadim Bilgelik; Konfüçyüs kitabından)
Terör artık canlarımızı almanın bir adım ötesine geçti...Her gün terörün yarattığı olumsuz enerji, toplumsal psikolojimizi, insani yaratıcılığımızı, hayallerimizi, umutlarımızı, neşemizi, sevincimizi ve yaşama bağlılığımızı tehdit eder hale geldi...Kimseyi suçlamıyorum...Kimseyi de eleştirmek için söylemiyorum...Fakat artık bu coğrafyadaki terörist saldırılarla ilgili, “medyanın yeni bir yaklaşım benimsemesi gerektiğine” inanıyorum... ***Biliyorum ki bu tartışma başlar başlamaz gazetecilerin bir bölümü, “Terörü biz mi yaratıyoruz ki, terörizm haberlerini verirken olayları küçültmemizi istiyorlar” diye burun kıvıracaklar...“Olayları küçültmek veya yok saymak gazetecinin görevi değil” türünden, etkili gazetecilik tiradları seslendirecekler...Gazetecilerin, klasik gazeteciliği savunmalarına bir şey diyemem...Haber haberdir...Görüntü görüntü...Yıllarca klasik gazetecilik ilkelerini hayatının dibine kadar savunmuş 33 yıllık bir gazetecinin, bu ilkeleri savunanları, “suçlaması” düşünülemez...Ve fakat, terörün bu coğrafyada, insanların yaşam sevincini, sinerjisini, hayata bağlılığını, toplumsal yaşamını bu kadar tarumar edebilmesine sessiz kalmak, “gazeteciliğin insani yönünü tamamen hiçe saymak anlamına geliyor...”***Gazetecilik ilkeleri ne kadar açık ve net olursa olsun, “insanlıktan” kopamaz...İnsanlığın kutsal değerlerinden ayrılıp, “ben gazeteciyim yapacak bir şeyim yok” diyerek “cellatlığın” altyapısına teknik destek veremez...Gazetecilik “en kutsal değerin insan yaşamı” olduğu bir evrensel gerçekliğin karşısına, vurdumduymaz bir gerçeklikle “Ben gazeteciyim... Yapacak bir şeyim yok..” diye dikilemez...İnsanın olmadığı yerde gazetecilik de olmaz...İnsan hayatının olmadığı yerde gazetecilik mesleği süremez...Gazetecilik insanlığın devamını sağlayacak bir kutsallığın parçası olmalıdır...***Doğrudur haber sansür edilmez...Birileri istiyor diye habere bakış değişmez...Gazeteciliğin temel ilkelerinden sapılmaz...Gazetecilikten taviz veren bir tutumun açılması, yol olur mesleği de yok eder...Ancak tüm bu gerçekler, gazetecilerin kendi inisiyatifleriyle “kutsal sayılan insan yaşamının devamını sağlayacak, habercilik ve yayıncılık ilkeleri benimsemelerinin” önüne geçmemelidir...Teröre ve ölümlere prim sağlayacak hiçbir yayının gerçek gazetecilikle ilgisi yoktur ve olamaz...Çünkü gazetecilik terörün olmadığı, insan yaşamının kutsal olduğu bir toplumsal yaşam alanıdır...Teröre bu coğrafyada bunca kurban veren bir mesleğin, artık Türkiye’de hergün yaşanan katliamlar karşısında yapacak bir şeylerinin olması gerekir...Bu bir insanlık görevidir...İnsanlık görevi olduğu için de gazetecilik görevidir...*****GAZETECİLİK İNSANLIKTIR!..Dün Medya Etiği Platformu terör haberleriyle ilgili bir açıklama yayınladı...Medya Etiği Platformu hakkında geniş bir bilgim yok...Özellikle olmamasına da gayret ettim...Çünkü “terör haberlerinin verilişiyle ilgili” yaptıkları açıklamanın, gazetecilerin bu yolda oluşturacakları düşünce platformuna hizmet edeceğini düşünüyorum...Gazeteciler kendi inisiyatifleriyle terör haberleri konusunda ortak bir tutum almalılar... Bu tutum iktidardan, muhalefetten, terör örgütünden, erk sahiplerinden veya terörist taleplerden bağımsız ve özgür olmalı...Hayatın devamından yana olmalı...İnsandan yana olmalı...Mutluluktan, umuttan, yaşamın enerjisinden yana olmalı...İnsan hayatının kutsallığının en yüce değer olduğunu bilmeli...***Bu çerçevede, demokratik bir tartışmaya zemin olur diye düşenerek Medya Etiği Platformu’nun açıklamasından bir bölümü bu köşeye alıyorum...Platform tarafından yapılan açıklama şöyle:“Medyaya,’terör haberleriyle’ ilgili dışarıdan yapılan dayatmalar kabul edilemez...Sorumlu bir gazetecilik dili, medyanın kendi öz çabasıyla aranıp bulunmalıdır...‘Terör haberlerini’, galeyana getirici, akla değil duygulara seslenen, sansasyonel bir dille, ‘Hainler... Kalleşler...’ gibi klişe başlıklar, poster gibi birinci sayfalar ve gözyaşı döken şehit yakınlarının yakın plan görüntüleriyle aktarmanın savunulacak bir yanı bulunmuyor...Sansasyonel terör haberleri, halkta intikam hissi, “Ne pahasına olursa olsun intikam alınmalı” beklentisi yaratmak barışa değil çatışmaya hizmet ediyor...Medya Etiği Platformu olarak, “çatışma/terör haberlerinde” sorumlu bir gazetecilik için şu ilkeleri öneriyoruz:- BBC’nin Yayın İlkeleri’nde belirtildiği gibi: “Terör eylemlerini süratle, doğru biçimde, eksiksiz ve sorumlulukla haber vermeliyiz.”- Ama galeyana getirici, sansasyonel, duygulara seslenen dilden kaçınmalı, olayları serinkanlı, yalın bir dille aktarmalıyız.- Olayları saklamamalı ama okurda/izleyicide dehşet duygusu yaratacak detaylara yer vermemeliyiz.- Trajediden etkilenenlerin özel yas ve acı anlarında duyarlı davranmalıyız...- Cenazelerde acıyla feryat eden terör kurbanı yakınlarının fotoğraflarını, görüntülerini kullanmaktan kaçınmalıyız...BBC’nin Yayın İlkeleri’nde belirtildiği gibi, “Ölen ya da yaralanan kişilerin yakın akrabalarının, bunu ilk bizim haber bültenlerimizden, web sitelerimizden ya da programlarımızdan (ve gazetelerimizden) öğrenmemesini sağlamak için elimizden geleni yapmalıyız.”- Barış gazeteciliğinin ilkelerini göz önünde bulundurmalıyız...Bu kapsamda;Sadece bir tarafın insan hakları ihlalleri ve kötü davranışlarına odaklanmaktan kaçınmalıyız...Bunun yerine yanlış davranışlarda bulunan herkesin isimlerini vermeye çalışmalı, bütün tarafların iddialarına aynı ciddiyetle yaklaşmalıyız...Ciddiyet, iddiayı olduğu gibi kabul etmek anlamına gelmez; iddiaları destekleyecek kanıtlar bulunup bulunmadığını araştırmak için eşit oranda çaba harcamak, kurbanlara eşit oranda saygı göstermek ve yanlış yapanları ortaya çıkarıp cezalandırma olanağına eşit önem vermek anlamına gelir...***Bir iddia ya da görüşü gerçekliği kesin bir olgu gibi aktarmaktan kaçınmalıyız...Bunun yerine kimin ne dediğini söylemeliyiz...Böylece bir tarafın iddiaları ile özdeşleşmekten kaçınmış oluruz.Bizim “tarafımızdaki” liderlerin çözüm önerilerini beklemek yerine nereden gelecek olursa olsun barış inisiyatiflerini aramalıyız...Sivil kuruluşların ortaya attığı fikirler konusunda, örneğin hükümet üyelerine görüşlerini sormalıyız...Bazı çözüm önerilerini, mevcut pozisyonlarla örtüşmediği gerekçesiyle görmezlikten gelmemeliyiz...Sadece bir tarafın acılarına, korkularına ve şikayetlerine odaklanmaktan kaçınmalıyız...Bu yaklaşım, tarafları kötüler ve kurbanlar olarak ikiye böler ve kötüleri cezalandırmanın çözüm getireceğini ima eder...Bunun yerine, bütün tarafların acıları, korkuları ve şikayetlerine eşit oranda değer vermeliyiz...***Tarafları, liderlerinin bildik talepleri ve pozisyonlarıyla tanımlamaktan kaçınmalıyız...Bunun yerine insanların gündelik yaşamda çatışmadan nasıl etkilendiğine, nelerin değişmesini istediklerine, liderlerinin pozisyonlarının bu değişimleri gerçekleştirmenin tek yolu olup olmadığına da bakmalıyız...Barış gazeteciliği konusundaki öneriler, Annabel McGoldrick ve Jake Lynch’in “Barış gazeteciliği nedir?” başlıklı yazısında yer alan 17 öneriden, Medya Etiği Platformu tarafından kısaltılarak çevrilmiştir. Önerilerin tam metninin Türkçe çevirisi, Süleyman İrvan’ın “Barış Gazeteciliği” başlıklı makalesinde okunabilir...”***Bu görüşler içinde katıldıklarım var, katılmadıklarım ve soru işaretiyle karşıladıklarım var...Fakat ne soru işaretlerimin ne de katılmadığım noktaların bir önemi var...Bu açıklamaları yayınlayacağım ki gazeteciler kendi inisiyatifleriyle terör haberlerine karşı demokratik ve özgür bir çözüm bulabilsinler...İnsan hayatı kutsaldır...İnsan hayatının kutsallığı, bir insanlık mesleği olan gazeteciliğin de kutsallık için çaba harcamasını gerektirir...Gazetecilik mi insanlık mı tartışması abestir...Gazetecilik insanlıktır...
“İngiliz tenisçi Gem Gilbert küçüklüğünde bir trajediye şahit olmuştu...Bir gün annesiyle rutin bir diş kontrolüne gitmişlerdi...Kızcağız işlerini bitirip bir an önce eve dönmeyi planlarken, inanılmaz bir aksilik olmuş ve annesi onun gözleri önünde dişçi koltuğunda can vermişti...Bu karanlık anı hiç aklından çıkartamadı Gem Gilbert...Onu bir türlü silemedi hatıralarından...Elinden hiçbir şey gelmiyordu...Yapabileceği tek şey, asla dişçiye gitmemekti...***Yıllar sonra başarılı ve zengin bir tenisçi oldu...Bir gün dişinde dayanılmaz bir ağrı başladı...Sonunda ailesi onu bir dişçiye görünmeye ikna etti...Ancak dişçiye gitmek istemiyordu...Bu sefer ailesi onu ikna edebilmek için, “Dişçiye görünmek için kliniğe gitmemize gerek yok... En iyisi dişçiyi eve çağıralım...” düşüncesini benimsedi...Gem Gilbert’te de “Biz yanında olacağız... Korkacak bir şey yok... Diş doktoru eve gelecek...” dediler...***Diş doktoru muayene yapıp tedavi etmek için eve geldikten bir süre sonra inanılmaz bir olay meydana geldi...Diş doktoru operasyon aletlerini hazırlayıp başını çevirdiğinde Gem Gilbert’in oturduğu koltukta ölmüş olduğunu gördü...Gilbert hayatındaki tek bir pişmanlığı o kadar çok büyütmüştü ki, o psikolojik telkinin gücü, onun tüm hayatını etkileyecek şekilde karşısına dikilmiş ve sonunda onun ölümüne neden olmuştu...Hayatınız kendinizi kurtaramadığınız pişmanlık ve üzüntülerle doluysa bunlar sizi hem duygusal hem de fiziksel olarak hayati derecede etkileyeceklerdir...”***Bu öyküyü anlatmamın bir nedeni var...Birbirimizi boğazlayan bir iklimde, yaşamın değil ölümün yeşerdiği bir coğrafyada yaşamayı tercih ediyoruz...Bu coğrafyada barış ve huzur dolu bir iklimi hakim kılmak yerine, birbirini boğazlayan, kin ve intikam peşinde koşan, sürekli nefret, düşmanlık ve kavga tetikleyen bir tarzı benimsiyoruz...Tenisçi kızın dişçideki ölümü gibi, düşünce sistematiğimizle hep yeni ölümleri ve kaza gibi gelen felaketleri çağırıyoruz...Hayata barışçıl ve huzurlu bakmadığımız için, “bütün uğursuz sayılan olaylar ve belalar” sanki bizi buluyorlar...Biz yaşam biçimimizle, düşünce şeklimizle uğursuzlukları sanki özellikle başımıza musallat ediyoruz...Bu ülkede sürekli bir negatif enerji akımı var...Enerjiyi pozitife dönüştürmemek için elimizden geleni yapıyoruz..Aşağıdaki öykü yaşama bakış açımızın hayatı nasıl mucizevi bir şekilde değiştirdiğine örnektir:***Küçük bir kasabada yaşayan çok yoksul bir kız vardı...Babasını kaybetmişti...Annesiyle birlikte yaşıyor ve annesiyle birlikte yaptıkları el işlerini satarak zar zor geçiniyorlardı...Genç kız hayatı boyunca hiç güzel giysilere ve takılara sahip olamamıştı...Aşağılık duygusu içini kemiriyordu...Genç kızın 18 yaşına bastığı yılbaşında annesi daha önce yapmadığı bir şey yaptı...Ona bir cüzdan dolusu para vererek gidip kendisine bir hediye almasını söyledi...***Ancak kız böyle bir şeyi en çılgın rüyalarında bile görmemişti...Dükkanlara gidip, oralarda dolaşacak cesareti kendinde bir türlü bulamıyordu...Sonunda cüzdanına sımsıkı sarılıp kasabanın alışveriş merkezine doğru yürümeye başladı...Kalabalığa karışmamak için büyük gayret sarf ediyor, duvarın dibinden ayrılmadan yürümeye çalışıyordu...Alışverişe giderken etraftaki herkesin ondan daha iyi giyindiğini, daha mükemmel yaşadığını düşünerek kendi kendine sızlanmaya devam ediyordu...“Başımı dik tutamıyorum... Bu kasabadaki en hırpani kız benim...” diyordu...Uzaktan gizli gizli hayranlık duyduğu genç adamın kendisini beğenmediğini düşünüyordu...Bu düşüncelerle, yol boyu insanlardan kaçarak kendisine bir şeyler alacağı dükkana geldi...İçeri girdikten bir süre sonra gözüne “saça takılacak muhteşem güzellikteki süsler” çarptı...***Genç kız gördüklerinden o kadar etkilenmişti ki, şaşkınlık içinde hayran hayran onlara bakıyordu...Tezgahtar kız, kıza dönüp, “Ne kadar güzel ve gür saçlarınız var... Saçınıza şu soluk yeşili çiçeği takarsanız harika görüneceksiniz...” dedi...Kız çiçeğin etiketine bakıp, elindeki paranın büyük bölümünü vermesi gerektiğini görünce almak istemedi...- “Param yetmez ona, boşuna zahmet etmeyin...” dedi...Ancak satıcı kız yapma çiçeği saçına iliştirmişti bile...***Tezgahtar arkasından bir ayna bulup kıza tuttu...Genç kız kendisini daha önce hiç böyle görmemişti...Aynadaki görüntüye şaştı kaldı...Yüzü sağlık ve güzellikle ışıl ışıldı...Çiçek sanki onu bir meleğe dönüştürmüştü...Bir an bile duraksamadan, cüzdanındaki paranın tamamına yakın bir kısmını çıkartıp çiçeği satın aldı...Sevinçten çığlık atmak istiyordu...Parasının üstünü kaptığı gibi heyecanla kapıya doğru koştu...Tam kapıdan çıkarken kapıdan girmekte olan yaşlı bir adamla çarpıştı...Bekleyecek zamanı yoktu, hemen caddeye fırlamak istiyordu ve koşarcasına dükkandan çıktı...Yaşlı adam sanki arkasından onu çağırır gibi olmuştu, ama o gerisin geri dönüp bakmadı bile...Başında onu melekler gibi gösteren yeşil çiçekle güzellik saçıyordu ve bunu bütün kasabaya göstermek istiyordu...***Koşarak kasabanın ana caddesine çıktı...Herkes ona gizli ve hayret dolu bakışlarla bakıyordu...Kulağına “Nereden çıktı bu güzel kız?.. Kasabada böyle güzel bir kızın yaşadığından haberimiz yoktu...” gibi konuşmalar çalınıyordu...Gizlice hayran olduğu genç adama rastladı...Genç adam onu görünce, akşam yılbaşı partisindeki dansa beraber gitmeyi teklif etti...Genç kız sevinçten deliye dönmüştü...Bunu kutlamak istedi...“Hayatımda bir kez olsun hovardalık yapayım, bu çiçeği satın aldığım dükkana dönüp cüzdanımda kalan son parayla, beğendiğim bir şeyi daha alayım...” dedi...Sevinçten etekleri zil çalarak, kendisini melek gibi gösteren çiçeği aldığı dükkana geri döndü...Dükkandan içeri girer girmez, çıkarken çarpıştığı yaşlı adamı gördü genç kız...Yaşlı adam, “Döneceğini biliyordum...” dedi genç kıza...“Kapıda benimle çarpışınca başındaki çiçek düşmüştü... Çiçeğin olmadığını fark edip, dükkana döneceğini biliyordum...”***Hayatı kafanızın içinde nasıl hissederseniz, dışarda da öyle yaşarsınız...Bireysel olarak da böyledir...Toplumsal olarak da...Bela ve uğursuzlukları çağıran birey olabileceğiniz gibi, bela ve uğursuzlukları çağıran bir toplum da olabilirsiniz...*****AFYONKARAHİSAR PATLAMASININ NE OLDUĞU BİR AN ÖNCE AÇIKLANMALI...25 askerimizin şehit olduğu Afyon’daki patlama için herkes bir şey söylüyor...Kaza mı, PKK’nın bir kumpası mı, henüz bilinmiyor...Ancak ben hükümete bir öneride bulunayım...Bu olayın zamanlaması öyle hassas bir döneme denk düştü ki, herkes kaçınılmaz olarak olayı PKK’nın yapmış olabileceğini düşünüyor...***Elde olayı PKK’nın yaptığına dair bulgu varsa açıklansın...Yoksa, ihmalden kaynaklanan bir felaketse, bu da bütün ayrıntıları ve sorumlularıyla kamuoyuyla paylaşılsın...Şu anda olayın algılaması, gerçekte ne olmuş olursa olsun, olayın terörle bir bağlantısı olduğu şeklinde...En tehlikeli durum şüphenin insan beynini kemirip, tahrip etmesidir...Hiçbir gerçek, şüphenin insan beyninde yarattığı tahribatı yaratmaz...Hükümete ve yetkililere önerim, gerçekler ortaya çıktığında bir an önce her şeyi kamuoyuyla paylaşmaları...Gerçekleri öğrenmenin huzuru, bazen en kötü olayları tevekkülle karşılamaya yarar...Yanlış algılar yönetmemeli Türkiye’yi...Belalar ve uğursuzluklara yanlış ve abartılı algılar da eklenirse, işin içinden hiç çıkamayız çünkü...
Geçenlerde küçük kızımın annesiyle konuşuyordum...-”Benim kızıma tek taş yüzük falan almasınlar... Gerek yok...” dedim...Berbat bir şartlanma ve küçüklük yıllarında edinilmiş “öğrenilmiş çaresizliklerden” biri genç kızların tek taş yüzük takıntıları...Tek taş yüzüğü gizli gizli hayatlarının en önemli yerine koyan kadınlara bir şey demiyorum...“Bir erkek tarafından evliliğe değer!!! bulunarak evlenmek” öğrenilmiş çaresizliklerden muzdarip bir genç kadın için önemli olabilir...O kadınları suçlamam...Fakat annelerine kinayeli bir şekilde söylediğim şey;“Aman benim kızlarıma, illa evlilik teklif etmeye falan çalışmasınlar... Hiç umurumun teki değil... Kızlarımın da umurunda olmaması için elimden geleni yapacağım...”***Şöyle dedim küçüğün annesine...Aynısını düşünerek büyük kızım için de;- “Çok istiyorlarsa evlenirler de...Niye evlenecekmiş benim kızlarım illa ki?.. Böyle bir şart mı var?..Evleneceği adamların mı garantilemesini istiyorum hayatlarını?..Benim kızlarımın evlenecek adamın sağlayacağı maddi zıngırtılara ihtiyacı yok... Çok zengin olduklarından değil... İsterlerse istedikleri parayı kendileri kazanabileceklerini bilecekleri için...Bir erkek kızlarımdan biriyle evlenmek isteyince mi daha fazla değer kazanacak benim kızlarım?..Böyle bir aşağılanmayı ben nasıl kızlarım için kabul ederim?..İstemiyorlarsa hiç teklif etmesinler...Benim kızlarımın hiçbir erkeğin parasına da puluna da, garantisine de evlilik sözleşmesine de, evlilik teklifiyle oluşacak değer artışına!! da ihtiyaçları yok... Başka kapıya...”***Büyümekte olan kızlarım adına konuşmak istemediğim için, daha fazlasını söylemiyorum...Bana kalsa fazlasını söylerim...Evlilik kurumunun bir kadın için “garanti müessesesi” haline getirilmek istendiğini, “evliliği garanti müessesesi olarak gören” genç bir kızın hayatta sınırsız yaratıcılığını kendi elleriyle yok edeceğini, bir insanın ve bir kadının bu tür garantiler peşinde, güvenceler aramasının kişisel gelişimini mahvedeceğini de söylerdim...- “Elin adamından neyi güvence arasın benim kızlarım?..” diye de sorabilirdim...Aşıksa aşkını yaşar...Aşkının karşılığında güvence aramalarına gerek yok...***Küçük kızımın annesi merakla beni dinliyordu...- “Özellikle kızlarımdan bahsettim” dedim... “Eğer oğlum için bu sözleri söyleyecek olsaydım, erkek babası elbet bunları söyleyecek... Oğlunu kıymetli görecek... Kızlara kaptırmak istemeyecek...” derlerdi...“Oğlumdan önce kızlarım için istiyorum... Benim kızlarım kıymetli... Tek taş uğruna, garanti peşinde koşacak kızım yok benim...”***Şimdi biliyorum ki, “tek taş bir garanti meselesi mi?.. Aşk meselesi değil mi?..” diye akacak gürleyecek bir kesim olacak...“Aşık olan insanın evlenmek istemesinden daha doğal ne olabilir ki?..” türünden istismara açık ahlaki boyutu yüksek laflar edilecek...Aşık olan insan aşıksa, önce aşkını yaşasın...Evlilik aşkın bir tezahürü değil, şirketleşmenin, sözleşmenin, yükümlülüklerin ve müeyyidelerin bir yansıması...Bunu aşkın doğal sonucu göstermek “demagojinin ve çarpıtmanın dik âlâsı...”Evlilik olmasın mı?..Hayır, böyle söylemiyorum...İsteyen evlenir, nasıl içinden geliyorsa öyle yaşar...Benim “kızlarımın, elin oğlundan maddi güvence istemelerine” hiç gerek yok...Eksik olsun diyorum...Erkekten gelecek evlilik teklifiyle “daha değerli olacaksa” kızlarım, vah bana...Onlar zaten benim gözümde dünyanın en değerli yaratıkları... Değerli hissetmeleri için adamın birinin evlenme teklif etmesine ve tek taş yüzük almasına hiç gerek yok...Üstü kalsın!..*****AZİZ YILDIRIM, AYKUT KOCAMAN’DAN VAZGEÇEMEZ...Fenerbahçe’yi çok yakından bilen bir dostumla sohbet ettim... - “Abi ismimi yazmazsan sana Fenerbahçe’deki durumu anlatayım...” dedi...- “Anlat” dedim...“Aziz Yıldırım, ne Şekip Mosturoğlu’ndan...Ne İlhan Ekşioğlu’ndan...Ne de Aykut Kocaman’dan vazgeçemez...Durum bu kadar net ve sarihtir...”***Fenerbahçeli dostuma “Neden” diye sormadım...Üç aşağı beş yukarı tahmin edebiliyorum...Zor bir mahkeme ve dava sürecinin içinden geçiyorlar ve bu bir süre daha devam edecek...Hele Yargıtay onamaz, karar yeniden normal mahkemelere sevk edilirse...***Peki bu durumda ne olur?..Mehmet Topal, dörtlü savunmanın önünde tek ön libero olarak oynar...Meireles’in ileri geri özelliğini hesaba katarak Aykut Kocaman onu Alex’le, geçen yıl oynayan Emre’nin yerine oynatacak...Böylece Fenerbahçe orta sahada Meireles ve Mehmet Topal’la oynarken, ilerde sağda Krasiç, forvette Kuyt ve Sow, solda ise Stoch’la oynama fırsatı elde eder...Alex de 65’ten sonra değerlendirilmek üzere ilk 11’den kopar...Fenerbahçe’nin bu yılki orta yol formülü budur...Yargıtay’dan çıkacak karar, Fenerbahçe’de başkanlığın nereye gideceğini gösterecek...Aziz Yıldırım’ın cezası onanırsa, Yıldırım başkanlıktan ayrılır...Yargıtay onamaz bozarsa, dava özel yetkili mahkemelerden çıkacağı için, normal mahkemelere gider ve uzun sürecek yeni davada Aziz Yıldırım’ın başkanlığı sürer...Fenerbahçe’de durumun özeti budur...*****QUARESMA YÜZDE 10 İNDİRİME YANAŞMADI...Quaresma Beşiktaş’tan 3 milyon 750 bin euro para alıyor...Menajeri George Mendes, Quaresma’nın transferinden 3 milyon euro aldı...Quaresma 3 milyon 750 bin euroyu iki sene alarak 7.5 milyon euronun sahibi olmaktan mutlu...Beşiktaş, Inter takımına da bu transferden 7 milyon euronun üzerinde para verdi mi, verdi...***Bütün bunları göz önünde bulunduran Beşiktaş yönetimi, Quaresma’dan ve menajerlerinden Portekizli futbolcunun yıllık ücretinden yüzde 10 indirime gitmesini istediler...Ne eder Quaresma’nın ücretinin yüzde 10’luk bölümü?..375 bin euro...Quaresma Beşiktaş’ın istediği indirimi yapsa bile, bu yıl Beşiktaş’tan 3 milyon 375 bin euro para alacak...Beşiktaş yönetimi “Quaresma’ya bugüne kadar 21 milyon euro para ödedik... Bu yıl için bu kadarlık fedakarlık istemek normal değil mi?..” dedi...Cevap;- “Bir kuruş bile inmeyiz...”***- “Peki Quaresma’ya takım bulun... Satalım gitsin?..”- “Hayır, takım yok... Bonservis parası vermiyorlar...”- “Bonservis parası olmadan bulun o zaman yabancı bir takım...”- “Beşiktaş Quaresma’nın 3 milyon 750 bin euroluk yıllık ücretinin 1.5-2 milyon euroluk kısmını ödesin, ancak öyle gidebilir Quaresma...”Siz olsanız ne yaparsınız?..Denebilir ki, “Madem elinde kaldı ve yapacak bir şeyin yok, o zaman Quaresma’dan yararlan... Takımda oynat...”Bugün Quaresma oynamadığı için takımda kaç Türk futbolcunun insanüstü bir gayret göstererek takıma girme mücadelesi yaptığını biliyor musunuz?..Bazen bir futbolcuyu takıma sokmayarak, genç ve hırslı futbolcuları mucizevi bir şekilde motive edebileceğinizi bilir misiniz?..Quaresma sonunda Beşiktaş’ta bu sene oynayabilir...Fakat mesele Quaresma değil Beşiktaş’ta...Mesele Olcan nasıl oynayacak bu yıl?..Holosko istikrarlı form tutacak mı?..Hasan Türk yerinin vazgeçilmezi olabilecek mi?..Oğuzhan yeni bir yıldız olacak mı?..Batuhan üzerindeki ataletten kurtulup, Türkiye’nin aradığı santrafor olabilecek mi?..Quaresma’yla arasının limoni olduğu anlaşılan Fernandes, Quaresma’sız bir takımda daha fazla liderlik yapacak mı?..Beşiktaş’ın cevap aradığı sorular bunlar...“Quaresma oynayacak mı, oynamayacak mı?..”Bu soru televizyon yorumcularının rating tartışmasına yarar...Beşiktaş’ın geleceğine değil...Geçiniz...
Birbirimize karşı düşmanlık yapmayan, fakat mesafeyi de elden bırakmayan ilginç bir ilişkimiz var Aziz Yıldırım’la...Hapse girmiş insanın üzerine gitmem...Tersine, elimden geliyorsa psikolojik olarak destek olmaya çalışırım...Bu manevi destek, onun “tavır ve davranışlarındaki hataları görmediğim anlamına gelmez...”Ancak üzerine gelinen insana, savunmasızken vurmayı insanlığa sığdırmam...***Aziz Yıldırım “şike sürecinde” Fenerbahçe camiasından büyük destek gördü...Camia ve taraftar Yıldırım’ı destekleyince, durumdan vazife çıkartan medyadaki kalemler de Aziz Yıldırım’ın arkasına geçtiler...Yıldırım, kimselere nasip olmayacak bir destekle bir yıllık tutukluluk süresini atlattı...O günlerde bu durumun esprisi bile yapılıyordu:“Koskoca ordudan onlarca general tutuklandı bir şey olmadı... Bir Aziz Yıldırım tutuklandı Türkiye ayağa kalktı...” diye...Yıldırım tutukevinden çıkana ve yeni sezona başlanana kadar bu destek devam etti...Ancak son günlerde, Aziz Yıldırım’a sağlanan desteğin yavaş yavaş azaldığını görüyorum...***“Nerden çıkartıyorsun bunu?..” demeyin...33 yılı bulan gazetecilik hayatımda, benim de kendime göre bir şaşmadığını düşündüğüm barometrem var...Medyanın bazı hassas kalemlerinin en büyük yetenekleri, “durumun gidişatını önceden kavrayıp, ona göre kalem oynatmak ve tutum almaktır...”Bu konuda “ustalaşmışlardır” onlar...Bir lider yavaştan düşüşe geçtiyse, herkesten önce hemen farkeder ve pozisyon alırlar...İlerde “ben demiştim” demek için...Ben böyle kalemlerden ve gazetecilerden hiç olmadım...Tersine birisi düşmeye başladığında, durumundan ötürü ona daha fazla sahip çıkmaya başladım...***Aziz Yıldırım mesafeli bir dostluk ilişkisi içinde olduğum bir spor adamı ve kulüp başkanı...Ona bu mesafeden dostça bir uyarıda bulunayım... Aykut Kocaman-Alex olayında, Fenerbahçe taraftarının Alex’ten yana olmasını iyi süzen bir kesim, bu olayın üzerinden Aziz Yıldırım için tam tam çalma çabası içinde...Aziz Yıldırım’ı hiç eleştirmeyen isimlerin, “Ama Başkan da bu kadar yapmamalıydı” gibi serzenişlerde bulunduğunu görüyorum...Yavaş yavaş bir şeyler ısıtılıyor...Aziz Yıldırım cezaevi günleri gibi görmemeli hiçbir şeyi...Köprünün altından bir miktar su akmış ki, “borsa gibi olayları süzen bezirgan takımı, yeni duruma göre vaziyet almaya başlamış...”Aziz Yıldırım bu durumu iyi süzmeli...*****KATİL KALP KRİZİ Mİ YOKSA COFFEY’NİN YAKINLARINDA YAŞAMIŞ BİRİSİ Mİ?..“Adım Coffey... Coffee (kahve) diye okunuyor, ama yazılışı farklı...”Yeşil Yol filminin metafizik gücüyle ölecek hastaları iyileştiren, iyi kalpli, çocuk ruhlu, sevecen, iyiliksever, idam mahkumu John Coffey (Michael Clarke Duncan) dün 54 yaşında hayata veda etti...13 Temmuz’da kalp krizi geçirdi...O günden beri bir türlü iyileşmedi...1.96 boyundaydı ve çok şişmandı...***Stephan King’in romanından uyarlanmış, inanılmaz bir filmdi Yeşil Yol filmi...Dün ölen Coffey, iki küçük kıza tecavüz etmekten idama mahkum edilmişti...Ölümü bekliyordu...Ancak film ilerledikçe görüyorduk ki, Coffey değil iki küçük kıza tecavüz etmek, bir karıncayı bile ezmekten acizdir...Altın gibi bir kalbi vardır...O altın kalbini insanları iyileştirmeye, hastalıklarını tedavi etmeye kullanır...Metafizik güçleriyle hapishane müdürünün ölmek üzere olan karısını kurtarır...Gardiyanın prostat sorununu halleder...Müthiş bir adamdır, bütün iyi insanları korur...Gardiyanlar bir süre sonra, Coffey’nin “iki küçük kıza tecavüz etmediğini” anlarlar...O tecavüzü gerçekleştiren kişinin, hapishanede kalan bir başka cani ruhlu mahkum olduğunu farkederler...***Fakat yasal yolları işletip, idam mahkumiyetini geri döndürmek mümkün değildir...Daha doğrusu gardiyanlar, sonu meçhul dolambaçlı süreci işletecek bir girişimde bulunmaktan kaçınırlar...John Coffey suçsuz yere göz göre göre, hapishanede birçok insanın ve yakınının hayatını kurtardığı halde, elektrikli sandalyeye oturtulur...İnsanı altüst eden, çok etkileyici bir infaz sahnesi vardır...İçinizden bir şeylerin koptuğunu hissedersiniz...İyiliğin karşılıksız kaldığını düşünürsünüz...Adalet duygunuzun rencide oluşunu yaşarsınız...O iri yarı gövdesiyle dünya güzeli bir insandır Coffey ya da gerçek ismiyle Michael Clarke Duncan...***Dün Amerika’da iki ay önce geçirdiği kalp krizinden kurtarılamayarak ölen aktör o Michael Clarke Duncan’dır...Dünyalar güzeli kalbi taşıdığı o iri gövdesi bu kadar şişman olmasaydı, muhtemelen Coffey bugün, kalp krizini aşmış ve yaşıyor olacaktı...Sağlık Bakanlığı’nın “obeziteye ve şekere karşı” açtığı savaşa burun kıvıranlar, 54 yaşındaki Coffey’in ölümünün ne anlama geldiğini anlayabilirler mi acaba?..Çocukluğumuzda büyük çoğunluğumuza “doyana tıksırıncaya kadar yemek yemek, tatlı, gofret, çikolata, şekerleme alışkanlığı vermek” ebeveyn ve bakıcılarımız tarafından bilinçaltımıza şırıngalanan davranış biçimleriydi...***Çocuklukta bilinçaltımıza “işlenen ölüm nedenleri” büyüdüğümüzde kolay kolay değiştiremediğimiz “öğrenilmiş çaresizliklerimiz” olarak ortaya çıktı...Şartlanmaları kolay değiştiremeyen beyinlerimiz, “gizli katillerimizi bilmeden” hayatı yaşayabilmek için savaştı durdu...“Sağlık uğruna yapılan kampanyaları” siyasetten çok daha fazla önemsemem bu yüzden...Bu kampanyalar hayat kurtarıyor çünkü...Coffey 54 yaşında yalan yanlış bir “beslenme” şartlanmasının yarattığı obezitenin sonunda ölecek adam mıydı?..Katili kalp krizi mi yoksa Coffey’in çok yakınlarında yaşamış birisi mi?..*****EVRENİN İŞLEYİŞİ İNSAN VÜCUDUNUN HÜCRELERİ GİBİDİR...“Bedenimizdeki her hücremizin iç diyaloğu ‘Nasıl yardım edebilirim?..’ diye sormaktır...Kalp hücreleri, bağışıklık sistemi hücrelerine, bağışıklık sistemi hücreleri, mide ve akciğer hücrelerine yardım etmek ister...Beyin hücreleri de diğer tüm hücreleri dinler, yardım eder...Bedenimizdeki her hücrenin sadece bir fonksiyonu vardır...O da diğer hücrelerimize yardım etmektir...***Kendi bedenimizdeki hücrelerin davranışlarına bakarak doğanın nasıl işlediğini görebiliriz...Bu doğanın dehasıdır ve bunlar Tanrı’nın düşünceleridir... Gerisi teferruattır...”(Deepak Chopra’nın Başarının 7 Spiritüel Yasası isimli çalışmasından)
Telefondaki ses “Bebek Otel’de buluşalım...” diyordu, “Bugün...”Fazla detayı sevmezdi Zafer Mutlu. Kafası hızlı çalışırdı...“Bize yazmanı istiyoruz...” dedi, “VATAN’a...”Daha o gün; Sabah gazetesinden ayrılmıştım...Bir gazetecinin hayatının en çetrefil günleridir öyle günler...Bir taraftan gelen tekliflerle mutlu olursunuz...Fakat öyle bir kavşakta hissedersiniz ki kendinizi, kafanızın içindeki bombardımanı durduramazsınız...O günlerde benim yazmamı isteyen bir gazete daha vardı...Gazeteci için “istenmiş olmanın” büyük lüks olduğunu bilirdim...İsminiz büyük bile olsa, “istekler büyük olmazdı...”Hatta “hiç” olmazdı...Bu meslekte alın teriyle çalışan binlerce gazeteci istenmemeye çoktan alıştırılmışlardı!..***Onun için böyle günlerde gazeteciler “reklamı olsun, müşteri kızışsın” diye görüşmeleri bire bin katarak verir, verdirtirdi...Bense görüşmeleri hep gizlerdim...Kimselere bir şey söylemezdim...Bir şey söylersem, sanki karşı tarafı zor durumda bırakıyorum gibi gelirdi bana...Oysa bilirdim ki kendim yöneticiyken, meslektaşlarım benimle sırf “diğer televizyonlardaki fiyatlarını artırma uğruna görüşmüş olmak için görüşürler, fiyatlarını artırdıktan sonra telefon bile etme zahmetine katlanmazlardı...”Görüşme sürerken, “Reha Muhtar bana teklif etti” diye yayılırdı haber ki, bizim meslektaşın borsası yükselsin...***Ünlü bir müzisyenle “fotoğraflarımın gazete manşetlerini süslediği günlerdi” o günler...Herkesin dikkati üzerimdeydi...Nasıl olmuşsa olmuş, Bebek Otel’in ‘kafe’sinde yaptığımız görüşme, anında, canlı yayın şeklinde internet sitelerine yansımıştı...VATAN gazetesinin 4. yıldönümü geliyordu ve beni bu yıldönümüne denk düşecek bir şekilde almayı tasarlıyordu Zafer Mutlu... Genel Yayın Yönetmeni Yavuz Semerci’ydi o sırada ve beni almak için çok uğraşmıştı...***O günlerde yapmakta olduğum televizyon programındaki editörüm Gülşen Yüksel’i Sabah’tan VATAN’a götürmeye karar vermiştim...O da VATAN’da benimle birlikte çalışacaktı...Gazetede göreve başladığımız 4 Eylül günü 2006 günü, VATAN’ın 4. yıldönümüydü...Suada’da bir kutlama töreni düzenlenmişti...***Gazetenin yazarları, çizerleri ve bütün kodamanları oradaydı...Gülşen Yüksel’e dönüp “Çok değişik bir yere geldik” demiştim...Butik bir gazetdeydi VATAN...Yazarı, çizeri, yazı işleri yöneticisi, sayfa sekreteri, muhabiri “özgüveni yüksek bir kültürün” parçasıydılar...Kendi dünyalarında çok önemli bir iş yaptıklarının farkındaydılar ve ilk sıraya hiçbir şekilde “popülerliği” koymuyorlardı...Oysa Zülfü Livaneli, Selahattin Duman, Güngör ve Ruhat Mengi’ler, İclal Aydın’lar, Mutlu Tönbekici’ler ve daha niceleri Türk basınının en popüler figürleriydi...Bu kadar popüler figürün, bu kadar popülerlikten uzak bir gazete kültürünün parçası olmaları “tuhaf” gelmişti bana...***“Butik” bir gazeteydi VATAN... Kendisine ve gazeteciliğine aşırı derecede güveniyor, buna karşın Türk basınında çok görülen ‘Ben yaparım, ben ederim’ türü çığırtkan bir promosyon dalgasını ya da pazarcı esnafını andıran bir reklam kampanyasını hiçbir şekilde benimsemiyordu...Şöhretler bile sanki VATAN gazetesinin içinde bildiğimiz aynı şöhretler değillerdi...Mütevazı, butik, popüler kültürden uzak, ancak buna karşın “ağırlıklı olmayı esas almış” bir gazete markası ve kültürüydü VATAN...Televizyon yıllarında yüzde 72-73’lik izlenme oranlarını yakalamış, ülkenin en popüler medya figürlerinden biri haline gelmiş bir adamın, “ruhunun derinliklerindeki butik kültür”le VATAN gazetesinde karşılaşması görülmeye değerdi...Belki de Gülşen Yüksel’e hayatındaki onca curcunanın ortasında “değişik bir yere geldik” demesinin bilinçaltında bu gerçek yatıyordu popüler adamın...“Daha az, daha çoktur...”Bu sözü SHOW’daki patronu söylerdi...Adamın hayatına ise bu gerçek SHOW’da değil, VATAN’da girdi... ***VATAN’ın değerleri “Herkes bir gün VATAN okuyacak” türünden, hırt ve kaba bir buyurganlık ile çığırtkanlığı değil, empozeden uzak, özgür, demokratik, çok kültürlü bir cazibeyi egemen kılıyordu...Bugün VATAN gazetesinin 10. yıldönümü...Ben bugün VATAN gazetesinde geçirdiğim 6 yılı bitirip, 7. yıla giriyorum...Ne kadar kalırım, ne kadar kalmam, ne kadar yazarım, ne kadar yazamam bilemem...Fakat tarihe kaydetmeliyim ki;VATAN gazetesinde geçirilen 6 yıl popüler haberciliği her şey zanneden bir gazetecinin, ruhunun derinliklerindeki ‘butik güzelliklerle’ karşılaştığı, şık olanın her zaman popüler olmadığını anladığı; En popüler haber, en popüler gazete, en popüler televizyonun en matah olduğunu zanneden 33 yıllık bir gazetecinin, “daha azın daha çok olduğunu” fark ettiği yıllardır... Bugün 10. yılını kutlayan VATAN’a bunu bana hissettirdiği için müteşekkir olma zamanıdır...***** VATAN’DA YAŞADIĞIM DERİN TESADÜF...Zafer Mutlu istemişti VATAN’da yazmamı...Sonra bir gün VATAN gazetesini Aydın Doğan’a devretti Zafer Mutlu...Aydın Doğan benim bu meslekteki ilk patronumdu... Aldığı gün, “Görüyorsun” demişti, “Benden kurtuluşun yok... Seni takip ediyorum...”Sonra Aydın Doğan VATAN gazetesini başka bir medya patronuna sattı...Erdoğan Demirören’e ve Demirören Holding’e...Bu kez de Beşiktaş yönetimine beraber girdiğim Yıldırım Demirören ve ailesi VATAN’ı alıp, yeni dünyalara açacaktı...Bazen tek bir yerde, onlarca renkli dünyayla karşılaşırsınız...Bir kaleydoskop gibi...Nice yıllara, nice renkli ışıklarla gitmesi umuduyla VATAN’ın...