VATAN'a müteşekkirim...

Telefondaki ses “Bebek Otel’de buluşalım...” diyordu, “Bugün...”

Fazla detayı sevmezdi Zafer Mutlu.

Kafası hızlı çalışırdı...

“Bize yazmanı istiyoruz...” dedi, “VATAN’a...”

Daha o gün; Sabah gazetesinden ayrılmıştım...

Bir gazetecinin hayatının en çetrefil günleridir öyle günler...

Bir taraftan gelen tekliflerle mutlu olursunuz...

Fakat öyle bir kavşakta hissedersiniz ki kendinizi, kafanızın içindeki bombardımanı durduramazsınız...

O günlerde benim yazmamı isteyen bir gazete daha vardı...

Gazeteci için “istenmiş olmanın” büyük lüks olduğunu bilirdim...

İsminiz büyük bile olsa, “istekler büyük olmazdı...”

Hatta “hiç” olmazdı...

Bu meslekte alın teriyle çalışan binlerce gazeteci istenmemeye çoktan alıştırılmışlardı!..

***


Onun için böyle günlerde gazeteciler “reklamı olsun, müşteri kızışsın” diye görüşmeleri bire bin katarak verir, verdirtirdi...

Bense görüşmeleri hep gizlerdim...

Kimselere bir şey söylemezdim...

Bir şey söylersem, sanki karşı tarafı zor durumda bırakıyorum gibi gelirdi bana...

Oysa bilirdim ki kendim yöneticiyken, meslektaşlarım benimle sırf “diğer televizyonlardaki fiyatlarını artırma uğruna görüşmüş olmak için görüşürler, fiyatlarını artırdıktan sonra telefon bile etme zahmetine katlanmazlardı...”

Görüşme sürerken, “Reha Muhtar bana teklif etti” diye yayılırdı haber ki, bizim meslektaşın borsası yükselsin...

***


Ünlü bir müzisyenle “fotoğraflarımın gazete manşetlerini süslediği günlerdi” o günler...

Herkesin dikkati üzerimdeydi...

Nasıl olmuşsa olmuş, Bebek Otel’in ‘kafe’sinde yaptığımız görüşme, anında, canlı yayın şeklinde internet sitelerine yansımıştı...

VATAN gazetesinin 4. yıldönümü geliyordu ve beni bu yıldönümüne denk düşecek bir şekilde almayı tasarlıyordu Zafer Mutlu...

Genel Yayın Yönetmeni Yavuz Semerci’ydi o sırada ve beni almak için çok uğraşmıştı...

***


O günlerde yapmakta olduğum televizyon programındaki editörüm Gülşen Yüksel’i Sabah’tan VATAN’a götürmeye karar vermiştim...

O da VATAN’da benimle birlikte çalışacaktı...

Gazetede göreve başladığımız 4 Eylül günü 2006 günü, VATAN’ın 4. yıldönümüydü...

Suada’da bir kutlama töreni düzenlenmişti...

***


Gazetenin yazarları, çizerleri ve bütün kodamanları oradaydı...

Gülşen Yüksel’e dönüp “Çok değişik bir yere geldik” demiştim...

Butik bir gazetdeydi VATAN...

Yazarı, çizeri, yazı işleri yöneticisi, sayfa sekreteri, muhabiri “özgüveni yüksek bir kültürün” parçasıydılar...

Kendi dünyalarında çok önemli bir iş yaptıklarının farkındaydılar ve ilk sıraya hiçbir şekilde “popülerliği” koymuyorlardı...

Oysa Zülfü Livaneli, Selahattin Duman, Güngör ve Ruhat Mengi’ler, İclal Aydın’lar, Mutlu Tönbekici’ler ve daha niceleri Türk basınının en popüler figürleriydi...

Bu kadar popüler figürün, bu kadar popülerlikten uzak bir gazete kültürünün parçası olmaları “tuhaf” gelmişti bana...

***


“Butik” bir gazeteydi VATAN...

Kendisine ve gazeteciliğine aşırı derecede güveniyor, buna karşın Türk basınında çok görülen ‘Ben yaparım, ben ederim’ türü çığırtkan bir promosyon dalgasını ya da pazarcı esnafını andıran bir reklam kampanyasını hiçbir şekilde benimsemiyordu...

Şöhretler bile sanki VATAN gazetesinin içinde bildiğimiz aynı şöhretler değillerdi...

Mütevazı, butik, popüler kültürden uzak, ancak buna karşın “ağırlıklı olmayı esas almış” bir gazete markası ve kültürüydü VATAN...

Televizyon yıllarında yüzde 72-73’lik izlenme oranlarını yakalamış, ülkenin en popüler medya figürlerinden biri haline gelmiş bir adamın, “ruhunun derinliklerindeki butik kültür”le VATAN gazetesinde karşılaşması görülmeye değerdi...

Belki de Gülşen Yüksel’e hayatındaki onca curcunanın ortasında “değişik bir yere geldik” demesinin bilinçaltında bu gerçek yatıyordu popüler adamın...

“Daha az, daha çoktur...”

Bu sözü SHOW’daki patronu söylerdi...

Adamın hayatına ise bu gerçek SHOW’da değil, VATAN’da girdi...

***


VATAN’ın değerleri “Herkes bir gün VATAN okuyacak” türünden, hırt ve kaba bir buyurganlık ile çığırtkanlığı değil, empozeden uzak, özgür, demokratik, çok kültürlü bir cazibeyi egemen kılıyordu...

Bugün VATAN gazetesinin 10. yıldönümü...

Ben bugün VATAN gazetesinde geçirdiğim 6 yılı bitirip, 7. yıla giriyorum...

Ne kadar kalırım, ne kadar kalmam, ne kadar yazarım, ne kadar yazamam bilemem...

Fakat tarihe kaydetmeliyim ki;

VATAN gazetesinde geçirilen 6 yıl popüler haberciliği her şey zanneden bir gazetecinin, ruhunun derinliklerindeki ‘butik güzelliklerle’ karşılaştığı, şık olanın her zaman popüler olmadığını anladığı;

En popüler haber, en popüler gazete, en popüler televizyonun en matah olduğunu zanneden 33 yıllık bir gazetecinin, “daha azın daha çok olduğunu” fark ettiği yıllardır...

Bugün 10. yılını kutlayan VATAN’a bunu bana hissettirdiği için müteşekkir olma zamanıdır...

*****


VATAN’DA YAŞADIĞIM DERİN TESADÜF...

Zafer Mutlu istemişti

VATAN’da yazmamı...

Sonra bir gün VATAN gazetesini Aydın Doğan’a devretti Zafer Mutlu...

Aydın Doğan benim bu meslekteki ilk patronumdu... Aldığı gün, “Görüyorsun” demişti, “Benden kurtuluşun yok... Seni takip ediyorum...”

Sonra Aydın Doğan VATAN gazetesini başka bir medya patronuna sattı...

Erdoğan Demirören’e ve Demirören Holding’e...

Bu kez de Beşiktaş yönetimine beraber girdiğim Yıldırım Demirören ve ailesi VATAN’ı alıp, yeni dünyalara açacaktı...

Bazen tek bir yerde, onlarca renkli dünyayla karşılaşırsınız...

Bir kaleydoskop gibi...

Nice yıllara, nice renkli ışıklarla gitmesi umuduyla VATAN’ın...

Haberin Devamı
Haberin Devamı
DİĞER YENİ YAZILAR