Bu çocuklara üzülüyorum ben!

15 Kasım 2026

Böyle uzaktan baktığında ünlü ve zengin ailelerin çocukları için hiç de üzülecek bir şey olmadığını düşünüyor insan.Öyle ya...Varlık onlarda, her tür olanak onlarda, yedikleri önlerinde yemedikleri arkalarında. Yaşıtlarının hayal bile edemediği şeylere onlar hiç zahmet harcamadan erişiyorlar.Üstelik o ünlü anne ve babaları sayesinde gelecekteki işleri bile hazır!YALDIZI KAZIYINCA BAZEN ACI GERÇEKLER GÖRÜNÜYOR Ama o yaldızı biraz kazıyıp bakınca bazen insanın yüreği burkuluyor... En azından ben Angelina Jolie ve Brad Pitt'in altı çocuğuna üzülüyorum. (Sanki üzerime vazifeymiş gibi.)Bunun nedeni de bir zamanlar Brangelina olarak anılan çiftin 18 yaşındaki ikizlerinden Vivienne Marcheline'in yazdıkları...Bence o satırlar, altı kardeşin durumu hakkında epeydir düşündüklerimi boşa çıkarmayacak türden.Genç kız, epeydir resim sanatına meraklı. Durmadan da resim çiziyor. Kendini sanat yoluyla ifade etmeye karar vermiş Vivienne.Bu ayın başında da Los Angeles'ta bir sergi açtı. Lale Tarlaları adını verdiği standında kendi el emeği göz nuru olan resimlerini gözler önüne serdi.KALBİNİ VE RUHUNU SATIRLARA DÖKTÜ Bu yardım amaçlı sergide Vivienne, bir de çok etkileyici bir metin kaleme aldı.Bir başka deyişle sadece resimlerini sergilemekle yetinmedi, ruhunu ve kalbini de açtı Vivienne.Büyük bir samimiyetle yazdığı metninde, ruh sağlığıyla ilgili sorunlar yaşadığını hatta yeme bozukluğu nedeniyle hastanede yattığını da anlattı.İşte hastane deneyimiyle ilgili yazdıkları beni gerçekten üzdü.Jolie ile Pitt'in kızı, hastanede yatarken ne kadar yalnız olduğunu, bunun yanı sıra nasıl da büyük bir öfke içinde olduğunu da yazdı metninde. Sonrasında beni daha da etkileyen satırlar geldi.HAYATLARI GÖRÜNDÜĞÜ KADAR KUSURSUZ DEĞİLOrada da hayatının hem en kötü hem de en iyi günlerini orada yaşadığını,  hiç o kadar çok ağlamadığını hatta hiç o kadar gülmediğini anlattı.Hastanede kendisiyle ilgilenen sağlık görevlilerinin yanı sıra orada tedavi gören diğer çocuklara teşekkür borçlu olduğunu da atlamadı Vivienne.Bunları okuyunca şöyle bir düşündüm...Angelina Jolie ve Brad Pitt'in çocukları aslında ne kadar talihsiz!Bu düşüncem hem biyolojik hem de evlatlık çocuklar için geçerli üstelik.Tamam , evlatlık çocukların hayatı kurtuldu bir anlamda. Biyolojik çocuklar zaten şanslı doğdu.Vivienne da elbette öyle sıradan bir hastanede tedavi görmedi. Büyük olasılıkla kendi ailesi gibi zengin ailelerin çocukları da yatıyordu orada.Yani belli ki onların derdine de babalarının serveti derman olamadı, hastaneye yattılar.KEŞKE DAHA SADE AMA MUTLU BİR AİLEDE YAŞASALARDI Yine de diyorum ki keşke bu kadar ünlü ve zengin ama birbirlerini boğazlayacak kadar nefret dolu bir anne ve babanın çocuğu olmak yerine daha sade bir yaşam sürülen ama sevgi dolu bir evde büyüselerdi.18 yaşında gencecik bir kızın bunca acı çektiğini görmek, bu kadar erken yaşta nice ruhsal çalkantılarla boğuştuğunu öğrenmek benim de kalbimi sızlatıyor çünkü.Brangelina'nın diğer çocuklarının geleceğini de çok parlak görmüyorum doğrusu.Maddox'ın o her an öfke nöbetine girecekmiş gibi halleri, Pax Thien'in, geçirdiği kazaların bile durduramadığı motosikletle hız yapma tutkusu bence onların ne kadar sorunlu çocuklar olduğunu gösteriyor.İkizlerden Knox Leon, kendini spora vermiş ama sürekli saç rengini değiştirmesi bana tuhaf geliyor. Shiloh'nun asi tavırları da.Bütün bunları "Gençlik başımda duman" sözüyle açıklayamıyorum. Ya da sadece “Ne olacak, şımarık çocuklar işte” diye geçiştiremiyorum.Altı kardeşten sadece Zahara bana hanım hanımcık ve kendi içinde bazı sorunları aşmış gibi görünüyor.Ama tabii onun da iç dünyasını bilemem..İÇLER ACISI BİR DURUM Anne ve baba arasında yaşanan o bitmek bilmez gerilim, üstelik belli ki taraf olmaya zorlanmak - ki açıkçası Jolie'nin çocuklarını etkilediğini düşünüyorum- içler acısı bir durum.İnsanın ruhunda, kalbinde belki de bir daha tamiri zor olmayan derin izler bırakır.  Gelecekte yapacağı evliliğe ve çocuklarına sergileyeceği tavırlara da etki eder.Sonuç olarak benim üzerime vazife değil ama çok yakın bir akrabam eşiyle kavgalı gürültülü boşandı. Üstelik o gerilim de bitmiş değil.O yakınımın tıpkı Brangelina çocuklarına benzer  yaşta olan iki çocuğunun, anne ve babaları arasında kaldığını görüyorum ve gerçekten yüreğim parçalanıyor.Belki de bu yüzden Jolie ve Pitt’in altı çocuğuyla o yakınımın çocukları arasında duygusal anlamda bir bağlantı kurdum…Bilemiyorum..Tek dileğim şanslı ve zengin doğan çocukların da dünyadaki tüm çocukların da hayatın acılarından ve zorluklarından en azından belli bir yaşa gelene kadar uzak olması...

Devamını Oku

Bu konuda ben de fikrimi söyleyeyim: Size ne, bize ne! Hatta kime ne!

7 Kasım 2026

Bana gelince...Ben öyle güzelliğiyle nam salan biri değilim. Örneğine her gün sokakta rastlanan sıradan kadınlardan biriyim.Hatta makyaj falan çok gerekmedikçe yapmam, spor giyinmeyi severim. Dış görünüşümle dikkat çekmek için zerre kadar çaba harcamam.Harcayanlara da için için gülerim...Ama işte önce Rus edebiyatına olan ortak ilgimizle başlayan yakınlaşma moda deyimiyle "aşka dönüştü."O sevgilimi gerçekten de çok sevmiştim. Yalan söylemeyeyim, hayatımda bir daha hiç kimseyi onu sevdiğim gibi sevemedim. Uğraştım, ama olmadı.Onun da beni sevdiğini çok iyi biliyorum.Ayrıldıktan yıllar sonra arkadaşça buluştuk çok defalar. O sıralarda kendisi itiraf etti bunu bana. Ona yolladığım mektupları gösterdi, hepsini saklıyormuş. Ben de onunkileri saklıyorum.Ha bu arada... Hala bekar! Yani benimle eğlenip sonra güzel bir kadınla evlenmiş de değil.'BU YAKIŞIKLI ADAM BU KADININ NESİNİ SEVMİŞ OLABİLİR Kİ?'Neyse... Kendi aşk öyküm değil aslında konu.Benim sıradan görünüşüme ve o eski sevgilimin, sokakta yanından geçen kadınları bile dönüp dönüp baktıran yakışıklılığına atıfta bulunmak istedim sadece. Tabii öyle gösterişli bir adam beni seçtiği için ne kadar gurur duyduğumu da saklayamam... Beni kusurlarımla kabul eden, sadece dış görünüşe değil daha da ötesine bakıp görebilen, sizdeki güzelliği keşfeden biriydi. Bir gün onunla el ele İstiklal Caddesi'nde yürürken yanımızdan geçen iki genç kız, bizim de duyabileceğimiz şekilde yüksek sesle "Şunlara bak... Bir adama bak, bir de yanındakine.. Bu adam, bu kadında ne buldu ki?" dedi... Bunu bana ve sevgilime bakarak söyledi. Öyle bir adamın, benim gibi gösterişsiz bir kadını nasıl olup da sevebildiğini merak etmişti besbelli. Oysa ben o sevgilimin o zamana kadar zaten yeterince güzel kadınla birlikte olduğunu, onlarda bulamadığını bende bulduğunu çok iyi biliyorum. BİRBİRLERİNİ SEVİP EVLENMİŞLER İŞTE... KİMSEYİ İLGİLENDİRMEZMehmet Günsür'ün karısı Katerine Mongio hakkında söylenenler, konuşulanlar, yapılan hadsizlikler bana İstiklal Caddesi'nde yakışıklı sevgilimle gezerken uluorta yüksek sesle sorulan o soruyu hatırlattı: "Böyle bir adam bu kadında sevecek ne bulmuş olabilir ki?"Şimdi aradan geçen yıllardan sonra bu soruya verilecek yanıtı biliyorum... Hem de çok iyi biliyorum: "Size ne! Kime ne! Bakın kendi işinize!"Biliyorum, bu hiç kibar bir tarz değil. Ama sosyal medyada Katerina Mongio hakkında yazılanları okuyunca kendimi tutamadım, sinirlendim.Mehmet Günsür, eşinde, başka kimsenin göremediği bir şeyi görmüş olabilir. Ayrıca onun bir kadında ne aradığını da bilmiyoruz, bilmemiz de gerekmiyor.Bana göre ilk bakışta dikkat çekmeyen ama ancak gerçekten bakınca görülen o 'kişilik sahibi' güzelliği bulmuş olabilir eşinde. Ayrıca bunu bu kadar uzatıp analiz yapmaya da gerek yok. İkisi birbirlerini sevip evlenmişler. Hayatlarının geri kalanını birlikte geçirmek istemişler.Bize ne! Kime ne! Bir insan sırf ünlü, yakışıklı ya da halk onu seviyor diye kimi seveceğini referandumla mı belirlemeli yani? O NASIL HADSİZ BİR SORU ÖYLE!Bunun da ötesinde bir muhabirin Mehmet Günsür'e yönelttiği o "Eşinizle ilgili yapılan yorumlara ne diyorsunuz?" sorusu var ki duyunca kulaklarıma inanamadım... Videoyu başa alıp birkaç kez izledim... Maalesef gerçekten sorulmuştu bu soru.Neyse ki Günsür kibar adam da fazla uzatmadan geçiştirdi.O soru bana sorulsa kibarlığı falan bir yana bırakıp gereken yanıtı verirdim, emin olun.O muhabirin o soruyu soracak cüreti nereden bulduğunu da merak etmedim değil doğrusu.Hadsizliğin zirvesine çıkmış!Belki eski moda bulunacak ama gazeteci olmak insana öyle her ağzına geleni. nezaketten nasibini almamış bir şekilde sorma hakkını vermez.O soruyu sormanın da ona verilecek yanıtın da insanlığa zerre kadar katkısı yok! Neyse... Bu konu uzadıkça benim de sinirlerim iyice geriliyor. Tamam, elbette magazin dünyasının ünlülerinin özel hayatları merak edilir.. Bu konuda haberler yapılır, yorumlanır... Herkes fikrini söyler.  Hatta mizah malzemesi bile olabilir. Buna diyecek yok.Ama, lütfen, ünlü ya da ünsüz insanların özellikle sevgili ya da eş seçimlerini yorumlarken sınırı aşmayın...Başkalarının özel hayatları hakkında kimi zaman hakarete ve aşağılamaya varan yorumlar yapmak kimsenin haddi değil çünkü.Herkesin, dış görünüşü merkeze almayan, gerçek, derin ve kalıcı bir aşk bulmasını dilerim.

Devamını Oku

Ben gördükçe utandım, onların yüzü zerre kadar kızarmıyor

31 Ekim 2026

Hemen belirteyim, tabii ki bu gelişmeler, olayın kahramanlarının yüzünü değil, benim yüzümü kızartıyor...Gerçekten bu sert çıkışların nedenini kafamda bir yere oturtamıyorum.ALTINA HÜCUM GİBİ…. MİRASA HÜCUMBenim yüzüm kızarmaya, Kadir İnanır'ın ölümünden sonra başladı.Daha doğrusu başta yeğeni Kadir İnanır olmak üzere ailesinin ondan kalan miras için Kadir İnanır'ın hayat arkadaşı Julide Kural'a saldırmasıyla.Kusura bakmayın, bu davranışı "saldırmak" dışında daha kibar bir kelimeyle tanımlayamayacağım...Sonra da şarkıcı Nev'in yıllardır görüşmediği ağabeyi Zeyyat Doğansoy'un, miras için giriştiği "saldırı" haberi geldi.İddialara göre gerçek adı Nevzat Doğansoy olan şarkıcının ağabeyi, Nev'in evine gidip mal tespiti yaptırmak için girişim başlattı.Belli ki kardeşinden kalan mirası bir an önce almak istiyor.Şimdi bu gelişmelere baktıkça bir yandan sinirlendim ama bir yandan da güldüm… Aklıma “Altına Hücum” hareketi geldi.Hani şu 1840’lı yıllarda ABD, California’da yaşanan ve altın bulmak için onca insanın canını dişine taktığı hareket…Binlerce insan kolay yoldan zengin olmak için bölgeye hücum etmişti hani..HEPİMİZ MİRAS İSTERİZ… AMA BİRAZ SAKİN Mİ OLSAK! Elbette insanın hayatta kalabilmesi için paraya, mala mülke ihtiyacı var.Elbette "ölüm hak, miras helal".Ayrıca ölen kişiden bize kalan küçücük bir kalem bile gururumuzu okşar. Onun bize değer verdiğini gösterir.Ama bu açgözlülük niye?Size bırakılmayan ya da bırakıldığı net olmayan bir mirasın peşine bunca hırsla düşmek neden? Daha ölüm acısını bile yaşamadan miras peşine düşmek, üstelik bunu öyle kamera karşısına geçip önüne geleni suçlayarak yapmak, en nazik şekilde "kendini bilmezlik" diye tanımlanabilir.Üstelik ölen kişiye de büyük saygısızlık... İşte böyle yakınlarının ölümünden sonra iki damla gözyaşı döküp miras peşinde koşanlara baktıkça onların yerine ben utanıyorum.Gerçekten yüzüm kızarıyor.Bir süre hayatımı paylaştığım eski sevgilim bana durmadan "İnsanın kötülüğünün, açgözlülüğünün, utanmazlığının sınırı yoktur" derdi hep...O zamanlar gayet iyimser biri olduğumdan ona çok da inanmazdım.Görüyorum ki ne kadar doğruymuş! O da belki yaşadıklarından, gördüklerinden yola çıkarak söylüyordu bunu.İNSANIN KALBİ GERÇEKTEN ÖLÜM ACISIYA YANDIĞINDA AKLINA PARA PUL MU GELİR!Biraz öfkemi kontrol etmeye çalıştığımda "Belki de bu insanlar ölüm acısından ne yapacaklarını bilmediklerinden böyle davranıyorlardır" diye düşünmeye zorluyorum kendimi.Ama olmuyor...İnsanın kalbi gerçekten ölüm acısıyla yandığında bırakın miras, para- pul peşine düşmeyi su içmeyi biri unutur...Bilemiyorum...Herkes parayı, malı ve mülkü sever elbette...Yine de özellikle bir aile bireyinin ardından bu kadar açık açık miras peşine düşmek, onun vasiyetini yok saymak için türlü bahaneler bulmak bana utanç verici geliyor.

Devamını Oku

Kızına torpil yaptığı için kızanlara sağlam yanıt verdi: Tabii ki yapacağım, onun babasıyım!

24 Ekim 2026

Doğanın kendisine güzellik, zenginlik, sanatsal yetenek gibi ayrıcalıklar verdiği insanlara saygım sonsuz... Zaten bu konuda yapacak fazla bir şey yok. Ama okulda ya da iş hayatında ailesi ve tanıdıkları sayesinde ayrıcalık edinenlere kızarım... Hatta bu kızgınlığımı yüzlerine de söylerim. Sırf bu yüzden çok kalp kırdım. Bence daha da kötüsü çok da kalbim kırıldı.  Ne derler bilirsiniz "Birinin arkasından konuşmak yerine yüzüne söyleyin onunla ilgili düşüncelerinizi. Böylece gerekirse arkadan konuşmanızın yolu da açılır." Çok politik bir davranış değil biliyorum üstelik bunun bedeli de kimi zaman ağır oluyor. Bunu bir yana koyalım. 'AYRICALIKLI BEBEKLERE' MESAFELİYİMNe geçmişte ne de şimdi gösteri dünyasında yani müzik, sinema ya da tiyatro gibi alanlarda kariyer yapmak aklımdan bile geçmedi.  O yüzden az sonra anlatacaklarım yanlış anlaşılmasın. Bu alanlarda isim yapanları kıskanmıyorum kısacası. Sadece pırıltılı dünyada çoktan ünlü olmuş anne ve babası sayesinde kariyer yapanlara yani o moda deyimiyle "nepo bebeklere" Türkçe söylersek "ayrıcalıklı ünlü çocuklarına" yaklaşımım biraz mesafeli. Elbette içlerinde yeteneğini ve tutkusunu genlerinden alan, o dünyanın içine doğduğu için kendine ünlü anne ve babası gibi yol çizen, bunun için çok çalışanlar var. Mesela Nicolas Cage bilmez miydi gerçek soyadını yani Coppola'yı kullanmayı. Sonuç olarak Francis Ford Coppola gibi bir efsanenin yeğenine kim iş vermez sinema dünyasında. Ama işte bazıları hakkında "Eğer annesi ya da babası o kadar ünlü olmasaydı, bunun yüzüne dönüp bakan bile olmazdı" diye düşünmeden edemiyorum.Bunu söyleyen sadece ben değilim üstelik. Alec Baldwin ile Kim Basinger'ın kızı Ireland Baydwin bile samimi şekilde itiraf etti bunu bir keresinde. Model ve oyuncu olarak kariyer yapan şimdilerde kendini sevgilisine, küçük kızına ve doğacak çocuğuna adayan Ireland "Annem ve babam ünlü olmasaydı kimse yüzüme bakmazdı" diyerek gayet net bir özeleştiri getirdi duruma. KIZINA KAYIRMACILIK YAPTIĞINI KABUL ETTİBuna benzer bir samimiyeti Sylvester Stallone de sergiledi. Başrol üstlendiği Tulsa King adlı dizide Jennifer Flavin ile evliliğinden doğan üç kızının en küçüğü olan Scarlet'in kendisi sayesinde oynadığını itiraf etti. Üstelik bunu öyle güzel yaptı ki... "Tabii ki kayırmacılık var. Bir ebeveyn olarak çocuğuma yol açmak benim görevim" dedi Stallone. Sonrasında da bunu yapmanın her ebeveynin görevi olduğunu da saklamadı. Özetle Stallone, 24 yaşındaki kızı Stallone'nin kendisi sayesinde o dizide oynadığını daha da ötesinde geçen yıl biri Mel Gibson diğeri Nicolas Cage olmak üzere iki ustayla aynı filmde kamera karşısına geçtiğini de söyledi. Yine de Stallone kendince bir önlem de almış görünüşe göre. Kızı Scarlet'e kamera karşısında kendini gösterme şansı verdi, ona bu yolu açtı. Söylediğine göre gerisi tamamen kızının yeteneğine ve başarısına bağlı olacak. Bunu da "Bu sektörde kızımın işinin kolay olduğunu söyleyeceklerdir. Belki de haklılardır.. Yine de geldiği noktada tutunmak tamamen kendi elinde" diye konuştu. PEKİ YA GERÇEKTEN HAK EDEN BİRİ ŞANSI KAÇIRMIŞSA?Böyle bakınca bu durumu aile şirketi olan bir babanın yerini oğluna ya da kızına bırakabilmek için onu geleceğe hazırlaması gibi düşünebiliriz... Ya da marangoz bir babanın zanaatını çocuğuna öğretmesine de. İyimser düşününce aklıma bu geliyor. Yine de diğer yandan gösteri dünyasında hele Hollywood'da kimlerin sırf ünlü bir soyadı olmadığı için hayallerine veda etmek zorunda kaldığını da unutmamak gerek. Belki de sırf Scarlet'in soyadı Stallone olduğu için aslında ondan çok daha yetenekli biri onun oynadığı o rolleri alamadı. Bilemem.. Tek bildiğim ne olursa olsun Scarlet gibi ünlü çocukları günün birinde Oscar bile kazansalar asla ciddiye alamayacağımdır. Ki o ödüllerin de nasıl verildiğini meraklıları çok iyi biliyor zaten.    

Devamını Oku

Çok merak ediyorum!

17 Ekim 2026

Merak iyidir bence. Çünkü insanın aklını ve en önemlisi hayal gücünü çalıştırır..Ben de bütün gün dış magazinde olup bitenleri takip eden, bu konuda derleme haberler hazırlayan biri olarak bir sürü ayrıntıyı merak ediyorum.Hepsi de hemen her gün dizi dizi haberlerini yaptığım ünlü kişilerle ilgili.BU ADAM ÇOCUKLARINA NE YAPMIŞ OLABİLİR?Mesela Brad Pitt ile çocukları arasındaki bu düşmanlığın asıl kaynağını çok merak ediyorum.Yeni bir bilgiye göre Angelina Jolie ile evliliği sırasında sahip olduğu üçü biyolojik üçü de evlatlık altı çocuğu Pitt'in soyadını reddetmekle kalmamış.Pitt bir daha kendilerine kolayca ulaşamasın diye telefon numaralarını bile değiştirmişler.Bu düşmanlığın altında, Angelina Jolie'nin "çocuklarının zihnini babalarına karşı zehirlemesi" olup olmadığını bilmek istiyorum söz gelimi.Sıradan hayatlarda da boşanan çiftlerde en az birinin bunu yaptığını biliyorum çünkü.'MELEK YÜZLÜ ŞEYTAN' İSE EĞER O GENCECİK SEVGİLİSİ BUNA NİYE DAYANIYOR?Bir yandan da düşünüyorum "Acaba o yakışıklı Brad Pitt bu kadar rezil bir baba, bu kadar korkunç bir insan mı? Eğer öyleyse genç sevgilisi Ines de Ramon ona nasıl ve neden dayanıyor?Böyle düşününce de bazen Brad ile Ines arasında "anlaşmalı aşk" olabileceği bile aklıma geliyor.Tabii bir de Brad Pitt'in kendisini yok sayan çocuklarına miras bırakıp bırakmayacağını merak ediyorum. İKİ ELTİ BİR ODAYA NASIL SIĞIYOR?Üzerinde kafa yorduğum bir başka konu da İngiliz kraliyet ailesinin gelinleri Kate Middleton ile Meghan Markle arasındaki geçimsizlik.Bu iki gelin eskiden bir araya geldiklerinde birbirlerine nasıl davranıyorlardı acaba?Ya da şimdi yıllar sonra mecbur kalıp bir odada buluşsalar ne yaparlardı?Doğrusu sosyal medyada yapay zeka ile Kate ve Meghan'ın saç saça baş başa elti kavgasına tutuştuğu bir animasyon izleyip bol bol gülmüştüm. Ama bence o kadarını da yapmazlar...Peki ya William ve Harry?Onlar da karşı karşıya gelip birbirlerine şöyle sıkı bir yumruk atmak istiyor olabilirler mi?Bence bunu Harry isteyebilir. William'ın ise "intikam soğuk yenen bir yemektir" misali çok daha sinsi planları olabilir.Öyle midir sahi?GÜNÜN BİRİNDE MİRAS KAVGASI BAŞLAR MI? Kafamı kurcalayan bir başka konu daha var... O da Bruce Willis ve karısı Emma Heming Willis ile ilgili.Herkesin malumu artık.. Willis 2022 yılında önce afazi teşhisi alıp kariyerine veda etti. Sonra da aslında sorununun frontotemporal demans olduğu ortaya çıktı.Bu süreçte eski karısı Demi Moore, şimdiki karısı Emma Heming, her ikisinin de evliliklerinden dünyaya gelen beş kızlarıyla birlikte onu sevgi çemberine aldı.Demi ve Emma'nın oyuncuya gösterdiği bu sevginin gerçek olduğuna inanmak istiyorum. Özellikle de Emma'nın…Kalbim Bruce Willis'in gerçekten de iyi günde ya da kötü günde sevilmeyi hak eden biri olduğunu söylüyor. Eski ve yeni eşlerinin de bunu zaten çok iyi bildiklerini ve ona hak ettiği değeri verdiklerini düşünüyorum.Ama bazen de "şeytan dürtüyor" ve Emma Heming'in bütün bu fedakar ve cefakar eş görüntüsünün en azından birazının Willis'in yüz milyonlarca dolarlık servetiyle bir ilgisi olup olmadığını merak ediyorum.Yine de bu kötü fikri aklımdan hemen uzaklaştırıyorum. Çünkü Emma Heming ağırlıklı olarak bana samimi geliyor. Asıl ilgimi çeken konu günün birinde Willis hayata veda ettiğinde eski eş ve yeni eşin evliliklerinden dünyaya gelen kızlarını düşünüp bir miras kavgasına düşüp düşmeyeceği...Sonuç olarak Demi Moore'un paraya ihtiyacı yoktur. Ama Willis ile evliliğinden doğan üç kızının da o mirasta doğal hakkı var.Şu anda servetin idaresi Emma'da bildiğim kadarıyla. O da zamanı geldiğinde iki küçük kızının geleceğini düşünüp miras üzerinde kalem oynatabilir mi?Bilmiyorum...Ama belki de bu iş çoktan bir güvence altına alınmıştır. Keşke bilen biri çıkıp açıklasa!Örneğini Kadir İnanır’ın mirasında gördüğümüz ve ünlü oyuncunun anısına hiç yakıştıramadığım o acıklı açıklamalar geliyor aklıma. Dilerim daha çok uzun ömrü olsun ama aynı duruma Willis’in ailesinin de gelmesini hiç istemem!Sekiz yıl önce kaybettiğim canım babam ve Mavi Ay dizisiyle ilgili ortak anılarımızdan dolayı Bruce Willis’in bende ayrı bir yeri var çünkü. SERİ İHANETLER YAŞLANINCA DA DEVAM ETTİ Mİ? Bir de son zamanlarda Michael Douglas'ın 26 yıllık karısı Catherine Zeta Jones'u aldatıp aldatmadığını düşünüyorum.İlgilenenlerin bildiği gibi One Helluva Ride adlı yeni çıkan anı kitabında 82 yaşındaki Douglas, geçmiş yıllarda daldan dala konduğunu, eski karısı Diandra'yı film setlerinde edindiği sevgililerle aldattığını gayet net anlatıyor.Haklarında durmadan boşanma söylentileri çıktığını da göz önüne alırsak şimdi Catherine Zeta Jones ise nasıl bir evlilikleri olduğunu gerçekten merak ediyorum.Onu da aldatmış mıdır acaba? KİM BİLİR? BELKİ BİR GÜNŞöyle bir geriye çekilip bakınca "İyi de bunları merak etmenin kime ne faydası var?" düşüncesi aklıma gelmiyor değil doğrusu.Ama ne yapalım, mesleki deformasyon...Sonuç olarak günlük hayatın karmaşasından ve sıkıntısından uzaklaşıp kendi kendime eğleniyorum.Bu konularla ilgilenen arkadaşlarımla sadece kendi çevremizin dedikodusunu yapacak değiliz ya! Bunlardan söz ediyoruz.Sonuç olarak aramızdan birinin gidip de bu ünlülere haklarında konuştuklarımızı söyleyecek hali yok! Hem ayrıca hayal gücümü çalıştırıyorum. Kafamın içinde entrikalı, maceralı dizi dizi romanlar yazıyorum bütün bunlardan esin alarak. Bütün bu gereksiz merak, günün birinde benim de bir kitap yazmamı sağlar belki. Kim bilir?  

Devamını Oku

Nasıl olsa geldik 80 yaşına... Her şeyi anlatalım da geride izimiz kalsın!

10 Ekim 2026

Stallone, The Steps: A Memoir (Basamaklar: Bir Anı) kitabıyla gündemin ilk sıralarını işgal etmişti birkaç haftadır. Sonra da ardından Michael Douglas'ın anılarını kaleme aldığı One Helluva Ride adlı kitap geldi. O da hem meslek hem de özel yaşamına dair meraklıların kayıtsız kalamayacağı ayrıntılara yer vermiş kitabında. Benim bu kitaplarla ilgili dikkatimi çeken bir ayrıntı var. İKİSİ DE 'ELLERİNİ KORKAK ALIŞTIRMAMIŞ'Şimdi... Stallone 80 yaşında. Michael Douglas ise 82'sine geldi. İşin aslını söylersek her ikisi de artık "yaşlı" adam statüsünde. Bunu kötü anlamda söylemediğimi de belirteyim. Onların yaşına gelip onlar kadar sağlıklı olmayı diliyorum kendim için ve herkes için. Söylemek istediğim, bambaşka... Bunca yıl yaşayıp hem özel hayatlarında hem de kariyerlerinde korkacakları bir şey kalmadığı için iki usta da ellerini daha doğrusu 'kalemlerini' korkak alıştırmamışlar, çeneleri açılmış ikisinin de. Belki de gençlik yıllarında olsa asla değinmeyecekleri konuları gayet ayrıntılı bir şekilde anlatıyorlar. KÜÇÜK SYLVESTER İÇİN YÜREĞİM BURKULDU... AMA MICHAEL DEDİKODU AŞKIMI ATEŞLEDİSylvester Stallone, yeterli sevgi görmediği anne ve babasına dair doğrusu okurken yüreğimi burkan ayrıntılara yer veriyor kitabında. Yetişkin olduğumda bile bana aşırı sevgi ve ilgi gösteren bir ailenin çocuğu olduğum için kendimi bir kez daha şanslı hissettim. Babasından fiziksel şiddet gören, annesi tarafından da kendi deyişiyle hiç sevilmeyen küçük Sylvester'ın saçlarını okşamak istedim. Ama doğrusu Michael Douglas'ın kitabı ise aslında dedikodunun ne kadar güzel bir "etkinlik" olduğunu hatırlattı bana. Çünkü Douglas, ilk karısı Diandra'yı defalarca, bıkmadan ve usanmadan nasıl aldattığını kelimenin tam anlamıyla "ballandıra ballandıra" anlatıyor kitabında. Daha gençlik yıllarında annesinin arkadaşıyla yaşadığı yasak ilişkiyi, sonra üniversitedeki sevgilisi onu terk edince "acısını" onun arkadaşıyla nasıl giderdiğini, her sette nasıl da aşık olduğunu... Doğrusu ilk karısı ve büyük oğlu Cameron'ın annesi Diandra Luker için de üzüldüm. Gerçi boşanırken Michael Douglas ona servet sayılacak bir nafaka ödedi aslında. Ama yine de 20 yılı aşkın süre durmadan aldatılmaya değip değmeyeceğini düşünmedim değil. SORUMLULUĞU DA BABASINA ATTI… AMAN NE RAHAT! Hepsinin ötesinde Michael Douglas'ın, bu seri ihanetleri ve çok sayıda kadınla birlikte olması konusunda kendisi gibi ünlü babası Kirk Douglas'a bütün sorumluluğu yüklemesine de şapka çıkardım. Çünkü Douglas'a bakarsanız, babası Kirk'ün ihanetleri yüzünden annesinden boşanması onda büyük bir travma yaratmış. O da yetişkinliğinde böyle seri halde ihanet ve dizi dizi aşkla bunun üstesinden gelmeye çalışmış. Ruh sağlığı uzmanı değilim, belki de doğrudur. Ama Michael Douglas'ın anılarını okudukça aklıma hep aynı soru geldi: Şimdi eski karısından çoktan boşandığı için ihanetlerini rahat rahat anlatıyor. Ama şimdiki karısı Catherine Zeta Jones'u da aldattı mı acaba? Aldattıysa kaç kere aldattı? Bir gün bunları da öğrenme şansımız var mı? Dedim ya onun anıları bendeki dedikodu aşkını alevlendirdi. Görünüşe göre kendisinden 25 yaş genç karısı Catherine'den boşanmaya niyeti yok Michael Douglas'ın. O yüzden bu soruların yanıtını öğrenebileceğimi hiç sanmıyorum...   

Devamını Oku

Ne olur yani Romeo ve Juliet öyküleri bir kez de mutlu sonla bitse!

2 Ekim 2026

HEYECAN, GÖZYAŞI, HÜZÜNBu sefer biraz magazin dünyasından uzaklaşıp bambaşka bir yöne çevirelim rotamızı...Biraz gezelim...Ama öyle güneş, kum ve denizden ya da sadece mutluluk dolu anılardan ibaret olmayacak bu kez gezi.Çünkü benim bu yılki yıllık iznimin bir bölümü tam da böyleydi... Yer yer gözyaşı, çokça hüzün ve bir o kadar da heyecan dolu.Bütün bu karmaşık duyguların sebebi de yıllarca "Nasıl olsa çok yakın,  gitmek kolay. Bir gün elbette giderim" diye diye tanımayı hep ertelediğim bir yer oldu...Sarajevo yani bizim söylediğimiz adıyla Saraybosna.Uçakla sadece bir buçuk saatte ulaşılabilen, Bosna Hersek’in başkenti...SOKAKLARI, YEMEKLERİ O KADAR TANIDIK KİSokaklarında dolaştıkça sık sık "Ne kadar da tanıdık" diyeceğiniz o güzel şehir… Hani şairin “Yabancıların en yakınıydın sen” dediği gibi…Bambaşka bir ülke, dili başka, ama sıcacık kalpli insanları ve sokakları bir yerlerden bildik.Saraybosna'daki Osmanlı İmparatorluğu izlerini bilenler bilir. Kimseye tarih dersi vermek gibi bir niyetim yok.Şehrin tarihi kalbinin attığı Başçarşı'nın atalardan yadigar o Arnavut kaldırımlı sokakları, yüzyıllara meydan okuyan camileri, artık başka amaçlarla kullanılsa da hala ayakta kalan hanları...Meydandaki Sebil Çeşmesi, etrafında dizili kafelerde pişen Türk kahveleri ve tavşan kanı Türk çayları..Lezzetleri bize hiç yabancı olmayan yiyecekler... Hepsinin ötesinde beni benden alan baklavalar, türlü türlü pastalar.AMA HEPSİNİN ÖTESİNDE YAKIN TARİHE YOLCULUK Ama doğrusu beni duygudan duyguya sürükleyenler bunlar değildi...Beni ağlatan, içimi sızlatan, bazen de insanlığa dair umutlarımı kıran Saraybosna'da yakın tarihin izlerini sürmekti. Yakın dediysem gerçekten yakın.Geçmişten bu yana insanın insana nasıl kıydığının peşine düşmüş biriyim... Savaşın izlerini taşıyan şehirler her zaman ilgimi çekmiştir.Bu yüzden İkinci Dünya Savaşı'ndan etkilenen kentleri karış karış gezerim fırsat buldukça. Geride ne kadar iz kalmışsa hepsini görmek, mümkünse dokunmak, o atmosferi hissetmek isterim.Elbette bunları hastalıklı bir zevk uğruna yapmıyorum.İnsanlığı, hem en iyi hem de en kötü yanlarıyla tanımak istiyorum… Tarihi iyice sindirmek, hissetmek arzusundayım.TARİHİ İLK ELDEN ÖĞRENDİK Gelelim Sarajevo’ya ya da bizim bildiğimiz adıyla Saraybosna’ya…Bu sene yıllık iznimde hep ertelediğim bu güzel şehri görmek istedim.Hem de orada uzun süredir görmediğim, benim gibi tarihe meraklı bir arkadaşımla buluşup hasret giderecektim.Arada dünyanın farklı yerlerinde buluştuğum bu yabancı arkadaşımla bu kez 1992 ve 1995 arasında yaşanan Saraybosna kuşatması ve iç savaşın izlerini sürmek istedik....Bunu ilk elden öğrenebilmek için de fırsat vardı. Keşke olmasaydı ama vardı.  Savaşın canlı tanıkları.İNSANIN BOĞAZINA BİR YUMRU TAKILIYOR O kanlı günlerde gençliklerini yaşayanlar, tepelerinden keskin nişancıların kurşunları uçarken daha çocuk olanlar...Bazı aile büyüklerinin cansız bedenlerini yıllar sonra bulanlar. Ne iyi ki savaşta büyük bir şans eseri çekirdek ailesinden hiç kimseyi yitirmeyenler.Bütün bu tanıkların anlatımıyla gezdik Saraybosya'yı…İzlediğimiz kısa belgeseller, katıldığımız turlarda gördüklerim, altına Umut Tüneli'nin kazıldığı ev....Hepsi ama hepsi boğazımda bir yumru bıraktı.O KÖPRÜNÜN AĞZI DİLİ OLSA DA ANLATSA Ama bir öykü var ki işte o en duygusuz insanların bile içini yakacak türden.Belki de yıllar önce gazetelerde okuyup TV'deki haber bültenlerinde izlediğiniz bir öykü bu. Hani o insana inanılmaz gelen, modern çağlarda, Avrupa’nın ortasında yaşanan savaş ve soykırımı anlatan haberlerden…Bu öykünün aşkları, gençlikleri, hayatları yarım kalan kahramanları Sırp Bosko ile Boşnak Admira. Sırp keskin nişancıların kurşunlarıyla can veren iki aşığın, “Saraybosnalı Romeo ve Juliet'in öyküsü bu.Daha 16 yaşında tanışıp birbirlerine tutuldu Admira ile Bosko… Geleceğe dair hayalleri vardı.Üstelik etnik kökenleri ve dinleri de farklıydı. Ama bu ne kendileri ne aileleri için sorun oldu.Acı savaş önce hayallerini yıktı iki gencin. Sonra savaşın şiddeti artınca onlar da tıpkı Bosko'un annesi gibi Saraybosna'yı terk etmek istediler.Bosko’nun hem Bosna ordusunda hem de Sırp keskin nişancılar arasında tanıdıkları vardı. Onlarla bir anlaşma yaptı genç adam.Kendisi ve sevgilisi, Saraybosna’yı terk etmek için köprüden geçerken her iki taraf da ateş açmayacaktı.SHAKESPEARE’İN AŞIKLARI GİBİ Takvimler 19 Mayıs 1993 gününü gösteriyordu. İki aşık heyecanla yola çıktı. Akşam üzeriydi, onlar da Vrbanja Köprüsü’nü geçeceklerdi hızlıca. Sonra yeni hayatlarına açılan kapıdan gireceklerdi.Aslında ölüme gittiklerini bilmiyordu ikisi de.Tam akşam üzeri Vrbanja Köprüsü'ne gelmişlerdi ki ateş açıldı iki aşığa. Önce Bosko yere düştü.Sonra bir ateş daha , Admira da vuruldu... Bosko hemen can verdi Admira da biraz direndi. Son gücüyle  aşık olduğu genç adamın yanına ulaştı ve oracıkta son nefesini verdi.İşte Bosnalı Romeo ve Juliet'in öyküsü tam da böyle bitti.William Shakespeare’in aşıkları gibi onlar da bu dünyada birbirlerine kavuşamadılar.KÖPRÜNÜN ORTASINDA ÖYLECE KALAKALDIK Saraybosna gezisinde işte bu iki aşığın son nefeslerini verdiği köprüyü de ziyaret ettik. O köprünün üzerinden geçtik…İlk adımlarda öyküyü bilmiyorduk. Ama rehber bir noktada durup anlattıkça sanki o güne, iki sevgilinin son nefesini verdiği anlara geri döndük.Öyküyü yıllar öncesinden biliyordum.Ama doğrusu, savaş sırasında kendisi de bir çocuk olan ve o karanlık günleri hatırlayan rehberimiz köprünün bir noktasında Bosko  ile Admira'nın öyküsünü anlatınca kalbime bir ok saplandı sanki... Öykü bildikti ama şu an onların nice hayallerle geleceğe doğru yola çıktığı, sonra da yere yığılıp son nefeslerini verdiği yerdeydim! Tarihin tam içinde yani…Rehber anlatımını bitirdiğinde bir yarım saat kadar sessizce olduğum yerde durdum ve etrafı seyrettim.Admira ile Bosko’nun bu köprüden hızla geçerken neler düşünmüş olabileceklerini, hayata son bakışlarında ne gördüklerini… Bütün bunları düşündüm…ONLARA YENİ BİR HAYAT ÖYKÜSÜ YAZDIM İÇİNDE ÖLÜM OLMAYANO sırada bir gün önce katıldığım başka bir turdaki rehberin söyledikleri geldi aklıma...“Savaş bitmiş gibi görünebilir ama bitmedi.  Sadece durdu. Bu topraklar he an yeni bir kavgaya hazır…  Balkan işte adı üstünde “bal ve kan ülkesi “diye noktalamıştı sözlerini gençlik yıllarında savaşa katılmış olan şimdi de tarihin bu yakın dönemi hakkında meraklıları bilgilendiren rehberimiz.Öylece düşündüm… Kendi kafamın içinde Admira ile Bosko’ya yeni bir hayat yazdım… Onların ihanete uğramadığını, köprüyü geçerken kimsenin ateş açmadığını.İki sevgilinin ateş çemberindeki Saraybosna’dan kaçıp güvenli bir yere gittiklerini. Savaş  bitince gelip ailelerini bulduklarını…Şimdi çocuklarıyla birlikte savaşın acı izlerini geride bırakarak birbirlerine aşık oldukları ve çok sevdikleri o şehirde mutlu mesut yaşadıklarını…Ama öyle olmadı…BU ŞEHRİ DİNLEYİN… SİZE NE ÇOK ŞEY ANLATACAK Yıllar önce bana çok uzak, “başka” insanların acı çektiği savaşla ilgili bir şeyler okurken öylesine bakıp geçtiğim bu gerçek hayat öyküsünü iliklerime kadar hissettim.İlk kez gittiğim ve beni kalbimden vuran Saraybosna’dan aklımda kalan en etkileyici anlar o köprünün üzerinde yaşadıklarımdı.Ama kuşatma sırasında şehirden insanların kaçmasını ya da gıda getirilmesini sağlayan Umut Tüneli, rehberimiz ile çıktığımız “Sana dün bir tepeden baktım güzel Sarajevo” gezisi, kentin hemen her yerinde göze çarpan savaş kurbanlarının mezarları…Savaş Çocukluğu müzesinde gördüğüm, kandan ve ölümden zor kurtulmuş o çocukluk anıları… Hangisini saysam bilmiyorum. Farkındayım... Belki de “şunu yiyin, burayı gezin” tarzı bir gezi yazısı okumak isterdiniz…  Ama öyle olmadı.Çünkü bazen gezdiğiniz yerleri iyi günüyle kötü günüyle kucaklamak istersiniz... En azından ben öyleyim. Yine de bana sorarsanız Saraybosna'ya bir gidin fırsat bulduğunuzda...Yüzyıllardır yan yana duran camilere, kiliselere, sinagonlara bakıp "Bunlar öyle olabiliyorsa insanlar eden bunu yapamıyor? Hem de insanın ömrü bu tarihi yapıların yanında bu kadar kısayken" diye düşünüp insan eliyle yaratılan acılara bir çözüm bulabilirsiniz...Sahi ya Romeo ve Juliet öykülerinin sonu neden hep ayrılıkla, ölümle ya da acıyla biter?Yok mu bunun çaresi? 

Devamını Oku

Yaşarken gülüşünde hep hüzün vardı... Öldükten sonra bile huzur yok!

20 Eylül 2026

Ne desem, nasıl başlasam bilemiyorum... En iyisi yıllar önce yaşanan o peri masalıyla başlamak galiba. Sonrasında bitmek bilmez bir kabusa dönen o peri masalından yani...Ben henüz çocuktum. TV ekranları da daha renklenmemişti. (Bu arada yaşım ortaya çıktı, ama konu bu değil.)Dedim ya çocuktum ve gayet korumacı, sevgi dolu bir anne- babanın kollarında büyüyordum. Babam durmadan güzel kitaplar alır, önce annem, okuma yazma öğrendikten sonra da kendim onları yutar gibi okurdum.Bu çocuk kitapları arasında masallar da vardı.Hani şu yakışıklı prens ile güzel genç kızın nice badireler atlattığı peri masalları. Ne olursa olsun mutlaka evlenirler ve sonsuza kadar mutlu, mesut yaşarlardı.SİYAH- BEYAZ EKRANDAKİ GÖRÜNTÜLER HAYATI NASIL DA RENKLENDİRDİ!İşte o peri masallarına inandığım günlerden birinde, o siyah- beyaz ekranda haydi gerçekçi olalım hiç de masallardakine benzemeyen düpedüz çirkin prensle, dünyanın en güzel kızlarından birinin evlilik törenini izledik haber bülteninde.34 yaşındaki Prens Charles ile 19 yaşındaki Diana Spencer'ın.Kraliyet ailesiyle tabii ki bağlantımız yok ama bu ikisinin arasındaki yaş farkı, annem ve babam arasındaki yaş farkının tıpatıp aynısıydı.Evlendiklerinde babam 34 yaşındaymış, annem de 19'una yeni girmiş.Kendi ebeveynimle kıyaslayıp, bir de üstüne saraylarda yaşayacaklarını düşününce Charles ise Diana'nın da onlar gibi çocuklarıyla birlikte yuvalarını uzun süre ayakta tutacağını sanmıştım.Sanki okuduğum peri masalları gerçek olmuş gibi bir  tür sevinç duymuştum bundan.TEK SORUN BURUŞUK GELİNLİĞİ VE KISA SAÇLARI DEĞİLMİŞO siyah beyaz ekranda sadece Diana'nın buruşuk gelinliğini ve kısa saçlarını beğenmediğimi hatırlıyorum.Benim inandığım peri masallarında prensesler uzun saçlı olurdu hep.Oysa o zamanlar bilmediğim başka bir şey daha vardı.Diana'nın tek sorunu kısa saçları değildi. Hayatının ondan sonrası da öyle peri masalına benzemedi hiç. Hatta diyebilirim ki bir trajediye dönüştü. Çünkü benim çocuk aklımla inandığım o masallarda ayrılık, acı hatta ölüm bile yoktu.Bir de tabii o dönemde taht ve taç için kurulan entrikalardan, kurban edilen kardeşlerden haberim yoktu. Daha masallardan tarih okumalarına geçmeyecek kadar küçüktüm.HEM AYRILIK VAR HEM ÖLÜM O düğünü yaşı tutanlar ya da tarihe meraklı olanlar biliyor. Gerisini de hiç ilgi duymayanlar bile öğrendi artık.Uzun sözün kısası 29 Temmuz 1981 günü peri masalı kahramanı olan o genç kız, henüz 36 yaşında gizem perdesi hala kalkmayan bir trafik kazasında öldü.Yanında sevgilisi Dodi Al Fayed ile birlikte.O dönem takvimler 31 Ağustos 1997 gününü gösteriyordu.SANKİ DIANA DAHA DÜN ÖLMÜŞ GİBİ Üzerinden tam 29 yıl geçti bir başka deyişle...Ama o kaza hala dün olmuş gibi...Sanki Diana daha dün ölmüş, çocukları William ve Harry daha çocukmuş gibi.Bunun nedeni?Bana sorarsanız o kırılgan görünümlü, utangaç gülüşlü, kim bilir içinde ne fırtınalar kopan Diana'yı ölümünden sonra bile rahat bırakmadılar.İnsanları, yarım kalmış, erkenden bitmiş bir ömürden çok etkileyen başka şey pek az bulunur.Bunu fırsat bilenler de bir şekilde Diana'yı kullanıyor bana kalırsa.Basın, İngiliz kraliyet ailesiyle ilgili ne olursa olsun Diana ile bir bağlantısını buluyor.Onu tanıyanlar bir yana geçmişte birkaç saat bile geçirenler oturup Diana hakkında kitap yazıyor.Hatta gelinleri Kate Middleton ile Meghan Markle bile bence belli bir plan çerçevesinde onun tarzını anımsatan kıyafetler giyiyor. Ya da ondan yadigar takıları takıyor.KARDEŞİNİN YAZDIĞI KİTAP OLAY ÇIKARDI Son olarak da Diana'nın erkek kardeşi Kont Charles Spencer , Swan Song: Diana, My Sister (Kuğu Şarkısı: Diana, Kardeşim) adlı bir kitap yazdı.Bir noktada onu hoş görmek gerek. Sonuçta genç yaşta kaybettiği kişi ablası: Üstelik o genç kadın biraz acımasız olacak belki ama çeyrek asırdır ağızlara sakız olmuş durumda.Neden kendi kanından, canından kardeşi onu anlatan bir kitap yazmasın ki! Belki de bu en çok onun hakkı...Neyse... Ana tema bu değil zaten. Kitabın yarattığı dalgalar... Hatta fırtınalar.KİTAP ÇALINDI… BUCKINGHAM’IN UYKUSU KAÇTI Önce o kitabın Hollanda dilinde yapılan baskısını taşıyan kamyon soyuldu ve dört kopya çalındı.Sonra da Charles Spencer'ın satırları geldi... Tam anlamıyla olay çıkaran satırlar.Şu anda tahtta oturan Kral Charles'ı zan altında bırakan, Buckingham Sarayı'nı rahatsız eden satırlar.Charles'ın eski karısının ölümüne sevindiğini ileri süren o satırlar daha kitap piyasaya çıkmadan ortalığı birbirine kattı zaten.Uzun sözün kısası, iddialar iddiaları, onlara verilen cevaplar cevapları kovalıyor. Diana'nın küçük oğlu Harry ile Meghan Markle'ın çocuklarını da toplayıp İngiltere'ye dönüşlerini de eklersek İngiliz kraliyet ailesinde sular yine bulandı.HEP DIANA’NIN GÖLGESİNDE KALMAYA MAHKUM!Bir açıdan bakıldığında bütün bunlar hep Diana nedeniyle... Kocasından boşanmasa, bugün Camilla yerine tahtta oturan Diana olsa belki de bu aile bunca konuşulmazdı.En fazla giyim kuşamlarıyla manşetlere çıkardı. Ama öyle olmadı.Ölümünden neredeyse 30 yıl sonra bile hala gelin gittiği ve mutluluğu bulamadığı İngiliz kraliyet ailesindeki etkisi silinmiş değil.Evli oldukları sırada karısı Diana’nın gölgesinde kalmaktan aşırı rahatsız olan Charles hala kaderin zincirini kıramadı.Diana, nice hayalle evlendiği ama bir türlü kendisini istediği gibi sevip mutlu etmeyen Charles'tan hala intikam alır gibi. Yine de bildiğim ve inandığım bir şey var...Bence bir insan öldüğünde yani bu dünyadan göçüp gittiğinde ruhunu; günahıyla, sevabıyla, iyisiyle ya da kötüsüyle rahat bırakmak gerek. Böyle bakınca bu dünyada bir türlü mutlu olamayan Diana'nın öldükten sonra bile huzur bulamadığını düşünüyorum. Ne derler... Ortaya çıktığında bir masal kahramanıydı... Ölümüyle milyonları ağlattı, hala da ağlatıyor...Kendisinin büyük bir hayranı değilim ama onun için tek bir dileğim var: Ruhun huzur bulsun Diana Frances Spencer!

Devamını Oku