Sandıklı'da geçmişi 1870'li yıllara dayanan leblebicilerin sayısı giderek azalırken, bu meslek için çırak bulmak da zorlaştı. Geçmişte 50 dolayındaki leblebicinin bulunduğu ilçede bu sayı günümüzde 7'ye kadar düştü. Çırak bulmakta zorlanan bazı leblebiciler mesleği çocuklarına öğreterek devam ettirme yolunu seçerken, bulamayanlar ise mesleğin son temsilcileri olarak kaldı.

50'DEN 7'YE DÜŞTÜ

27 yıllık leblebici İsmail Şentürk, "Evliya Çelebi Seyahatnamesi’nde, o dönem Sandıklı'da 50'ye yakın leblebici olduğu belirtilmiş. O zaman Sandıklı'nın nüfusu düşünülürse ana geçim kaynağı leblebicilikmiş. Ama şu anda zor bir meslek olduğu için Sandıklı'da 7-8 esnaf kaldık. Çırak bulunmuyor, herkes okuduğu için. Benim oğlum var, onu yetiştirmeye çalışıyoruz. Bu mesleği devam ettirmeye çalışıyoruz ama çırak bulunmuyor" dedi.

Nohut işlemenin kolay olmadığını, 45 günlük süreç gerektiğini aktaran İsmail Şentürk, "5 sefer ateşe giren nohudu, kabuğu çıkarıldıktan sonra çifte kavrulmuş hale getiriyoruz. Leblebi çok şeye faydalıdır. Özellikle midedeki asidi aldığı için eski insanlar mide ülseri tedavisi için de yemişler" diye konuştu.

'BEN DE BU MESLEĞİ SEVDİM'

Zafer Şentürk (15) ise "Babam uzun zamandır bu mesleğin içinde olduğu için ben de bu mesleği sevdim. Sevdiğim için bu mesleği yapmaya gayret ediyorum. Babamla çalışmak kolay oluyor" dedi.

Diğer yandan, ilçede faaliyetlerini sürdürebilen leblebiciler tarafından imalatı yapılan ürünler İstanbul, Ankara, İzmir, Antalya gibi birçok kente gönderiliyor. Rivayete göre ilçede yaşamış Şeyh Nurettin ve Şeyh Hamza'nın gözyaşının nohuda düşüp kabuğunun soyulması sonucu ilk leblebinin bulunduğuna inanılıyor.