On yıl önce bir yaz günü yeniden köşe yazısı yazmamı istemişlerdi benden...Bunu isteyenler, benim köşe yazarlığı geçmişimi bilmiyorlardı bile...Onlar benim televizyondaki ismimden, gazete köşe yazarlığı için bir aset yaratmayı düşünmüşlerdi...Ben ise “yaratılmaya çalışılan aset”in gerçekte “benim çocukluk natürüm ve gençlik yönelimim“ olduğunun farkındaydım...Sarsıcı televizyonculuklara imza atmış gözükse de, edebiyatçı anne babadan aldığım doğal kültürel zemin, “kelimelerle ve duygularla haşır neşir bir hayatın doğaçlaması üzerineydi...”Bana bu teklifi yapanların ise, bunu bilmelerine olanak yoktu...***Atina’dan döndüğüm yıl, o sırada çalıştığım büyük gazeten ayrılıp, ismi etkin, kendi küçük bir dergide yazı yazmaya başlamamın temel nedeni de buydu...Çocukluk serüvenini tamamlamak, gençlik hülyasını gerçekleştirmek istemiştim o dergide...“Acar Atina muhabirliği” beni kesmiyor, ruhumun duygularla ve kelimelerle dansına izin vermiyordu...Kelimelerle oynamak, ruhumdaki duyguların medcezirlerinde hayat bulmak, büyük gazetecilik başarılarından daha fazla ruhuma uygundu...Ne ki hayat, istediğinizi değil, bazen bulduğunuzu size verir...Onunla avunduğunuzu sanırken, hiç beklemediğiniz mucizeler çıkar karşınıza...***Televizyon hep yazarlığın alternatifi olmuştu hayatımda...Birileri yazarlığımın önünü kestikçe Onun önünü kestikçe, televizyonlarda bana bilmeden hayat veriyorlardı...Onlar “Yağmurdan kaçarken doluya tutuluyorlar“dı...Ne ki ben; yarım kalmış bir serüvenin huzursuzluğunu üzerimden atamıyordum...***Nihayet on yıl önce, bir yaz günü bana televizyonculuğu değil yazarlığı teklif ettiler...O gün o teklifi aldığımda; çocukluk natürümü inkıtaya uğratmamaya karar vermiştim...Tam o günlerdeydi Türker İnanoğlu’nun bir gün aniden ediverdiği o çarpıcı söz:-”Kaç yaz kaldı ki önümüzde daha göreceğimiz?..”Hiç böyle düşünmemiştim...Yazların kıymetini bilmediğimi için, “önümde doğru düzgün yaşayabileceğim kaç yaz kaldığını“ hiç fark etmemiştim...Hayatın esasen “yaz” olduğunu, onu umut ederek ve onu bizzat yaşayarak, mutluluğu yakaladığımızı anlamamıştım...‘Bahar’ doğum demekti...‘Yaz’ yaşam...Doğanın kuralından doğanın canlılarının haberi yoktu...***“Yaz”ı yaşayamayanlar, yaşamda huzursuz kalıyorlardı...“Yaz”ı özlemeyenlerin, hayatta ‘kötümser’ kaldığı gibi...Yaz bir ‘umut’; ve hayatı dolu dolu yaşamanın mevsimiydi...Umudu taşımayanlar, yaşamı mevsiminde yaşamayanlar duygusal olarak güdük kalıyordu...Yaşam keyfinin vereceği hazzı içlerinde bulabilmek için duygularıyla saklambaç oynamak zorunda kalıyorlardı...***Yazıya yeniden başlayalı on yıl oluyor...“Yazı“yla, “yaz” arasında duygusal bir benzerlik böyle oluşuyor hayatımda...-”Daha kaç yaz var ki önümde göreceğim?..” sorusu, aynı zamanda;-”Daha haç yazı var önümde yazacağım?..” arayışıyla paralellik taşıyor...“Yazı” yazdıkça “yaz”ıfark ediyorum...“Yaz”ı farkettikçe “yazı”ya yöneliyorum...Bir tahterevallinin iki ucundayım şimdi...Birinde küçücük bir çocuk, diğerinde ise gencecik bir delikanlı oturuyor...Gülümsüyorlar birbirlerine...*****GENÇ KIZ KARŞISINDA BİR BABA...Nasıl bir hayat kurduysam, yaşam hep yeni ödevler, çalışmadığım yerden gelen sorular, cevabını pek bilmediğim muammaları karşıma çıkartıyor...Bir erkeğim ben..Bir kadının duygularını ancak, geçmiş tecrübelerimin empati hazinesinden çıkartabilirim...Yarım yamalak...Bir genç kızın duygularını ise, hangi menbaadan çıkartabileceğimi bilmiyorum...Nereleri çalışmam gerektiği hakkında da bir fikrim bulunmuyor...***Büyük kızım on dört yaşına geliyor...Artık bir genç kızın duyguları, yönelimleri, tercihleri ve duygusal alaborasyonlarını yaşıyor...Önceki gece saat 23 sularında, bizimle çalışan yardımcılardan birinden, kızımı bulunduğu eğlence mekanından almasını istiyorum...Yardımcı söylediğimi yapıyor...Kızım geldiğinde ise durumun “dramatik” bir hal aldığını fark ediyorum...O şekilde çağrılmayı kendine yediremiyor, istemediğini söylüyor...Bulunduğu ortamda artık büyük bir insan gibi muamele görmek istediğini anlatıyor...***Genç kızımın bulunduğu ortamların, değiştiğini fark ediyorum...Arkadaşlarının çeşitlendiğini, değiştiğini hissediyorum...On dört yaşında bir erkek çocukla ilgili daha kolay önermelerde bulunabilirim belki...Sonuçta ben de on dört yaşındaydım bir zamanlar...Orson Welles’in dediği gibi ‘genç olmanın ne olduğunu biliyorum...’Ne ki, on dört yaşında kız çocuğunun neler hissettiğini bilmiyorum...On dört yaşımdayken, o yaşlardaki kız arkadaşlarım, benden erken gelişiyorlardı...Onları anlamam ve çözmem mümkün olmuyordu...O yaşlarda onlar yaşıtları olan erkeklerle duygusal oyunlar oynarlardı... Erkeklerin onları çözmeleri mümkün değildi...***Bir genç kızı, bir kadını duygusal olarak her zaman erkeklerden üstün tutan ben; genç kızımda çalışmadığım alanlarda gelen sorular karşısında bocalıyorum...Nasıl davranmam, onu ne şekilde anlamam gerektiğini çıkartamıyorum...Uzun uzun kafa yoruyorum...Duygusal empati yapmaya çalışıyorum...O anda, tatilde üç çocukla beraber olmadığımı, beş yaşında bir kız ve bir erkek çocukla, 14 yaşında bir genç kızla üç ayrı insanla ve duyguyla beraber olduğumu fark ediyorum...85 yaşlarındaki bir erkek ve bir kadından farklı olarak...Bilmeden kendime nasıl zengin bir hayat kurduğumu düşünüyorum...14 yaşında bir genç kızdan, 85 yaşında bir babaya, 5 yaşında bir erkek çocuktan 90’a merdiven dayamış bir anneye, o yaştan yeniden beş yaşındaki kız çocuğa...Böylesi değişik ve farklı hayatlarla aynı anda empati kurmaya çalışmak, çok öğretici...Ne ki; yine de on dört yaşındaki genç bir kızın duygularından oluşan imtihan çok zor geliyor bana...Ona ve kız arkadaşına, karşılarındaki erkeklerin hangi durumlarda ne düşündüğünü anlatmaya çalışıyorum...Hiç kimseyi kötülemeden, hiç kimseyi kınamadan, ötekileştirmeden...Oradan yaşamlarına bir el feneri tutmayı amaçlıyorum...Doğrusu neyi ne kadar yaptığımı bilmiyorum...El yordamıyla hareket ediyorum...Hiç çalışmadığım yerlerden geliyor hayatın yeni soruları...
10 Ağustos’taki Cumhurbaşkanlığı seçimleri esasen bir Cumhurbaşkanlığı seçimi değil, bir Başbakanlık seçimi...Erdoğan’ın 10 Ağustos’taki ilk turda Cumhurbaşkanı seçileceği neredeyse kesin...Ekmeleddin Bey’in oluşturduğu hava, Selahattin Demirtaş’ın yarattığı rüzgar, kullanılan oyların yüzde 50’sini alamayacak gibi görünüyor...Tayyip Erdoğan’a Cumhurbaşkanı çıkmayacak diyen kimseler yok etrafta...Tartışılan çıkmasının adalet duygusunu rencide edeceği yolunda...Alacağı oylarla ilgili bir tartışma yok...***Tayyip Erdoğan’ın hangi oy oranıyla Cumhurbaşkanlı’ğına çıkacağı çok önemli...Erdoğan; yüzde 55 oy oranı veya fazlasıyla ilk turda seçilirse, seçmenden aldığı güvenoyuyla, AKP içinde çok güçlü bir konuma gelecek...‘Tek adamlığın kamuoyunda rahatsızlık yarattığı, AKP’nin Erdoğan sonrası oluşumlarda toplumla geniş bir uzlaşma zemini araması gerektiği’ yolundaki tezler büyük oranda geçerliliğini yitirecek...En azından Erdoğan, çevresi ve ondan sonraki siyasi oluşumu hazırlayan çevre bu tezi işleyecek...***Tayyip Erdoğan’ın oy oranının ilk turda sınırda kalması; veya, seçimin ikinci tura kalması halinde; AKP’nin ağır topları, Abdullah Gül Başbakan’lığında “daha hoşgörülü, daha uzlaşmacı, daha toplumu kavrayıcı, değişik seslere kulakları tıkamayan, uluslararası alanda yalnız olmayan bir AKP” formülünü seslendirmeye başlayacaklar...Erdoğan’ın Cumhurbaşkanı seçilmesinden sonra; AKP’yi 2015 seçimlerine bu tezler ve fikirler etrafında götürmenin doğru olduğunu savunacaklar...***Tayyip Erdoğan kazanırsa, işaret etmesi muhtemel isimlerin başında gelen Ahmet Davutoğlu ve çevresi ise, baskın bir erken genel seçimle sürpriz yapmayı düşünebilir...Bir yıl beklemeyi uygun görmeyebilirler...Buna karşın oyların sınırda çıkması, durumun muallakta kalması halinde güçlü bir inisiyatifle harekete geçecek Abdullah Gül, Bülent Arınç, Beşir Atalay, Cemil Çiçek, Abdülkadir Aksu gibi isimler merkezindeki hareket, seçimleri 2015’de sağ salim yapmaya çalışacak...***Erdoğan “Başkanlık sistemine yakın bir Cumhurbaşkanlığı arzuluyor...”Bu sistemde, arkasında bırakmayı düşündüğü genel başkan ve Başbakan aynı isim olacak...Bunu istiyor...Genç lider adayları arasında ilk isim olarak Ahmet Davutoğlu gösteriliyor...Parti tabanındaki yoklamalar böyle geliyor...Ancak Abdullah Gül bu partinin kurucusu ve en tepedeki iki isimden birisi...Bu partiden çıkma bir Cumhurbaşkanı, Başbakan ve Dışişleri Bakanı...Parti tabanında gücü tartışılmayacak bir isim...Tayyip Erdoğan Cumhurbaşkanlığı seçimlerinden zorlanmadan çıkarsa; kendisiyle uyum içinde çalışacağını umduğu genç adaydan yana ağırlık koyar...Aksi halde toplumla daha uzlaşmacı ve kavrayıcı bir lider formülüne sıcak bakar...Gerçi Tayyip Erdoğan’ı tanıyanlar; -”Abdullah Gül’e göstermiş olduğu nezaket ve iltifatın boyutundan, Başbakan’ın siyasi tercihinin diğer adayda olduğu anlaşılıyor” yorumunu yapıyorlar...Ancak sandıktan çıkacak sonuç, kararları ve eğilimleri değiştirebilir...Politika elastikiyeti yüksek bir sanat...Tayyip Erdoğan için her şey söylenebilir... Bir sürüsünde haklılık noktası da vardır...Ama politikayı çok değişik bir tarzda yapmayı iyi biliyor...İKİ MUHTEŞEM KADIN...89 yılının 24 Aralık’ında; Noel gecesi Paris’te bir üniversite yurdunda Alain Delon’u izliyordum...Onun hayatında yaşadığı dramlara, trajedileri, yakın çevresindeki ölümleri, llk çocuklarını reddeder tutumunu, Romy Schneider’den ayrılışını, izleyen yıllarda aktristin intiharın, Mirelle Darc’ı, Brigitte Bardot’yu, Simone Signoret’yle kocasının Alain’in hayatındaki destekleyici rollerini, kadınları, erkekleri, ihanetleri bir film gibi izliyordum...Ünlü artistlerin yaşamlarındaki korkunç trajediler, filmografik geliyordu bana...Yaşanan dramları, okuduğumdan ve dinlediğimden, yaşayan insanların onları yaşarken içinden geçtikleri ızdırabı, acıyı, ve felaketi kavrayamıyordum...Bana trajedi dolu hayatlar, dokunaklı bir film senaryosu gibi geliyordu...***Bu iniş çıkışlı, ihaneti bol, dostu olmayan sadakatsiz dünyayı, insanların güç, para ve şöhret uğruna ortaya çıkan zaafları olarak algılamaktan ziyade, bir film senaryosunu estetik fırça darbeleriyle muhteşemleştiren kreşendolar olarak görüyordum...Dram ve trajedilerin onu yaşayanlar için “bir film olmadığını“ yaşayanların sonra ağır kırılmalar yaşayarak, bir daha kolay iflah olmaz cenderelere düştüğünü çok sonraları kavradım ben...***Sanıyorum o gece Paris’te Alain’in kişiliğinden bu “renkli görünen, gerçekte ızdırablı hayatı“ çağırmıştım ben...1990’lardan başlayarak 2010’lara kadar uzanan 20 yıllık bir zaman diliminde bu lunapark oyuncaklarını andıran inişli çıkışlı, ızdıraplı, şizofrenik yanılsamalarla keyif verici olduğu sanılan hayatın içine sanıyorum o gece girmeye başlamıştım...Keyif verici haline duyduğum özlemden değil... Senaryosundaki dramatizasyona duyduğum ilgiden...***Bu hayatın içinde önce Abacı‘yı sonra Ajda’yı tanıdım...Muhteşem bir sesin, hiçbir enstrümana ihtiyaç duymayan bir nefesin, duygusal çarpılmalarla dans edişindeki inişler, çıkışlar ve kendini korumaya çalışmaların nahif kadınıydı Abacı...Sahnedeki sesle evindeki nefes arasında dağlar vardı onun...İnsandı, kadındı ve sevgi doluydu...***Yıllar sonra, bu sanal alemin içinde yolum Ajda’yla kesişti...Onu tanıdım...Allah’ın ona verdiği armağanı yaşayabilmek için inanılmaz fedakarlıklara katlanan, yalnız dünyasında iki üç yakınının koltuk değnekleriyle dimdik ayakta durmaya çalışan, şarkılarını kimselere belli etmeden dışarı söylediğinden daha fazla kendi içine haykıran bir kadındı o...Bu dünyalarda hemen hiç görülmeyecek dostluklarına tanık oldum...Gönül defterimde hiçbir zaman kaybolmayacak bir “dost” olarak yazıldı...Bu gece bu iki muhteşem kadın, müzik türlerindeki farklılığa, tarzlarındaki ayrılığa, hedef kitlelerindeki ayrıksılığa karşın, birlikte sahneye çıkıyorlar...Birlikte sahne alıyorlar demiyorum, birlikte sahneye çıkıyorlar...Onların sahneye çıkacak olmaları, sahne alma deyimindeki sıradanlığın çok ötesinde çünkü...***Sahne, ekran ve perdeden gelen pırıltılı starların, hayatlarındaki dramlar, tek başınalıklar, içine kapanmalar, kopuşlar, küsüşler “senaryosu öyle yazılmış büyük bir filmin parçaları“ gibi görünür insanlara...Onların filmi öyle yazılmış diye düşünür, filmin dramatizasyonundaki kreşendolardan keyif almaya bakar ademoğlu...İzleyicinin takip ederken aldığı keyif, kahramanın içinde yaşadığı dramıdır...Bütün bu cendereden ayakta kalarak geçebilen iki muhteşem kadının öyküsüdür bu gece sahnede yaşanacak olan...***Ben o sırada onları dinleyemeyeceğim...Uzaklarda bir sahilde...Küçük bir koyda...Onların sesi, denizlerin bütün millerini aşacak, kalbime ulaşacaklar...Onların sahnesi bu gece Ege’nin dolunayında, maviden laciverte çalan denizin hışırtısında kalbime saplanacak...Haykıracak nefesim kalmasa bile...Ellerim uzanır olduğun yere...Ve;Seninle cehennem ödüldür bana...Sensiz cennet sürgün sayılır...
Ufuk Güldemir’le bir öğle yemeğinde buluşmuştuk...Habertürk televizyonunu kurmuş, hem patronluk, hem yöneticilik, hem editörlük, hem de dekor taşıyıcılığı yapıyordu kendi elleriyle kurduğu kanalında...Enerjisine hayran kalmıştım..Kanalda program yapmamı istiyor; geçmiş günlerden; Show’da ve Ankara’da beraber gazetecilik yaptığımız günlerden, medyadaki yeni gelişmelerden, konuşuyor laflıyorduk...***Enerjisini nasıl böyle yenileyebildiğini sormuştum...-“İçkiyi ve sigarayı bıraktım...” demişti...-“Vücut en geç bir iki yıl içinde kendini yeniliyor; bebe değerlerine kavuşuyor...” diye konuşmuştu...O zamanlar alkolü yüksek içkiler içmeyi çoktan bırakmış, yemeklerde kırmızı şarap içip sağlıklı bir beslenme düzeni oturtmaya çalışıyordum...Fakat sigara devam ediyordu hayatımda...-“Bırakırsan bir yıl içinde akciğerin kendini yeniler...” diye salık vermişti...***Dün Daily Mail gazetesindeki araştırma haberi okurken, aklıma Ufuk’un yıllar önce söylediği o sözler geldi...-“Göz ve beyin dışında vücutta kendini yenilemeyen hücre yok” diyordu yazıda...-“Kalp hücreleri 20 yılda, akciğer 1 yılda, karaciğer 6 ayda yeniler kendini... Hücre yenilenmesini yavaşlatan madde nikotindir...”Altı ay sonra, tam on yıl olacak sigarayı bırakalı...Mehmet Barlas “bırakamaz” demişti...“Sabah gazetesinin tuvaletinde gizli gizli sigara içtiği yolunda yoğun tezviratlar var...” şeklinde yazıyla tacizini! sürdürmüştü...***Ufuk bütün o yıllarda, kendini tazeledi, organlarını yeniledi; yepyeni bir enerjiyle o günlerde 35 milyon dolara satılabilen bir Habertürk markası yarattı...Ne ki bunca uğraşın arasında pankreasını yenileyememişti...Sanırım genetik öğelerin, kanser oluşmasındaki etkisiyle, genç yaşında aramızdan ayrıldı...Hala o öğle vakti “gençlik enerjisiyle dolu” hali gözümün önünden gitmiyor...Hiç bu denli enerjik ve böylesine gözlerinin içi gülerken görmemiştim onu...***Sonraları Ufuk’u kaybettikten sonra hep şunu düşündüm...O gün yediğimiz öğle yemeğinde, ‘gözlerinin içinin nasıl güldüğünü, nasıl heyecanlı olduğunu, hayatı nasıl sıfırladığını, neşe ve enerjiyle nasıl dolduğunu’ yaşamıştım...Sigara ve alkolü hayatından çıkarma, onun kısa sayılacak hayatının bir nebze uzatmış mıydı bilmiyordum, ama son yıllarında çok üretken, yaratıcı, azimli ve heyecanlıydı...İçki ve sigara elindeyken büyük gazeteci olmuştu, ama hayatının 35 milyon dolar eden en büyük markasını yani Habertürk’ü, içkisiz sigarasız yenilenen hücrelerin tazeliğinde kısa zamanda yeni bir hayatın içindeyken inşa etmişti...***İngiliz bilim adamları, nikotin etkisinden uzak kalan organlarla hücrelerin kendilerini çok hızlı biçimde yenilediğini söylüyorlar...Esas kişinin yenilenmesi, hayatı karşılayabilme sanatında ortaya çıkıyor sanırsam...Doping maddelerine ihtiyaç duymadan,kendi öz benliğiyle ve varlığıyla hayatı karşılayabilme gücü artıyor insanın...Ne kadar yaşadığından çok, ne kalitede yaşadığın önem kazanıyor...Hiç kuşku yok; son on yılda yaşadıklarımın beyinsel algımda yarattığı kalite geçmişin “en yaratıcı ve başarılı günlerinin“ bile ötesine geçiyor...***Yine bir Temmuz sonunu görmeye hazırlanıyorum işte...Geçmişin derin muhasebesinden, geleceğe projeksiyonlar yaptığım günlerin ortasındayım...İngiliz bilim adamları akciğer, karaciğer ve vücudun iskeletini oluşturan kas sisteminin kısa zamanda kendini yenilediğini söylüyorlar...Kalp nispi olarak onlardan daha yavaş yeniliyor kendisini...Yirmi yılı buluyor kalbin kendisini yenilemesi...Anlaşılıyor ki; benim sigaradan muzdarip kalbimin bütünüyle yenilenmesinin bir on yılı daha var...‘Garib’in bir de yaşadıklarından gördüğü hasarları; onu telafi etmek ayrıca uzun uğraşlar gerektirecek...İçkisiz, sigarasız, çoluklu çocuklu çoğalmış ve tazelenmiş bir hayat onu da gerçekleştirmeye muktedir olacak umarım...Olmasa bile ‘galip sayılır bu yolda mağlup...’Hoş geldin Temmuz...PAPERMOON POLEMİĞİ...Yaşadığım hayatın anekdotlarından sonuçlar çıkarmayı, o noktalardan insanlara mütevazı katkılar sunmayı, ahkam kesmelere yeğliyorum...Bu köşede okuyucunun gündelik hayatın diyaloglarıyla, olaylarıyla karşılaşmasının nedeni bu...Ne var ki;Fehmi Koru arkadaşım; Ahmet Hakan için “Onu Papermoon’a ben götürdüm” deyince Papermoon için ilginç bir polemik başlıyor...“Beyaz Türk mekanı” Papermoon’la ilgili bu polemik ortaya çıkana kadar, birbuçuk yılı aşkın bir süredir terk-i mekan eylediğim, bir zamanlar adımla beraber anılan mekanla ilgili tek bir kelime etmiyorum...***Kişisel tercihim; gerek yok anlamı da yok...Fakat görüyorum ki; Fehmi Koru ve Ahmet Hakan arasında çıkan tartışmada Papermoon; “Öteki mahallelerin menziline giren ve gıpta edilesi bir restoran ve Beyaz Türk mekanı” olarak geçiyor...Papermoon’a gitmek, yanında veya karşısında olunan bir pozisyon haline geliyor...Her bir masasında hatırı sayılır sayıda ikamet etmiş bir insan olarak şunu söyleyebilirim;“Papermoon bir Beyaz Türk mekanıdır...”Güçlü ve kudretli Beyaz Türk’lerin sıkça geldiği, tercihli masalarının olduğu, buna karşın sürekli müşteri olmayanların çekinerek geldikleri, ilk başlarda iğreti oturdukları, alıştıkça sevdikleri bir mekandır...Bir restoran değil, bir şehir kulübü havasındadır...Kendi kolonisi vardır...Koloni haftada birkaç kez birbirini öğle ya da akşam yemeklerinde görmezse hayatlarında bir şeylerin eksik olduğu hissine kapılır...Papermoon’a gitmek, belirli çevrelerce bir statü sembolü görülmek eğilimindedir...”***Yıllar önce, sevgili Kıvanç Oktay’la öğle yemeği yiyecektik...Gayr-ı ihtiyarı, sanki başka bir seçenek yokmuşcasına “Papermoon’da buluşuruz...” dedim...-“Ben pek oraya gitmiyorum... Başka yerleri tercih ediyorum...” dedi...Hayret ettim...Sonra üzerinden bir zaman geçti... Bir gün bir vesileyle Papermoon hayatımdan çıkıverdi...Sonra anladım ki vesilenin kendisi değil neden;Ben oralardaki enerjiden, güç ve iktidar gösterisinden uzaklaşmış bulunmaktayım...Hayat tarzım değişmiş...“Ben de buraya aitim” duygusunun, enerjisinin, her bir kişinin o günkü borsa değerinin ölçülme termometresinin ötesinde, güç savaşlarının dışında hissediyorum kendimi...***Papermoon’da oturduğumda, o mahut enerji bir tarafından beni içine alıveriyor...Kendimi güç ve iktidar borsasının vazgeçilmez bir parçası olarak görme eğilimine giriyorum bilinçaltımda...Oysa benim hayatımın ne bilinç altında, ne bilinç üstünde “o güç borsası” egemen değil...Başka enerjiler ve mekanlar beni çok daha fazla cezbediyor...Hayatın keyfini huzurlu barışçı ve estetik mekanlarda daha çok çıkartıyorum...***“Gücü ve iktidarı” sevenler, orada bulunmaktan keyif alıyorlar...Beyaz Türk veya neo Beyaz Türk ya da Aktürk...Kurulu güce ve iktidara, kendi kimlikleriyle, alternatif bir güç yaratmak isteyenler ise Papermoon’a karşı çıkıyorlar...Papermoon markasına muhalefet etmenin etmenin dayanılmaz çekiciliğini tadıyorlar...Ben ise;“Papermoon kolonisinin her şeyi kendinden ibaret gören dünyasını çoktan reddettim... Papermoon’a uzun zamandır hiç gitmesem de, “hiçbir zaman gitmem” demiyorum...Karşı da çıkmıyorum, yanında da yer almıyorum...Restoranın profesyonel bir hizmet ekibi, gayet ustaca tasarlanmış bir servisi ve kaliteli bir İtalyan ambiyansı var...***Fakat artık;Papermoon ismi benim için nostalji ötesi bir anlam ifade etmiyor...Ne olumlu ne olumsuz...Bir aidiyet taşıtmıyor artık bana...Ne yanında ne karşısında...Oradaki “güç” beni güçlü yapmıyor...Oradan uzak yaşadığımda da “güçsüz” kalmıyorum...Papermoon artık bir “ihtiyaç” arzetmiyor bende...Ne Beyaz Türk’lü, ne neo Beyaz Türk’lü, ne de Aktürk’lü haliyle...Garip ama gerçek;Son zamanlarda mekanın adı aramızda sadece minik çocuklarımın bir zamanlar, orada yemeye alıştıkları “lazanya”yı arzu ettiklerinde geçiyor...Minik çocukların nostaljik lazanya lezzeti özlemi dışında ne bir güç, ne bir Beyaz Türk aidiyet, ne karşıtlığın verdiği muhalif keyif, ne futbol dünyasının orada sarmaşık açan ‘güç’ sevgisi; hiçbirisi çekmemekte beni...Çünkü “güç” olarak addetikleri şey artık çekmiyor beni...“Güç” denilen şeyin puro içerek kırmızı şarap tadarak, etrafa fiyaka satarak değil, “insanın içinden gelen mucizevi yaratıcılık ve disiplinle, ruhun gücünden” geçtiğinin farkındayım...Papermoon demek, çocuklarımın damağında kalan “lazanya tadı” demek...Şimdiki durum bu...
Sol başta ben oturuyorum...Ortada babam...Sağ tarafta annem...Bu oturma düzeninin 40 yıl önce, 7 Temmuz 1974’deki Almanya-Hollanda finalinde de aynı olduğunu fark ediyorum...Bilinçaltı bir şartlanmayla “anne-baba-çocuk“ aynı oturma düzeninde dünya kupası finalini seyrediyoruz...Aradaki fark çocuk bu kez 14 yaşında değil...54 yaşında...Babaysa 84...40 yıl önce: Onun sadece 44 yaşında olduğunu, benim şu anki durumumdan 10 yaş genç olduğunu anlamam şok ediyor beni...O 44 yaşındayken her şeyiyle gözümde “baba”ydı...Ben ise 54 yaşında hala “çocuğum” bu ailede...***-”Hangi takımı tutuyorsun?..” diyorum babama...-”Bilmem Arjantin’i mi tutsam, onlar daha iyiler galiba...” diyor...Futbol bilgisi her zamanki gibi yarım yamalak...Anneme soruyorum,-”Sen hangi takımı tutuyorsun?..” diye...Cevap 40 yıl önceki gibi hiç değişmiyor;-”Sen hangisini tutuyorsan...***40 yıl sonra da dünya devi Almanya...Favori Almanya...Yine aynı atmosfer...Güç ve 7-1’lik galibiyetin verdiği mağruruiyet karşısında, geriden gelmenin dayanışmasıyla sempatikleşen rakip...40 yılda hayatımızda hiçbir duygunun değişmediğini fark ediyorum...40 yıl önce de “sevdiğim ve favori gördüğüm Almanya’ya sempati duyarak“ başlıyorum maça...Yine aynı şekilde;40 yıl önceki gibi, maçın gidişatında; “geride olan, canhıraş mücadele eden, sempati yaratan, seyircisiyle güzelleşen Hollanda gibi gönül ibrem Arjantin’e kaymaya başlıyor...***Messi’yi çok sevdiğimi fark ediyorum... Messi’nin onca galibiyet, kupa, Barcelona, Avrupa’da ve Dünya Kupası’nda yılın futbolcusu kupalarına karşın, Arjantin’in başında bu ‘takımı şampiyon yaptı’ dedirtmesini istiyorum...Onun futbol ilahı olarak Maradona’dan da ötelere tescillenmesini istiyorum...***Yengeç burcu olduğundan mı bilmiyorum...Bu çocuğu Maradona’dan, Cruyff’dan, Backenbauer’den, eski ve yeni Ronaldo’lardan, David Beckham’dan, Zidane’dan, Platini’den hatta Pele’den daha çok seviyorum...Bir zamanların Ronaldinho’suyla çekişiyor gözümde Messi...Onun “nispeten favori görünmeyen takımı Arjantin’i; insanüstü bir yetenek, muhteşem bir emekle şampiyon yapmasını” içten içe istiyorum...Bulunduğum yerde, yüzün üzerinde kişi dünya kupası finalini seyrediyor... Bir loca hariç, her yer Arjantin diye bağırıyor...Almanya golü attığında yakılan meşaleler öksüz kalıyor...Birkaç cılız alkış dışında meşaleler kendi kendilerine yanıp sönüyorlar... Almanya’nın kupa törenine, televizyon karşısındaki seyircilerden hiç biri kalmıyor...Ben ağlayan Arjantin’li çocukları izliyorum...Alman futbolcuların sevgilileriyle kucaklaşmalarına bakıyorum...Merkel’in Alman futbolculara sarılışına dikkat kesiliyorum...Bir de Joachim Löw’e özel bir ilgi gösteriyorum...Onun sevincindeki sıcaklığı hayran kalıyorum...***40 yıl bir ailenin hayatında çok uzun bir süre...Bu dünyada anne baba, çocuk şu ana kadar sadece iki kez dünya kupası finali seyrettiğimizi fark ediyorum...1974 ve 2014...İkisinde de Almanya kazanıyor...40 yıl içinde hayatımızda kim bilir nelerin değişeceğini düşünmüştüm o günlerde?..Hayret!..Hiçbir şeyin değişmediğini fark ediyorum...Favori görülmeyene karşı duyduğum sempati aynı...Mazlum gibi görünene, ‘güc’ün karşısında ezilmeyene, kazanmayı ölümüne isterken sıcaklığını kaybetmeyene, duyduğum “zaaf“ hiç değişmiyor...Arjantin’i değil, “daha güçsüz görüneni, daha mazlum hissedeni“ tutuyorum ben...Futbolu yarım yamalak bilen babayla muhabbetimiz yine aynı...O Arjantin’in favori olduğunu sanıyor...Annenin “sen kimi tutuyorsan“ sorusuna verdiği yanıt da aynı;-”Sen hangi takımı tutuyorsan...”***Daha derinlerdeki duygularda, aile geleneğinde, babamdaki nahiflikte, annemdeki itiraz ruhunda ve hayatın her alanında;Aynılık ise ürkütücü...Kırk yıl sonra;Biz hiç değişmeyiz ki...BAŞARI... BAŞKALARININ SIKINTI GÖRDÜĞÜ YERDE; FIRSATLARI GÖRMEK...“Bu dünyanın en neşeli, dinamik ve mutlu insanlarının yaradılış bakımından sizden ve benden hiçbir farkları yoktur...Hepimiz etten ve kemikten oluşuyoruz...Hepimiz aynı evrensel kaynaktan geliyoruz...Var olmaktan daha fazlası için çaba harcayanlar, insani potansiyellerinin yangını körükleyebilenler, hayatın büyülü dansının zevkine varanlar, sıradan yaşamlar sürdürenlerden farklı şeyler yaparlar...***Yaptıkları şeyler içinde en önemlisi, dünya ve onun içindekiler hakkında olumlu bir paradigma benimsemektir...Başkalarının sıkıntı gördüğü yerde, onlar fırsatları görürler...”Böyle diyor Ferrarisi’ni Satan Bilge’nin yazarı Robin Sharma...***Hayatın en önemli şifrelerinden birini veriyor bu sözler...Mutlu, yaratıcı ve başarılı insanlarla, mutsuz, sıkılan ve monoton yaşayan insanlar arasındaki temel fark; insanların olaylar karşısında gösterdikleri tepkide düğümlenir...Hayatı ve evreni çözebilen bireyler; karşılarına çıkan sorun ve sıkıntıların; gerçekte yeni atılımlar için bir fırsat olduğunu bilirler...Böyle durumlarda dövünmezler, ağıt yakmazlar...Sıkıntıların içinden fırsatlar çıkartmaya çalışırlar...***Hayat bize sıkıntıları, çözemediğimizi sandığımız dertleri, kendimizi yenilememiz ve yeni fırsatlar edinebilmemiz için verir...Bu şifreyi bilenler, “sorunlardan fırsatlar çıkartırlar...” Çok başarılı gözüken insanlar, hep bu yöntemi benimserler...Mesele şudur;Onların büyük çoğunluğu hayatta türlü yollardan edindikleri bu bilgiyi kendilerine saklarlar...Kimselerin bunu öğrenmemesini isterler...Böylece “başarı“ sadece onların olsun, daha büyük pay onlara kalsın diye arzu ederler...***Oysa bilgiyi paylaşarak, “başarıyı ve mutluluğu çoğaltmak“tır bizim amacımız...Kendilerini çok başarılı zannedenlerin bilmedikleri gerçek budur...Evrende herkese yetecek bir bolluk bulunur...İnsanlığın önemli bir bölümü aç yaşıyor...Buna karşın dünyanın belirli merkezlerinde inanılmaz bir israf ve kaynakların amaçsızca tüketilmesi var...Dünyada varolan kıtlık değil, kıt düşüncedir...Kıt görünen şey, insan düşüncesinde oluşan bloklar ve önyargıların tetiklediği kabızlıktır...Yaratıcılıktaki kısırlıktır...İnsanoğlu yaratıcılıkta sınır tanımazsa, bolluk ve bereketin sınırlarını tahayyül bile edemez...
“Başardığımız her işi bizi köleleştirir... Çünkü daha iyisini yapmaya zorlar...***Basın özgürlüğü belki de özgürlük düşüncesinin giderek aşağılanmasından; en çok acıyı çekmiş özgürlüktür...***Bana her şeyi açıklayan öğretilerin, aynı zamanda beni zayıflatmalarının nedenini şimdi anlıyorum...Kendi yaşamımın ağırlığından kurtarıyorlar beni...***Aşk; akıllı ve aptal demeden tüm insanlara bulaşan bir hastalıktır...***Alçalmak; yükselmekten çok daha kolaydır...***Ahlaka dair ne biliyorsam, bunu futbola borçluyum...Çünkü top hiçbir zaman beklediğim köşeden gelmedi...***Adalet olmadan, düzen olmaz...***Başarı kolay elde edilir... Zor olan başarıyı hak etmektir...***Ben dilimin sınırlarında nöbet beklerim...***Bir insan söyledikleri kadar, söylemedikleriyle de insanlaşır...***Çağdaş siyasi toplum dedikleri; insanlığı mutsuzluğa düşürme makinesinin adıdır...***Bir insanı sevmek, onunla beraber yaşlanmaya razı olmaktır...***Bir insanın tek başına mutlu olması utanılacak bir durumdur...***Dünyanın en eski mesleği; ‘Kendini satmaktır...’Bunu ‘fahişelik’ ile karıştırmak da bir o kadar eski bir yanılgıdır...***Dünya aydınlık olsaydı sanat olmazdı...***Eğer Tanrı olmasaydı, bir insan ‘aziz’ olabilir miydi?..***Gölgesiz güneş yoktur...Ve geceyi tanımak gerekir...***Hayat ve ahlak hakkında bildiğim her şeyi futboldan öğrendim...***Hiçbir şeyl büyüklük kadar sade değildir... Çünkü sade olmak biraz da büyük olmaktır...***İnsan; kendisinden sakladığı yanını sevmez...***Nerede edebiyat varsa, orada umut vardır...***Politika için yaratılmadım...Çünkü hasmımın ölümünü istemekten ya da kabul etmekten acizim...***Sanat zorbalığa karşıdır...***Resmi tarih oldum olası büyük katillerin tarihidir...Kabil Habil’i bugün öldürmüş değil; ama Kabil Habil’i akıl uğruna öldürüyor ve onur madalyası istiyor...***Yaratıcı olarak ölümün kendisine hayat verdim...Ölmeden önce yaptığım şey bu...***Yazılan her şey yaşanmaz...Ama insan bunu yapmayı deneyebilir...Albert Camus...”***20. yüzyılda Cezayir doğumlu sanatçı, edebiyatçı, felsefeci olup, Fransız entellektüel hayatı gibi snobizmin doruklarında yaşayan bir çevrede, kendini kabul ettirip, ayakta kalmak ve Nobel almak büyük bir başarıydı...Beni Albert Camus’ye çeken şey; hayat ve ölümün çelişkisini anlattığı absürdizmin ötesinde; bütün hayatı ve felsefeyi futboldan öğrendiğini söylediği “bilgece edilmiş” cümlelerdir... Gençlik yıllarında hastalanmadan önce, kalecilik yapan Nobel ödüllü edebiyatçı; ilginç bir şekilde “hayatta edindiği bütün bilgileri futbol üzerinden öğrendiğini” anlatır...***Albert Camus’nün başına gelen bir ‘tesadüf’ çok ilginç ve öğretici gelir bana...“Hayatta başına gelebilecek en saçma şeyin trafik kazasında ölmek olduğunu“ söyler bir röportajında Camus...Ölümü 40’lı yaşlarında hiç olmayacak bir trafik kazasıyla gelecektir ünlü sanatçının...Söylenen ve çağırılan düşüncenin tersten başına gelmesini anlatırbu olay...***Dün sabah kuşların cıvıl cıvıl öttüğü bir Ege sabahında; erken saatlerde, yeşilliklerin ve maviliklerin arasında Albert Camus’nün hayatı üzerinde gezindim durdum...Ege’nin sakin bir koyundan, bir zamanların Fransa’sına kaçışımın ve sığınmaya çalışışımın altında, toplumsal histeri biçiminde yaşadığımız hırtlıkların, gaddarlıkların payı büyük...Herkesin birbirini öldürmeye,boğazlamaya çalıştığı bir coğrafyada, Albert Camus bir vaha gibi geliyorinsana...Ne diyordu üstat?..-”İnsan her zaman söylediğiyle değil, söylemediğiyle de insandır...”YENİ BAŞBAKAN’I TAYYİP ERDOĞAN MI ATAYACAK; ABDULLAH GÜL MÜ?..Türkiye’nin siyasi geleceğini belirleyecek en önemli aşama dün Yüksek Seçim Kurulu’nun kararıyla şekilleniyor...Olayların göbeğinde olup, onları yönlendiren birkaç kişinin dışında kimse olayın derinliğinin farkında değil...Muhalefet uzun zamandır seçimlerin adil yapılabilmesi için “Tayyip Erdoğan’ın; Cumhurbaşkanlığı adaylığının kesinleşmesinden sonra, Başbakanlık görevini bırakması gerektiğini” söylüyor...***Dün Yüksek Seçim Kurulu bu talebi inceliyor ve Erdoğan’ın Başbakanlığı sürdürmesinde sakınca olmadığını karara bağlıyor...Mesele dışarıdan sadece “adil bir seçim yapılması” meselesi gibi gözüküyor...Oysa olayın çok derin ve geleceği şekillendirecek bir anlamı var...Tayyip Erdoğan Başbakanlık görevini devam ettirirse, Cumhurbaşkanı seçileceği tarihe kadar Başbakan olarak kalacak...Oradan Çankaya’ya çıkacak...***Sonra da...Cumhurbaşkanı olarak Tayyip Erdoğan yeni Başbakan’a görevi verecek...Oysa şu anda Erdoğan Başbakan’lıktan istifa ederse, yeni Başbakan’ın atanmasını Cumhurbaşkanı Abdullah Gül üslenecek...Gül elbette Erdoğan’ın istemediği bir adaya Başbakan’lık görevi vermez...Ancak yeni dönemde “Başbakanlık yapması muhtemel siyasi figürlerin arasında Abdullah Gül de var...”Gül o tarihe kadar ‘emanetçi’ konumda olacak bir siyasetçiyi Başbakan olarak atayabilir...Buna karşın Tayyip Erdoğan son günlerde “AKP’nin yeni genel başkanının aynı zamanda Başbakan olacağını” söylüyor...Bir emanetçi olmayacağına ısrarla vurgu yapıyor...***Tayyip Erdoğan Başbakan olarak kalırsa, Cumhurbaşkan’lığına çıktığında yeni Başbakan’a görev verecek kişi bizzat Erdoğan olacak...Bu da Tayyip Erdoğan’ın elini güçlendirecek...Erdoğan önceden istifa ederse, Başbakan’ı halihazırdaki Cumhurbaşkanı Abdullah Gül atayacak...Arada “siyasi geleceğin şekillenmesi açısından“ önemli bir fark var...Seçimlerin adil yapılması meselesinden öteye, bir de bu derin anlamı var Yüksek Seçim Kurulu kararının...
Herkes dün, Tayyip Erdoğan’ın “yeni Türkiye vizyonunu” yeni hangi siyasetlerle yürüteceğini anlattığını sanıyor...Oysa Erdoğan’ın toplumun hafızasına bilinçli olarak sunduğu yeni vizyon siyasi bir vizyondan çok, tarihi bir vizyon...Zamanlamayla ilgili bir tarihveriyor Erdoğan...***Dünkü vizyon toplantısınınbirçok yönü var...Türkiye’de ‘vesayet’ sisteminin Atatürk sonrası 1940’larda kurulduğunu söylüyor Erdoğan...‘Vesayet’ dediği sistemin kurulmasının ‘Cumhurbaşkanlığı’ üzerinden olduğunu öne sürüyor...Erdoğan, ‘Türkiye’deki vesayet şeklinde tanımladığı düzenin ana eksininin Cumhurbaşkanlarının devlet kurumlarının başlarınayaptıkları atamalarla’ gerçekleştiğini anlatmaya çalışıyor...Kendisinin Cumhurbaşkanı seçilmesiyle bu dönemin biteceğine vurgu yapıyor...***Burada bir konuyu özellikle ‘muğlak’ bırakıyor seçim kampanyası boyunca...AKP’nin ilk Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan değil...İlk Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın önermesiyle 7 yıl için bu görevi yapan Abdullah Gül’dü..Tayyip Erdoğan, ‘vesayetdüzeninin Cumhurbaşkanlarıüzerinden değişeceğini” söylediğine göre, Abdullah Gül dönemini nasıl değerlendiriyor?..İma yoluyla, endirekt olarakAbdullah Gül zamanında “vesayet düzeninin“ değişmediğini misöylemeye çalışıyor?..Öyle ya;Eğer ‘devlet üzerinden millete yönelik bir vesayet vardıysa, vesayet AKP’nin yedi yıl boyunca Çankaya’ya seçtirdiği Abdullah Gül zamanında neden kaldırılamadı?..’***Cevap olarak ‘halk seçmemişti Cumhurbaşkanı’nı’ denebilir...Ancak oy veren AKP milletvekilleri ve Türkiye Büyük Millet Meclisi halkın seçtiği Meclis değil miydi?..Kaldı ki; Abdullah Gül direktolarak AKP’nin kurucu kadrosunda yer alan ve hiçbir zaman tarafsızolma iddiasıyla oraya çıkmayan‘siyasi’ bir adaydı...Öyleyse Tayyip Erdoğan neden ‘vesayet rejiminin kalkacağı’ vurgusunu kendi Cumhurbaşkan’lığına bırakıyor...Sanıyorum; Erdoğan’ın bu siyasi vurgusu yarın Abdullah Gül’ün aktif siyasete dönmesi ihtimaline karşı bir blok olma özelliği taşıyor...Erdoğan; Abdullah Gül’ü diğer Cumhurbaşkanlarından farklıbir noktaya koysa da, ‘rejiminvesayet halen kurtulamadığının’altını özenle çizerek, bunu tarihe bir not olarak düşüyor...***“Türkiye’nin yeni vizyonu” toplantısının esas ana mesajı; “devlet’in vesayetinin kaldırılacağının söylenmesiyle tarih olarak 2023 yılına özellikle vurgu yapılması...”2023 Cumhuriyet’in yüzüncü yılı...Erdoğan Türkiye’nin yeni vizyonunun gerçekleşme tarihini Cumhuriyet’in yüzüncü yılına yani 2023’e koyarak, “Cumhurbaşkanlığı süresinin iki beş yılı yani, 2024’ekadar geçecek on yıllık süreyi kapsayacağını” anlatmaya çalışıyor...***Toplum psikolojisini yönetenler, “kamuoyuna ana bir mesajıverirken, içine serpiştirilmiş çokdaha önemli mesajları bilinçaltlarına ustaca şırınga edebilirler...”Erdoğan için de bu olgu geçerli...Başbakan; çıkmaya hazırlandığı Cumhurbaşkanlığı’nın kesinlikle bir dönemi kapsamadığını, 10yıllık iki dönemde, Türkiye’ninçehresini değiştirmeyi amaçladığını aktarmaya çalışıyor...***-”Benim Cumhurbaşkanlığım 5 yıl için değil... Ben Türkiye’de ‘Cumhurbaşkanı üzerinden kurulan vesayet sistemini kaldırmayıamaçlıyorum... Bunu da Cumhuriyet’in yüzüncü yılına denk düşecek şekilde 2023’de gerçekleştirebileceğim...” diyor...İki beş yıl için, 10 yıl için oyistiyor...On yıllık bir vizyon koyarak iki dönemin haberciliğini yapıyor...Hedefinin 2023’e kadar Cumhurbaşkanı olmak olduğunu farklışekilde söylüyor...Bu seçimden, beş yıl sonraki birbaşka seçime emanet oy çıkmayabilir...Fakat ‘vizyon’ olarak şimdiden gelecek on yılın portresi çizilerek emanete zemin hazırlanıyor...Erdoğan Cumhuriyet’in yüzüncü yılında, Cumhuriyet’e vermeyedüşündüğü vizyondur tartışılması gereken...Ancak bu vizyonu tartışacak bir aday yok ortada...HAYATI KİMİN İÇİN YAŞIYORSUNUZ?..“Her insanın kendi yaşam felsefesini oluşturmak için, kendine zaman ayırması gerekir...Bu kişinin yapabileceği en önemli şeylerden biridir...Her insan büyük ve içten bir yaşam sürmek için öncelikle nasıl yaşamak istediğini ve o büyük yaşamın neye benzediğini tanımlamalıdır...***Hepimizin bir kağıdın üzerine yazılmış ve her sabah dünyanın geri kalanı uykudayken ziyaret edebileceğimiz bir beyana ihtiyacı vardır...Böyle bir beyan gün içinde, tercihlerimizin yönünü belirleyecek ahlaki bir pusula ve yapacağımız doğru hareketlere tutunabileceğimiz bir çapa görevini üslenecektir...***Bu felsefi beyan olmadan hayatınız gün içerisinde karşınıza ne çıkarsa ona tepki göstererek, rastlantılara göre yaşanan bir olay halini alır...” diyor Robin Sharma...***Psikolojik savaş merkezleri, algı yönetimi çalışmaları, artık yaşadığımız dünyayı farklı bir boyuta taşıyor...İnsanları yönetmenin ana unsurunun “iktidarları değil, algıları yönetmek olduğunu“ anlayan, psikolojik savaş merkezleri gün içinde oluşan algılarımızı yönetmeyi amaçlıyorlar...İnanılmaz bir ustalık ve korkunç bir profesyonelilkle yönetilen “algılarımızın“ kendi gerçeklerimize göre şekillenebilmesi için, her sabah kendinizle baş başa kalarak, yazılı kağıt üzerine ‘ne istediğinizi’ belirten bir çalışma yapmanız gerekiyor...***Günün ilk saatlerinde, sosyal medyadan, internet üzerinden algı ve bilgi bombardımanına tutulmadan önce, kendinizle başbaşa kalarak istekleriniz üzerinde yoğunlaşmanız zaruri...Aksi halde, profesyonel trollerin yönettiği bir insan haline geliyorsunuz...“Kullanılmak” dedikleri şey bu...
Önceki gece yemekte, Ayşe Nazlı bir soru soruyor bana...Ona cevap verirken, annemle babamın evlenmelerinden dört yıl öncesinden tanıştıkları aklıma geliyor...Masada oturmuş yemeklerini yemekteler o sırada...Yeniden soruyorum...-”Evet” diyor babam;-”1954 yılının Nisan ayında tanıştık... 1956’da nişanlandık... 1958’de evlendik...”Ayşe Nazlı bir ergenlik çığlığı atıyor...-”Nasıl yani?..” diye haykırıyor...-”60 yıldır mı beraberler?..”-”Evet...” diyorum...-”6 yıl önce 50. evlilik yıldönümlerini kutlamak için Viyana’ya gitmiştik... Fakat esas tanışmaları ve beraberlikleri 60. yılında... Bu gördüğün iki insan tam 60 yıldır birlikteler ve beraberler...”***-”Bir insan bir başkasıyla 60 yıl nasıl beraber yaşayabilir ki?..” diye hayret nidasıyla soruyor Ayşe Nazlı...O henüz 14 yaşında...Yaşadığı hayat, çevresinde gördükleri, egemen kültür, trendi gevezelikler, 60 yıllık bir beraberliği anlamayı imkansız kılıyor...Fakat ilk kez onda, yeni bir pencere açıldığını fark ediyorum...O saatten sonra onlara bakışının değiştiğini görüyorum...***Yine de sormadan edemiyor;-”Nasıl oluyor yani?..” diyor...Ona;-”Sanıyorum esas neden ben’im Ayşe Nazlı” diyorum...-”Ben olmasam, ortak amaçları olmasa bu kader birlikteliği bu noktalara ulaşamayabilirdi...”Babam beni doğrularcasına; annesinin dedeme söylediği bir sözü hatırlatıyor...-”Hep Türkiye, hep Türkiye... dedin... Oğlumuz Türkiye’den kız alıyor gidiyor... Biz kalıyoruz burada Kerkük’te...”***Misak-ı Milli çoğu insan için tarihte gerçekleştirilmeye çalışılmış bir Türkiye haritasıdır...Diplomatik önemi vardır...Uluslararası çıkarlar açısından hayati önemdedir...Petrol, kuyular, variller, milyarlarca dolar vesaire söz konusudur...Oysa bizim aile tarihimizde, “Kerkük’ün dışında kaldığı Misak-ı Milli babamla annesini, babamla babasını, babamla kardeşlerini ayıran, gerçekleşmesi mümkün olmamış bir vasiyettir...”***Önceki gece yemekte üç kuşak bunu konuşuyor canlı tanıklarının ağzından bunun öyküsünü yaşıyoruz...Babam beklenmedik bir itirafta bulunuyor;-”Oğlum olmasaydı, ne yapar eder, yine baba memleketine Kerkük’e dönerdim... Ama oğlum burada doğdu, okuyor, büyüyor, yaşıyordu ve babamın istediği olmuştu... Dönemedim...”***Hüzünlü bir hikaye bu...Kerkük Türkiye’ye bağlanamayınca, dedem Irak’ta resmi görev almayı reddediyor ve o tarihten sonra ölene kadar, Kerkük’ün Türkiye’ye bağlanması için faaliyet gösteriyor...Elbette ne gücü yetiyor, ne ömrü vefa ediyor...Babam da, dedemin Türkiye vasiyetini ve özlemini devam ettirircesine, annesinden, kardeşlerinden ayrı kalmak pahasına, baba memleketini başka ülke topraklarında bırakarak, Türkiye’de kalıyor...Oğlunu Türkiye’de yetiştiriyor...Annemle 60 yıllık birlikteliklerinin arka planındaki öykü böyle...***Ayşe Nazlı’yla onlara birlikteliklerinin 60. yılı kutlaması yapmaya karar veriyoruz...Aramızda kısık sesle İngilizce konuşarak, gecenin organizasyonunu yapıyoruz...Dün gece için yer ayarlıyoruz, onlardan habersiz bir kutlamayı gerçekleştirmek için telefonlar ediyoruz...Beş yaşındaki ikizler, Ayşe Nazlı ve 60 yıllık beraberliklerini kutlayacağımız anne ve babayla altı kişi olacağız yemekte...Türkiye’de; Ege’nin kıyısında Bodrum’da bir yerlerde...2014’ün Temmuz’u...Bu günü aile tarihine kalın harflerle kaydediyoruz...“Türkiye Türkiye...” diye gözü arkada giden dedemizin ve bütün büyüklerimizin anısına...KİMDİR BUDALA?..“Geçmişin ve geleceğin değerlendirilişi ancak yaşanılan anın değerlendirilmesiyle mümkün olur...***‘Geçen zaman ‘bana neyi idrak ettirdi’ diye düşün... Vereceğin cevap çok önemlidir...’***Sarhoş mu kim?Seyrinde kendini kaybeden...Mutlu mu kim?Dileği olmayan...Huzur mu?..Gerçeğin aleminde yaşayanın hali...Budala mı?..Benliğini gösterme çabasında olan...İlim mi?..Özündeki mükemmeliyet...Akıllı mı?..Hakikatini değerlendirebilen...***Nefs kendini tanımadıkça azabdan kurtulmaz...***Bugün kendilerini beden zannedenler, yarın da kendilerini ruh zannedecekler...***Güvenilirliğini yitirmemeye bak!.. Zira bir daha asla ele geçiremezsin...***Evrensel sistem ve düzen içinde her şel bir sıralamaya ve dolayısıyla zamana bağlıdır...Acele asla sistemi değiştirmez...Yak bekler; nasibinizdekine erişirsiniz...Ya da acele eder kopartırsınız...***‘Fani’, ‘yok olacak’ değildir... Çünkü zaten ‘yok’tur...‘Fani’nin herhangi bir zamanda yok olduktan sonra ‘Baki’nin Baki kalacağını sanmak, hakikaten gafletin alemetidir...***‘Garip’ halini paylaşacak kimsesi olmayandır...***Yalnız geldin, yalnız gideceksin...Ve dahi uykun hep yalnız geçiyor...Yalnızlığın bilincinde misin?..Ve yalnızlığa hazır mısın?..***Sınav yukarıdan yazılı kağıtta test usulü gelmeyecek...Malına, etiketine, en yakınlarının başına gelecek çeşitli olaylar şeklinde gelişecektir...***Koza ipek böceğinin gelişmesi içindir... Ebediyen içinde yaşamak için değil...***Önemli olan seni sevenle, sana söveni görebilmek...Musa’da olduğu gibi Firavun’da da Hakk’kı görebilmek...***Ruh kuvvetin ve kapasiten ölmeden önce ulaştığın beyin kapasiten olarak sabitlenir...***Teşekkür ettiğinin kim olduğunu bilmediğin sürece, “şükr” etmiş olmazsın...”Ahmed Hulusi
Hayat çoğu zaman sizi, kendi kişisel iradenizin ötesindeki bir iradeyle kuruyor...Üç kuşak temsilcisinin birarada bulunduğu öyle bir yaz tatili hayhuyunun içindeyim ki; kişisel tercihlerime zaman ayırabilmem en sona kalıyor...Sabah üç kuşak altı kişilik ailenin güne başlayışı, giyimi, kuşamı, hazırlanışı, kahvaltısı, sporu, yüzmesi ile etkinliklerini organize etmekle geçiyor...***Yüzme antrenmanları sonrası öğle yemekleri organizasyonu, çocuk kulübü etkinlikleri, basketbol koçluğu, gazete yazıları, akşam hazırlıklarıyla, inanılmaz bir tempo akşamın sekizine kadar sürüyor...Gece yine hız kesmiyor...Değişik mekanlar, yerler ve yaşamı zenginleştirecek keyifli adreslere gitmeye çalışıyoruz...Kendime zaman ayıramadığım, kendi tercihlerimi arka plana attığım bir zaman dilimini yaşıyorum...***Brezilya-Almanya yarı final maçının önceki gün oynanacağını görüyorum, fakat algıdaki seçicilik çok başka alanlara kayığından maçın hangi saatte olacağını bile fark edemiyorum...Önceki akşamı geçirdiğimiz uzak mekandan, saat 23’e birkaç dakika kala otelimize dönüyoruz...Saat 22.50 suları...Çocuklar yanımda yatıyorlar...Ayşe Nazlı da uyumaya hazırlanıyor...Televizyonu açıyorum...Hiç birini uyandırmaya kıymadan, alçak sesle televizyonda maç öncesi son yorumları dinliyorum...***En iyimser ihtimal Almanya’nın 2-1 yeneceği...Yorumcular 2-1 gibi fazla gollü galibiyetin bile olmayacağını savunuyorlar...1-0 diyen var...“Ne yapar eder, Brezilya yine alır” diyen...Sabahın köründen gecenin o saatine; ailenin günlük sorumluluğunun ağırlığını taşıyan bir kişi olarak; içim gidiyor Brezilya-Almanya yarı finalini izleyebilmek için...-”Allah vere de uyuyup kalmasam...” diyorum...-”Brezilya-Almanya yarı finalini bir daha kim bilir nerede ne zaman izlerim?..” diyorum içimden...***Böyle söylememin bir nedeni var...44 yıldır dünya kupasını izliyorum...40 yıldır ise dünya kupalarını, canlı yayında izliyorum...İlk dünya kupam; Brezilya’nın İtalya’yı finalde bozguna uğratarak 4-1 yediği kupa finali...O günlerde bütün isteğim o finali o yıllarda tuttuğum Almanya ile Brezilya’nın oynamasıydı...Fakat İtalyan’lar Almanları yarı finalde 4-3 yenerek son anda saf dışı bıraktılar...Finale çıktılar ve finalde Brezilya’ya 4-1 gibi ağır bir skorla yenilerek şampiyonluğu onlara teslim ettiler...***O günlerde Brezilya’nın karşısına çıkamayan Almanya 44 yıl sonra yarı finalde, üstelik Brezilya’da Brezilya’ya karşı oynuyor...11 yaşımdaki çocukluğumun “oynanamayan finali bu...”Almanya-Brezilya...Benim futbol dağarcığımda daima finallerin finali olan maç...-”Allah vere de yorgunluktan uyumasam” dememin nedeni o...***Maç başlıyor bir o kalede bir bu kalede kısa bir süre devam ediyor...İki yanımda minikler, diğer yanda Ayşe Nazlı yavaş yavaş uykuya dalıyorlar...Farkındayım ki onlar uyuduktan bir süre sonra ben de dayanamayıp gideceğim yatakta...İşte o an bir mucize oluyor ve Almanya kornerden gelen topta golü atıyor...İlginç bir şey oluyor o anda bende...Bilinçaltım ve çocukluğum harekete geçiyor...Dünya kupalarında Brezilya’ya sempati duysam da, ilk göz ağrım Almanya’nın attığı gol, bende çelişik duygular uyandırıyor...Almanya’nın golüne içten içe sevindiğimi fark ediyorum...İlk göz ağrımdan, çok uzun yıllardır uzaklaşsam da, futbolda Almanya’ya olan çocukluk sevgimin; derinden derine yanmakta olan bir kor alev gibi hala ayakta olduğunu fark ediyorum...***Brezilya’yı seviyorum...Bana sempatik geliyor, duygularıma hitap ediyorlar...Ve fakat; Almanya benim futboldaki ilk göz ağrım...İlk çocukluk aşkım...Türkiye’de yayını olmadığı için izleyemediğim ve hayalimde oynattığım bir dünya kupasının iki kahraman takımı onlar...1970 dünya kupasının şampiyonu ile üçüncüsü o iki takım...Çocukluk aşkım; Almanya’nın golleri arka arkaya geldikçe depreşiyor...Çocukluktan yarım kalan ilk aşkın canlanması gibi Almanya golleri attıkça, bilinçaltım keyifleniyor...Brezilya böyle yenilsin istemiyorum... Ne ki Almanya attıkça da üzülmüyorum...Hatta biraz seviniyorum muyum ne?.. Sonunda Almanya Brezilya’yı sürklase ediyor...7-1...Brezilya’nın ünlü spor gazetesi Lance “Tarihin En Büyük Utancı” başlığını kullanıyor...Bense çocukluk yıllarıma 11 yaşımdaki 1970 dünya kupasına gidiyorum...Brezilya’nın karşısına 3-2 galipken, İtalya’ya son anda yenilip çıkamayan Almanya gözlerimin önünde...Çok istediği Brezilya-Almanya finalini 1970’de yaşayamayan çocuğun yarım kalmış duygusunu yaşıyorum...Almanya golleri arka arkaya atıyor...Almanya muhteşem bir galibiyet kazanıyor...11 yaşındaki çocuk bilinmedik bir nedenle mutlu şimdi...İçimdeki çocuk; büyümüş çocuğun takımını yeniyor...Çocukluğum büyüklüğüme karşı zafer kazanıyor...İlk aşkım ortaya çıkıyor...Moda olan, trend olan değil; çocukluğumdaki orijin galebe çalıyor...Şimdi çocuklarımla yatabilirim artık...Üç çocukken bir anda dört çocuk oluveriyor ve öyle yatıyoruz hep birlikte...*****BÜYÜKLÜĞÜMÜZÜN ORTAYA ÇIKTIĞI AN...“Bütün ilerlemelerin kaynağı; kalabalığın emirlerini değil, kalplerin ve vicdanların talimatlarını izleyen insanlardır...Bütün gelişmelerin kaynağı; risk alabilen ve korktukları yerlere ilerleyebilen kadın ve erkeklerdir...Büyüklük; başkalarının mümkün olduğu şeylere rağbet etmeyi terk ettiğimizde ortaya çıkar...”Robin Sharma