Adana’nın o meşhur mangal dumanı, bu kez lezzetiyle değil, fiyatıyla vatandaşın gözünü yaşartıyor. Adana’da sokak kültürünün kalbi olan "tablacı kebapları", ekonomik fırtınanın ortasında hayatta kalma mücadelesi veriyor.
Adana demek; köşe başında dumanı tüten bir mangal, ayaküstü yenen samimi bir dürüm demektir. Ancak o eski günler geride kaldı! Artan et fiyatları, kömür maliyetleri ve fahiş zamlar, asgari ücretlinin, sanayi esnafının ve öğrencinin en büyük tesellisi olan sokak lezzetlerini vurdu.
Eskiden ucuzluğun adresi olan tablacılarda bile hesaplar artık restoranlarla yarışıyor. Masaya sorgusuz sualsiz gelen bol çeşit salatalar porsiyonlanırken, vatandaş artık "tam" değil "yarım" dürümle günü kurtarmaya çalışıyor.
TABLACI KÜLTÜRÜ TURİSTİK BİR AKTİVİTEYE Mİ DÖNÜŞÜYOR?
Eskiden dükkan kirası olmayan, sadece bir mangal ve birkaç tabureden oluşan tablacılar, her bütçeye hitap ederdi. Bugün ise durum içler acısı:
Adisyon Şoku: Sadece kırmızı et değil; kömürden lavaşa, soğandan garnitüre kadar her kaleme gelen zamlar, sokaktaki fiyatları ulaşılmaz kıldı.
Öğrencinin Çıkmazı: Tek bir dürüm ve şalgamın maliyeti, bir öğrencinin günlük yemek bütçesini çoktan aştı.
Sessiz Kuyruklar: Öğle aralarındaki o neşeli, uzun kuyrukların yerini tereddüt ve sessizlik aldı.
YARIM DÜRÜM VE 'ÇEKİNGEN' SERVİS DEVRİ
Ekonomik tablo, Adana’nın sosyalleşme ritüellerini de kökten değiştiriyor:
Ismarlama Kültürü Bitti: Eskiden "Gel bir dürüm ısmarlayayım" demek sıradan bir jestken, şimdilerde bu teklif ciddi bir ekonomik yük anlamına geliyor.
Porsiyonlar Küçüldü: Özellikle sanayi sitelerinde "tam porsiyon" yerine "yarım dürüm" siparişleri standart hale gelmeye başladı.
İkramlar Sınırlı: Masaların süsü olan o bol çeşitli ezmeler ve yeşillikler, artık esnaf tarafından maliyet hesabı yapılarak, daha kısıtlı ve çekingen bir şekilde sunuluyor.
