Trendyol Süper Lig'de 38 haftalık bir maratonun sonuna gelindi ve şampiyonluk düğümü çözüldü. Son hafta Konya deplasmanına çıkan sarı - kırmızılılar, rakibini 3-1'lik net bir skorla mağlup etti ve tarihinde 24. kez şampiyonluğunu ilan etti.

En yakın takipçisi Fenerbahçe'nin 3 puan önünde zafere uzanan Galatasaray'ın oyununu ve sezonunu yazarlarımız Uğur Meleke, Fırat Aydınus ve Mehmet Arslan köşelerinde değerlendirdi. İşte yorumlar:

3 Ocak 2019 günü Etihad’da oynanan Manchester City-Liverpool maçında futbol tarihinin en büyük kırılma anlarından biri yaşandı. Liverpool forveti Salah’ın şutu kaleciyi geçip ağlarla buluşmaya hazırlanırken, John Stones topu çizgiden çıkarmış ve liderin 1-0 öne geçmesini engellemişti. Gol çizgisi teknolojisi, Stones’un topu çizgiyi geçmeye sadece 11 milimetre kala çıkardığını söylüyordu.

Yaklaşık bir santimle engellenen o golle o maçı Liverpool kazansaydı, sezonu 100 puanla namağlup şampiyon tamamlayacak ve dünya futbol tarihine geçecekti. Ancak o tarihi sezonun sonunda gülen, 98 puanlı Manchester City oldu.

Ben de bu sezonki Galatasaray-Fenerbahçe yarışını zaten 2018-19 Premier Lig sezonuna benzetmiştim daha önce.İki takım da kendi puan rekorlarını kırdılar, ikisi de şahane birer sezon geçirdiler. Detaylarla, adeta 11 milimetre farkla belli oldu şampiyon. Ve şampiyonu belirleyen detayların en önemlisi Mauro İcardi oldu.

İcardi’nin Galatasaray formasını giymeye başladığı günden beri belki de kaybolduğu tek kritik maçtı geçen haftaki derbi. Ancak derbideki yok oluşunu dün Konya’da farkı adeta tek başına yaratarak telafi etti. Birinci golde zoru, ikincide neredeyse imkansızı gönderdi filelere.

Daha önce Mayıs 2016’da “Süper Lig Gomez sezonu”, Mayıs 2018’de de “Süper Lig Gomis sezonu” başlığını kullanmıştım şampiyonluk yazılarında. Mario Gomez ve Bafetimbi Gomis gibi Mauro İcardi de bir sezona adını verecek katkıyı yaptı bence bu sene.Tabii ki Galatasaray ve Fenerbahçe’yi bu sezonki tarihi performansları sebebiyle kutlarken, ligin bir sonraki sene daha rekabetçi olması umudu da taşıyoruz içimizde. Bu yıl Bayer Leverkusen namağlup şampiyon oldu.Real Madrid, İnter, Sporting Lizbon ve PSV’nin hepsi 90 puanı aşıp açık ara yaptılar liglerinde.

Üst sınıfla orta sınıf arasındaki mesafenin açılması, orta direğin zayıflaması bizim lig için de, global oyun için de iyi haber değil elbette. Umarız gelecek sezon Galatasaray ve Fenerbahçe Avrupa’da çıta yükseltirken, diğer takımlarımız da ligi daha rekabetçi hale getirecek seviyeye ulaşabilirler.

Son 90 dakikalar başladığında Türkiye’de hayat durdu, stres ve kaygı tavan yaptı. Maça başlarken kağıt üzerinde, matematiksel olarak 0-0’lık sonuç Konya’yı ligde tutup Galatasaray’ı da şampiyon yapıyordu. Galatasaray bu tür maçları genetiği ve alışkanlığı itibariyle ile oynayan bir takım.

Belki de bütün kamuoyunun rölantide başlanacağı ve oynanacağı bir maç olarak gördüğü bu müsabakaya Galatasaray rakibini adeta abluka altına alıp, ilk yarıyı forse ederek başladı. Bu maçta sanki puan ve puanlardan ziyade averaja ihtiyacı varmış gibi bir oyun sergiledi. Konyaspor ise bekleyip kaptığı toplar ile skor bulmak istedi.

İlk yarıda gelen İcardi’nin klas kafa golünden sonra Konya biraz biraz rakibinin üzerine gitmeye çalıştı. Özellikle ilk 45 dakikada bütün duran toplarda sarı kırmızılılar iki stoperi ile çok etkili oldu. İlk yarıyı 3-4 farklı skorla da kapatabilirdi. Yüzde 75-25 topla oynama, 12 şut ve 7 kornerle konsantrasyon ve motivasyon açısından Galatasaray bu maça en iyi şekilde hazırlandığını belli eden bir istatistik ile ilk yarıyı oynadı.

İlk yarı bittiğinde diğer maçların skorlarına baktığımızda Konyaspor’a yaramayan bir tablo vardı. İkinci devre psikolojik şartların daha da artacağı bir 45 dakika olacağı düşüncesi ile başlarken Galatasaray’ın üst üste attığı goller ile skor bir anda 3-0’a geldi.

Açıkçası 90 dakikaları göz önüne aldığımızda ilk yarı şampiyonluk paralelinde ikinci 45 dakikada küme düşen takımlar nezdinde birbirine bağlantılı olan maçlar izlendi. 0-0’dan sonra Galatasaray şampiyonluğunu kutlarken Konya taraftarı ise tüm dikkatini Trabzon-Ankaragücü maçını verdi.

Icardi'nin enfes 2. golü açıkçası şampiyonluğun altına atılan bir imzaydı. Neticede Galatasaray üstün ve baskılı oynadığı maçta rakibini 3-1 yenerek 24. kez şampiyonluğa kavuştu.Dünkü maça dair bir not: Hem düşmeyi hem şampiyonluğu ilgilendiren maçlar; ilk yarılar ve ikinci yarılar itibariyle farklı zamanlarda başlayacaktı neden tüm maçları aynı saatte koydunuz?

Skor ve sonuç itibariyle diğer maçları da etkileyecek, stresi yüksek bu tür karşılaşmaları yönetmek çok kolay değildir. Ama Tugay Kaan Numanoğlu bu maçta sakin ve kararlıydı, güzel de bir müsabaka yönetti. Maçı kontrol altında tuttu. Belki de hem VAR hem de sahadaki hakemleri baz aldığımızda ekip olarak tek hataları 23. dakikada Barış Alper Yılmaz’a yapılan pozisyonu penaltı olarak değerlendirmemeleri oldu.

Galatasaray için tehlike maçın uzun süre berabere gitmesiydi. Okan Buruk’un planı da çok netti. İlk yarıda gereken skoru almak ve devre arasına rahat girmek. Skor eşitliği halinde takımın ikinci yarıda yaşayacağı stresi ve baskıyı minimuma indirmek istiyordu. Tüm hafta boyunca oyuncularıyla bu plana çalıştı.

Ve başlama düdüğü ile birlikte Galatasaray bu planı sahaya yansıttı. Sağ kanatta Barış Alper Yılmaz, sol kanatta Kerem Aktürkoğlu ve ortada Mauro İcardi ile Konyaspor kalesini ablukaya aldılar. Tek bir plan vardı; devreye galip girmek. Ve bu planı mükemmel bir şekilde sahaya yansıttılar. Kalecileri Fernando Muslera’yı zorda bırakacak tek bir rakip atağa izin vermediler.

Sahadaki mücadeleyi izledikçe, Konyaspor’un bırakın kazanmayı, gol atmasının bile mucizelere bağlı olduğu hissediyordunuz. O kadar inançlı ve baskın bir karakter ortaya koydu Galatasaray. Bu karakterini de maçın sonuna kadar devam ettirdi. Farklı galibiyet şampiyonluğun havai fişeklerini patlattı.

Evet zaman zman eleştirildi. Özellikle son Fenerbahçe maçında çok tenkit edildi. Ama hakkını vermek gerekir. Dün attığı özellikle ikinci gol onun klasına yakışıyordu. Mauro İcardi gibi oyuncuya sahip olmak gerçekten büyük lüks. Maçı koparan isimdi.

Oldukça kalabalık bir grupla izledim dün iki maçı da. Dolayısıyla hem Fenerbahçelilerin, hem de Galatasaraylıların maç öncesi ruh hallerini yakından inceledim. Şampiyonluk gecesi iki camia da farklı duygular arasında gidip geliyorlardı.

Galatasaray cephesi: “Acaba” sorusu sinsi bir varlık gibi beyinlerinin içine çöreklenmiş, bir tedirginlik yaşıyorlardı. Takımlarına güveniyorlar ama içlerindeki korkuyu da gizleyemiyorlardı. Endişe daha çok onların sırtındaydı.

Fenerbahçe cephesi: Bir kısmı kabullenmişti. Galatasaray’ın şampiyonluğu kaybetmeyeceğini söylüyorlardı. Ama bu tavırları biraz ‘totem’ kokuyordu. Bir kısmı ise çok iddialıydı: “Hayatın bize bir şampiyonluk borcu var” diyerek Denizli, Trabzon ve Sivas maçlarındaki laneti hatırlatıyorlardı.

Fenerbahçe taraftarları sosyal medyada ‘salavat zinciri’ paylaştı. Kabe’den şampiyonluk duası yolladı.

Bütün bir sezon gözümün önünden film şeridi gibi geçiyor. Şampiyonluğa giden süreçte öne çıkan isimler de elbette. Özellikle ligin ikinci yarısı itibariyle Galatasaray adına farklılık ortaya koyan 5 isim vardı.

FERNANDO MUSLERA: Onunla oynamak, her takım, her defans için bir şans.

BARIŞ ALPER YILMAZ: Tartışmasız sezonun ikinci yarısının yıldızı.

KEREM DEMiRBAY: Sezonun sürpriz ismi. Mükemmel bir çıkış yakaladı.

OKAN BURUK: Geçen haftaki Fenerbahçe maçı hariç, hemen her karşılaşmada teknik adamlık dersi verdi.

ERDEN TiMUR: Onaylayalım ya da onaylamayalım, söylemleri ve varlığı ile rakip üzerinde baskı oluşturdu ve takımı asla yalnız bırakmadı.

Okan Buruk ile devam edelim... Başarısı sadece şampiyonlukla sınırlı değil Okan Hoca’nın. Galatasaray takımında yer alan her oyuncunun bireysel performanslarını geliştirdiklerini görüyorum. Bir teknik adamın oyuncusuna yapabileceği maksimum katkıyı yaptı Buruk. Bu da elbette takımın bütününe yansıdı. Takımın yıllardır kanayan yarası olan sol bekteki sorunları çözen Derrick Köhn’ün performansının sırrı da Okan Buruk’un hocalığında yatıyor.

İki oyuncu bu sezona damgasını vurdu. Biri Ferdi Kadıoğlu, diğeri de Barış Alper Yılmaz. Fenerbahçe ve Galatasaray’ın asla teslim alınamayan iki oyuncusuydu. Onların performansı ve mücadelesi ve profesyonelliğine şapka çıkarıyorum.