Bir dostla ağlamak!

Haberin Devamı

Dün, çalışmaya başlamak üzere öğleye doğru gazetede masama oturduğum sırada çalan telefon bana hayatımın en üzücü anlarından birini yaşattı.

International Hospital’ın sahibi Said Haifawi’nin asistanı Ükke Hanım “İnanmayacaksınız Ruhat Hanım ama Cengiz Bey oğlunu kaybetti” dediğinde olduğum yerde sallandım ve gözlerim karardı.
“Hangi Cengiz Bey, olamaz” diye çığlık atmışım.
Elbette hangi Cengiz Bey olduğunu biliyordum, sevgili dostum, bana gerçek bir ağabey gibi yakın olan, anneciğime de “Merak etme ona kendi annem gibi bakıyorum” diyerek bakan, onu her gün defalarca soran doktoru Cengiz Aslan’dı.
Turgut Özal’ın da doktoru ve yakın dostlarından biri olan Cengiz Aslan... Bugüne kadar tatillerinde, hafta sonlarında bile dinlenmeden sürdürdüğü yüzlerce beyin operasyonu, binlerce tedaviyle sayısız hayat kurtaran, sevgi dolu üslubu, tatlı ses tonuyla bile insanlara moral veren, hastaların kendini iyi hissetmesine neden olan mucizevi doktorlardan biri Cengiz Aslan’dı o, biliyordum ama o anda bilmek istemiyordum. O olmamalıydı. Dünyanın en iyi kalplerinden birine sahip bir baba, onun kadar pırıl pırıl eşi sevgili Nilgün, dünya tatlısı genç evlatları Aslı ve Alp hepsi hızla gözlerimin önünden geçti. Masama çöktüm ve başımı kollarımın arasına aldım.
Hepsi daha birkaç hafta önce bende yemekteydiler. Masamın başında, tam karşımda oturan yakışıklı, aslan gibi, uzun boylu genç adamı düşündüm. Nasıl da canlı, neşeliydi o akşam... Ya diğerleri, onlar bu acıya nasıl dayanacaklardı?
Hemen telefona sarılarak Cengiz Bey’i aradım. Hep çalıştığı için onu bulmak her zaman zordur ama hayret işte telefon ilk kez hemen açıldı. Adli Tıp’ta olduğunu söyleyen sevgili ağabeyim Cengiz Aslan son derece sakin ama sanki başka bir dünyadan konuşuyor gibiydi. Alp’in gece bir arkadaşında kaldığını, soğuk algınlığı için ilaç (belki de bir antibiyotik) aldığını ve sonra bu olayın olduğunu, bir “anaflaktik şok” olabileceğini anlattı.
Ancak onun gibi, buna benzer binlerce olayla karşılaşmış deneyimli bir doktor kendisine en büyük acıyı yaşatan oğlunun kaybını da o anda böyle anlatabilirdi.
Konuştu ve hayatım boyunca unutmayacağım, onun da hiç unutmayacağı cümleyi söyledi.
“Bana ihtiyacı olan herkese yetiştim, herkesi kurtardım, oğluma yetişemedim. Onun için bir şey yapamadım.”
Söylediği tamamıyla doğruydu, o yaşamı boyunca bir melek gibi herkese koşmuş, ihtiyaç içindeki hastalarını ücret almadan tedavi etmiş ve canı gibi sevdiği kendi oğlunu yanında olmadığı bir anda kaybetmişti.
Söylenecek hiçbir şey yoktu, ona ve ailesine sabır dilemekten başka.
Sevgili dostlarım Cengiz, Nilgün ve Aslı Aslan’a başsağlığı ve sabır dilediğim şu an, hayatımın en zor anlarından biridir.