18 Haziran 1982’de beni bitiren karar çıktı
.
Mevduat sertifikası satışı da 18 Haziran 1982’de yasaklandı. Halka satıp para toplayacağım hiç bir enstrüman kalmamıştı. Sistem tıkanışa koşuyordu.
Öğle yemeği için köfte ısmarlamış büromda yiyordum. Köfte boğazımda düğümlendi. Bütün vücuduma halsizlik yayıldı, kaslarım beni taşıyamaz oldu, ter boşandı her yerimden. Koltuğuma yığıldım. 10 dakika öyle geçti. Yücel Çelik’i çağırdım. Yücel Çelik, Allah’tan sonra en çok güvendiğim insandı.
1600 çalışan... 14 şehirde şube...
530 bin insanın parasını yatırdığı sistem duracak...
Beni öldürecekler.
Ferman onlarınsa kelle benimdir.
Haysiyetimle ölürüm...
Ben ölürüm ama öyle bir ferman yazdılar ki, bana para yatıranları da ölüme mahkum ettiler. Ben böyle düşünüyorum fakat en güvendiğim Yücel Çelik, beni İsviçre’ye gitmeye itiyor.
Yücel bana “Sen yurtdışına çocuklarının yanına git babacık.... Hacı Döner’den 110 milyon dolar alacağın var ya... Ben Hacı’yı ayarlarım.... Sana her ay bir para gelir... Bu toz duman bitince... Oturur sağlam bir karar veririz...” diyor.
Yücel beni postalıyor.
Yücel beni dürtse; “Ne yapıyorsun...” dese...
“Senin borcun yok, borçlu olan bankalar, şirketler, ne işin var yurt dışında....” diye moral verip yüreklendirse ben gitmeyeceğim İsviçre’ye...
Karım ise çırpınıyor.
- Cevher, sakın yapma!
Gitmeyelim dışarıya!
Kaçtı diyecekler sana... Bütün ailemiz bu utanç altında kalacak. Yücel senin dostun değil. Bunun gözyaşları timsah gözyaşları...










