‘Devlet affetsin ama ben affetmiyorum’

Haberin Devamı

Haberin Devamı

Bu kadar ucuz mu insan canı, hayat bu kadar ucuz mu? Aileler adına devlet bunları bağışlayamaz. Benim adıma affedemez. Ben affetmiyorum. Bizler bir yıkım yaşadık. Hepimizde çok derin izler bıraktı. Hala o pazar günü gözümünün önüne geldiğinde yaşadığımız acılar, ıstıraplar, annemin ve babamın yok oluşu gözümünü önüne geliyor. Bizim ailemizde gülmek bile yasaktı. Ben affetmiyorum onları.”

Bahçelievler katliamında üç kurşunla öldüren Ankara Devlet Mühendislik Akademisi’nden yeni kimya mühendisi olarak mezun olan, nişanlısıyla evlilik hayalleri kuran 27 yaşındaki Hürcan Gürses’in Antalya’da doktorluk yapan kız kardeşi Sevgi Gürses Doğan da tahliye kararıyla yıkıldı. Ağabeyi öldürüldüğünde 22 yaşında, Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi öğrencisi olan Sevgi Hanım, abisini son gördüğü günü gözyaşları içinde anlattı: “Katliamın yaşandığı gün, Hürcan, evden gündüz saatlerinde nişanlısıyla birlikte çıktı. Hiç unutamadığım bir şey var, annemle uğurluyorduk, şöyle bir baktı bize, garip bakıştı. Veda bakışı gibiydi. Hiç gözümün önünden gitmiyor. Olaylar olduktan sonra veda bakışı hissettim. Ankara’da o yıllarda Demirlibahçe semtinde, 12 Eylül öncesi sağcıların kontrolünde bulunan Atatürk Öğrenci Yurdu’na çok yakın bir yerde oturuyorduk. Hürcan, ’Her an arkamdan kurşun yiyecekmişim gibi hissediyorum’ derdi. Bu nedenle eğer geç kalacaksa eve gelmemeyi tercih eder, Bahçelievler’de arkadaşlarının evinde kalırdı. Yine böyle bir günde Hürcan eve gelmedi.”

‘Pazar günlerinden nefret ediyorum’

“O gece sabaha karşı annem beni uyandırdı ve ‘Sevgi kalk, babanı birileri götürdü’ dedi. Hemen TİP Ankara İl Başkanlığı’nı aradım, telefondaki ses ‘Kaybettik’ dedi. Biz bunu her gün yaşıyoruz. O kadar kolay değil hayat. Salıvermekle olmuyor yani, özür dilemekle de olmuyor. Hayatımızın her döneminde biz bunu yaşıyoruz. Pazar günlerinden nefret ediyorum. Hep kötü bir şey olacakmış gibi geliyor. Annem ve babam için de yıkım oldu. Anneme biz söylemeyemedik ama o ne olduğunu anladı. Babam, öğretmen Remzi Gürses, mezarlığa kaçıp gidiyormuş. Gidip mezarı başında buluyorduk. Sonrasında babam dosyalarla davalara gidip gelirdi. Bunlar çok acı şeyler. Bir babanın çocuğunun katilleriyle mahkemede göz göze geldiğini düşünün. Bir şey yapamıyorsunuz. Gazetede gördüğünüzde bile yüzünü sindirmeye çalışıyorsunuz. Katillerin, o dönemki halini gözünün önüne getirmeye çalışıyorsun. Daha bugün bile gazetelere bakarken bunlar o dönemlerde yüzleri nasıldı, nasıl yüzyüze geldiler, diye düşünüyorsun.”