50 bin ailenin yurtdışında 300 milyar doları var

Haberin Devamı

ND: Koçbank Başekonomisti hesaplama yapmış diyor ki, “Türk zenginlerinin dışarıda 70 milyar doları var”.

KASTELLİ: Bu utangaç bir tahmin. 50 bin kişinin 300 milyar doları var yurtdışında.

ND: Kim bu 50 bin kişi?

Görünmeyen gayrimenkul zenginleri... Azınlıklar, daha çok Museviler, Ermeniler. Rumların dışarıda parası yoktur. Zaten zengin Rum kalmadı Türkiye’de... Para manipülasyonu yapan Türkler. İhracatçılar. Sanayiciler. Büyük inşaatçılar. Para niçin dışarıda? Çünkü Türkiye’de çok büyük enayi kazanç var ve aynı zamanda da Türkiye’ye güven yok. Çok kazanıyorlar. Fakat kazandıkları ülkeye güvenemiyorlar. Türkiye’de istikrar yok. Siyaset değişiyor, adalet değişiyor, ahlak değişiyor, bugün söylediğin yarın değişiyor bu ülkede... Dikkat et, dışarıya giden paraya “Kaypak Para” adını veriyorlar. Para hayattan tatlıdır. İnsanlar bu ülkeye güvenmiyorlarsa bunun derininde bir şey var demektir.

ND: Ne var derininde?

KASTELLİ: Şu var. Atatürk Cumhuriyet’i kurmuş. İmparatorluktan kalan tüm iç ve dış borçları ödemiş.

Devlet 1960’da generalleri eliyle bir darbe yapmiş, bankalardaki hesapları da dondurmuş. Bir de “servet beyanı” koymuş. Geçici bir süre için dondurulmuş ama bir korku tohumu atmışsın sen para sahibinin kalbine... Bu tohumu atma sen... Ayrık otu gibidir bu tohum... Oradan koparırsın diğer taraftan yine filizlenir... Para sahibinin kalbi bir aşığın kalbinden daha hassastır.

Ayrıca 1962’de Tasarruf Bonosu çıkartmışsın... 1967’de halk bu bonoları elden çıkarmaya başlamış... Daha ucuza satıp paraya çevirmeye başlamış. Sen devlet olarak bu el değiştirmeden bile vergi almışsın. Daha kazanılmamış paranın vergisini almışsın... İnsanlar ne güzel yol bulmuş. Elindeki tasarruf bonosunu çıkartıyor... Bir başkası da alıyor... Bir para piyasası doğuyor işte.... Bıraksana gelişsin.... Hemen üstüne atlayıp vergi koyuyorsun... Bu insan niye bir daha tasarruf yapsın... Tasarruf yapınca da sana niye güvensin.... Götürür dışarıya....

Gelelim 1978 yılına....

Devlet olarak sen “Dövizi nereden bulursan bul... Sana karışmayacağım....Malını nasıl getirirsen getir, fabrikanı çalıştır... Ya da ithalat yap içeride sat” demişsin. Para sahibi de dövizi bulup Türkiye’ye mal getirmiş. Devlet buna önce izin verdi sonra nereden buldun bu dövizi diye tahkikat açtırdı. 1978-79’da çok kişi yargılandı.

Asıl DÇM’ler var...

1972’de başladı... 1979’da bitti.

DÇM, yani Dövize Çevrilebilir Mevduat. Devlet, para sahibine diyor ki, “Bana bir banka garantisi ver... Dışardan dövizi bul getir...” Sen gidiyorsun bankaya “Sana dışardan 1 milyon dolar getireceğim... Bana kefil ol, bu parayı getirip sana döviz mevuatı olarak yatıracağım...” diyorsun... Banka da sana diyor ki, “Göster bana 1 milyon dolarlık gayrimenkul garantisi, vereyim sana teminat...” Para sahibi bankanın teminatını alıyor, dışardan 1 milyon doları getiriyor. Yatırıyor bankaya... Yıllık olarak yatırıyor. Yıl doluyor, alıyor 1 milyon dolarını götürüyor dışarıya.... Ama 1978’de Türkiye döviz darboğazına girince devlet diyor ki, 10 yıl dondurdum DÇM hesaplarını.

Evet bu DÇM paraları Türkiye’den dışarıya götürülmüş paralardı... Yani kaçırılmış, ürkek, kaypak dediğiniz sermaye... Bunun geri gelmesi için bir yol bulmuşsun...Tam para sahibine güven gelecek... Yine el koyup ‘10 yıl ödemeyeceğim senin paranı’ diyorsun... Tazıya tut diyorsun... Tavşana kaç diyorsun...

İşte bu korku nedeniyle zengin Türkler’in dışarıda milyarlarca doları var.