“Küçük esnaf ağlıyor” haberleri başladı yine. Az evvel bir TV kanalında “tek bir şey satamadım bugün” diye delirmiş bir esnaf ağbi vardı.

Küçük esnaf bizim turnusol kağıdımız. Raporların, rakamların hiçbir önemi yoktur. Köşe yazarları anlaşılır veya anlaşılmaz cümlelerle, terimlerle istedikleri kadar anlatsınlar mevzuu bizim yegane kriterimiz küçük esnaftır. Ağlamıyorsa idare ediyoruzdur. Ağlıyorsa durum fenadır.

Gerçi küçük esnafın ağlamadığını görmedim ben bugüne kadar. Market açılır ağlar, IKEA açılır ağlar, Koçtaş açılır ağlar, Carrefoursa açılır ağlar. Hiç ağlamamak söz konusu değil sadece az ağlamak, çok ağlamak söz konusu esnaf için.

(Şimdi durduk yerde esnaf milletinin kalbini kırmak istemem ama 20 yıl boyunca aynı çirkin çekyatı yapıp satan mobilyacı esnafına da IKEA açıldı diye ne kadar acımak gerekir bilemiyorum. Veya mat yağlı boya satmadığı ve de utanmadan “öyle bir şey yok” dediği için beni Bauhaus’lara gitmek zorunda bırakan nalbur esnafına... Veya yaptırmak istediğim bir televizyon sehpası için 500 lira isteyen marangoz esnafına... Yani bir takım mağazalar boşuna dolup taşmıyor)

Ama konumuz bu değil. Kriz anında kaale alınanlar ve alınmayanlar diye bir şey söz konusu. Büyük esnaf, küçük işadamı, büyük işadamı falan bazen oh olsunlarla, bazen yazık oldularla anılır da hiç yapılmayacak haber, “Küçük köşeciler ağlıyor” haberidir.

Esnafa acınır, bizim gibilere acınmaz. Kriz bizleri vurmaz mı sanılıyor?

Gerçek şu: Korkuyorum. Hem de deli gibi korkuyorum. Kriz geliyor, yaklaşıyor, aha işte burada, göründü denildikçe bir Küçük Köşeci olarak içim nasıl fena oluyor anlatamam. Yüreğim kuru erik gibi büzüşüyor. Zira “Kriz anında kovunuz” listesinin ilk beşinde bizler yer alırız.

Köşecilerin çok kazandığı, kenara milyon dolarlar yığdıkları gibisinden bir inanç var halk arasında. Büyük köşeciler için geçerli olabilir bu. Ben küçük esnaf gibi küçük köşeciyim. Benim kabarık bir banka hesabım yok. 3-4 aylık kiramı ödeyecek kadar param ya vardır ya yoktur. Sonrası Allah kerim.

Bu kadar kısa vadeli bir hayat bazen zoruma gidiyor. Anne babadan adam gibi bir şey kalmadı. Kalanın da çeşitli nedenlerle (iyi niyet veya salaklık) hayrını göremiyorum. Fakirleri sevmek gibi de bir takıntım var, nerede benim gibi tığ teber şah-ı merdan biri varsa gider ona aşık olurum.

Miyop bir hayat bu dedim geçen gün birine. Gözlüğü araba altında ezilmiş ileri derece miyop biri nasıl yürürse sokakta bizim gibiler de öyle yürüyor. (Miyoplar anladı)

İşin kötüsü Başbakan iyi durumdayız deyip duruyor. 30 küsur yıllık tecrübem bunun fena halde batacağız manasına geldiğini söylüyor. Zira başbakanlar ne zaman iyi durumdayız dese bizler batarız.

Her ne kadar Asaf Savaş Akat yüreğime bir nebze olsun su serptiyse de korkuyorum. Bundan evvelki krizi (2000) evde makarna yiyerek geçirmiş biri olarak evet korkuyorum.

Bunu böyle açık yüreklilikle söylediğim için günün enayisi olmadım inşallah. Olduysam da yapacak bir şey yok. Adım Hıdır, hissettiğim budur.