23 Nisan’da ne zaman yağmur yağsa ki ben yağmur yağmadığını ya bir yada iki kere görmüşümdür, aklıma hep ilkokul 3 veya 4. sınıfta yaşadığım traji komik şey gelir.

Yine bir 23 Nisan, yine son derece sevimsiz bir kutlama programı, yine elde flütler, yine “saray yolu” ve “süt içtim dilim yandı”yı 40 kere arkaya çalmalar ve yine stadyumda turlamalar. Aylardır çalışılıyor.

Son dakika golü. Okulda anons ediliyor: “Dikkat dikkat, 23 Nisan’da yapılacak törenlerde herkesin Esem sportlarını giymesi mecburidir... Olmayanlar gitsin alsın. Giymeyenlerin...”

Giymeyenlerin Allah belasını versin! Esem Sport diye bir şey vardı bir zamanlar, hatırlayan var mı? Benim hayatımın kabusu olduğu için unutmama imkan yok. Mavi üzerinde 3 tane beyaz çizgisi olan, spor ayakkabılarının babaannesi diyebileceğimiz, hiç giymediğim için rahat mı değil mi bilemediğim ama böyle kütük gibi bir lastik ayakkabıydı.

Herkeste ama herkeste vardı! Onsuz bir çocuk hayal edilemezdi.

Bir bende yoktu anasını satayım.

Babam belli ki yine sıkı para politikasına geçmiş, zırnık koklatmıyor. Ayakkabıyı geçtik, adam gibi Pazar alışverişi yapamıyoruz. Bunu da hiçbir zaman bilemedik. Yaşadığımız yokluk gerçek bir yokluk muydu, gerçekten fakir miydik yoksa varlık içinde yokluk mu çekiyorduk? Teorik olarak yokluk çekmiyor olmamız gerekiyordu. Bankada bir miktar paramız vardı. Fakat pratikte sefilleri oynuyorduk. Para bitmiş miydi yoksa babam olabilecek en korkunç felakete mi hazırlamaya çalışıyordu hiç bilmiyorduk.

Özetle Esem Sport, öyle ya da böyle alınmayacak. Kesin. Fakat bir şey de giymek zorundayım. Zira mavi beyaz spor ayakkabısı giymeyeni şimdi tam hatırlamıyorum ama çok fena yapacaklar diye bir şey kalmış aklımda. Nedir o “çok fena şey” bilmiyorum. Fakat bilirsiniz, alt tarafı törene katılamayacaksındır ama o yaşlarda sıranın dışında olmak, aman allahım ne büyük kabus, ne büyük utançtır. İlla herkes gibi olunacak! Büyüyünce de kimselere benzemeyelim diye yırttık bir taraflarımızı...

Benim çok da umurum değildi doğrusu. “Bir saray yolu” şarkısını, bir “süt içtim dilim yandı”yı 30 kere arka arkaya (üstelik çok kötü, üstelik çok yanlış) çalmak çok gururlandığım ve heyecanlandığım bir faaliyet değildi. Bununla nasıl hem milli egemenliğimizi hem de çocuk bayramımızı kutluyorduk anlayamıyordum. Kuvvetle muhtemel Ankara Deneme lisesinde okumadığım içindir. Zira oradan mezun olmuş bazıları “yine olsa yine yaparım! Yine stadın ortasında zıp zıp zıplar, yine elimdeki kurdeleyi fır fır döndür, yine birbirinden manasız hareketler yapardım. Çok gurur duyuyorum bundan üstelik” diyebildiğine göre... Söz konusu lisenin çok sıkı bir marifeti olmalı.

Her neyse. Yapacak bir şey yok. Katılmak mecburi. Üstelik Esem Sportla. Ne yapalım ne yapalım diye düşünüyoruz. Mavi beyaz bir spor ayakkabısını nereden bulabiliriz?

Bir tane acayip eski bir spor ayakkabım var ama mavi beyaz değil mavi sarı. Sarı zemin üzerinde üç tane lacivert çizgisi var. İstenilenle ilgisi yok.

Annem ben bunları eski haline getireceğim sen hiç merak etme deyip beni ikna etti. Evde bir yerlerden kalmış beyaz bir ayakkabı boyası buldu. Sarı zemini bir güzel beyaza boyadı. Aman tanrım! Nefis bir Esem sportum olmuştu! Daha çakması görülmemiştir!

Gururlu değildim belki ama mutluydum.

***

Ertesi gün, çakma Esem Sportlarımla stattaki yerimi aldım. Elde flüt, hıyar hıyar dönerken, klasik, yağmur yağmaya başladı. Çok ciddi bir yağmur değildi. Ahmak (yani: yağacağını bile bile her yıl nisanda açık havada tören yapan millet) ıslatan cinste.

Önce fark etmedim. Sonra biri arkamdan seslendi. “Noluya ya senin ayakkabıya? İz bırakıyor!”

Arkamı döndüm bir baktım yürüdüğüm noktalarda beyaz beyaz ayakkabı şeklinde halkalar! Aha! Boya akıyor! Annem de çakılmasın diye sürmüş de sürmüş, muhtemelen de bayattı, böyle nasıl cıvık bir hale geldi anlatamam. Ortalığı bir berbat ettim, o kadar olur...

Sınıfın üç yıllık dalga geçme konusu oldum. “Mutlu’nun Esem Sportları gibi mi?” diye bir şey çıkmıştı “çakma” ile ilgili her konu geçtiğinde.

Bu gün 23 Nisan ve dünden anladığım kadarıyla yine yağmurlu. Varsa aranızda “çakma” Esem sportlu, ortalığı berbat edecek diye korkmasın. Ayrıca edince de bir şey olmuyor. Aldıracak bir şey yok. Bak köşeci bile olabiliyorlar! Bayramınız kutlu olsun.