Çok basit: Buzdolabında BOŞ bir tencere ile karşılaşırsanız bilin ki o evde bir erkek yaşıyor.

Zira aklını oynatmadığı sürece hiçbir kadın, içindeki zeytinyağlı dolmaları lüptettikten sonra o boş tencereyi tekrar buzdolabına kaldırmaz.

Gece yarısı kalkıp yese de, hatta uyurgezer/uyuryer de olsa yapmaz. Tezgahın üstüne veya daha iyisi çeşmenin içine bırakır, gider. Ama bir erkek bomboş tencereyi buzdolabına tekrar koyabiliyor arkadaşlar!

İnanılır gibi değil ama evet bunu yapabiliyor! Ve işin daha da komik tarafı: Bunu yaptıklarının farkında bile olmayabiliyorlar.

***
Geçen açtım derin dondurucuyu, boş bir hazır köfte kabı.

“Ne bu?”

“Ne ne?”

“İşte bu boş kap”

“Ne boş kabı?”

“Aha burada duruyor. İçinde tek bir köfte bile kalmamış plastik kap!”

“Allah Allah. Hiçbir fikrim yok”

“Yav bu evde köfte yiyen sen değil misin?”

“Ee... ööö... Evet!?!”

“Bu durumda bu kaba son dokunan senin olman gerekmiyor mu?”

“Olabilir”...

...şeklinde uzayıp giden “bir erkeğe yaptığı saçma davranışı hatırlatma” faslını geçtikten sonra (ki çok zorlu bir süreçtir, bilen bilir) anladık ki farkında bile olmadan yapmış.

Erkeklerin “açıklanamaz 100 davranışı” listesinde rahat ilk ona girecek bir şey bu. Daha önce de rastladım.

Yıkanması veya bulaşık makinesine kaldırılması gereken bir tencere veya kap neden tekrar buzdolabına geri konulur? Bunun temelinde nasıl bir psikolojik geçmiş vardır? Hangi insiyakla yaparlar bunu?

Var mı bilen?

Saçma ama komik, komik ama saçma bir şey. Fakat yapıyorlar.

Düşününce şöyle şeyler çıkarttım:

A) Anne baskısı: “Oğlum yemekleri tekrar dolaba koy, dışarıda bozuluyorlar” lafını o kadar çok işitmişler ki artık boş mu dolu mu, içinde bozulacak yemek kalmış mı düşünmeden refleksif bir şekilde küt geri kaldırıyorlar tencereleri. “Pavlov’un oğlu” sendromu da denilebilir kibarca.

B) Bulaşık yıkamaktan nefret etmek: Tencerenin dibini görünce o tencereyi yıkama zorunluluğu vardır ya. En azından çeşme içine koyma. Aha işte bu zorunluluktan kaçmak için “bitmedi kiiii” nümerosuna yatıyorlar! Kendi kendilerini kandırma yoluna gidiyorlar. Kötülükten değil, böyle yaptıklarının farkında bile değiller! Suç aletlerini ne kadar tez kaldırırlarsa ortadan o kadar hızlı bir telkin söz konusu. Ne tencere yıkaması?!? Yemek bitmedi ki daha. Aha işte kaldırım hemen dolaba”...

C) Bulaşık yıkamaktan nefret etmek artııı (sen bir hayvansıaan) işi başkasının üzerine yıkmaya çalışmak: Zira nasılsa biri bulacak onu öyle buzdolabında ve “Allah Allah” deyip icabına bakacak. Ve bunu yaptıktan sonra da olan biteni unutacak ve buzdolabına boş tencereyi tekrar koyan söz konusu eleman da bir sefer daha yırtacak yıkama işinden. (Bu arkadaşlar tencerenin içinde bir lokma bir şey bırakarak da aynı numarayı yapabilirler)

(Şimdi bu yazıyı okuyan MB “yazıklar olsun sana. Yıkadığım milyonlarca bulaşık dizine gözüne dursun” demesin diye hemen bir hatırlatma yapayım: Son madde benim MB için geçerli değil. Beyin şeysi yapıyorum sadece.)

Başka nedenleri de olabilir tabii. Ama erkek beyninin bulaşık yıkamaya hâlâ uygun hale gelmediğinin baş kanıtı olarak bilimsel çevrelere sunulabilir mi acaba diye ciddi ciddi düşünmekteyim.

Var mı fikri olan?