.
İTALYA bilinen ezberlerin aksine teknik direktör Prandelli döneminde pozisyon ve pas futbolunu odağına alarak hücumu öncelik edinmiş bir takım. Sakatlıklar sebebiyle İspanya karşısında 3-5-2 ile çıksalar da 4 merkez orta saha ve 2 santrforlu 4-1-2-1-2’deki ofansif anlayışlarından vazgeçmediler. İspanya aynı oyunu 4-3-3 üzerinden mekanize haline getirmiş ve hem bireysel hem de kolektif açıdan çok daha iyi uygulayan bir takım olmasına rağmen İtalya’nın yeni karakterindeki ısrarı sadece takdir edilir.
GÖK Mavililer sayısal olarak orta sahada eksik kalmadıkları maçta sahaya iyi yayılarak, pas yaparak ve kaptırdıkları noktada pres yaparak etkili olmaya çalıştı. İspanyolların beklerini merkeze yaklaştırıp domine etme çabasında da, İtalyanlar kanatlarda rakip bek ve stoperler arasında açılan kulvarlara sakarkarak bu hamleyi boşa çıkardılar.
TORRES 11’DE OLMALI
MAGGIO sağ kanatta öne çıkan isimdi. Onun hazırladığı akınlardan Cassano ve Motta faydalanamadı. Arbeloa’nın sağ bekteki muhafazakâr oyunu ise Giaccherini’ye aynı şansı bulmasına engel oldu. Di Natale hamlesi İtalya adına maçın dönüm anıydı. Balotelli’nin yapamadığını yaparak, o boşlukta çabukluğu ve kusursuz bitiriciliğiyle takımını öne geçirdi.
İSPANYA’NIN saf bir santrfor olmadan maça başlaması eleştiri unsuru olacaktır ama asıl mesele 2008, 2010 ve Barcelona’da pastan ziyade koşu merkezli oynayan Villa ve Pedro’nun ya da benzerinin sahada olmayışıydı. Iniesta tüm yaratıcılığına rağmen derin oynadığı ve İspanya’da çoğu oyuncunun topu ayağına istediği için oyun hücumda tıkandı.
DERS OLDU
DAVID Silva biraz da İngiliz futbolunda kazandığı yeni alışkanlıkla şut atarak etkili olmaya çalışsa da, pozisyonlar yerleşik oyunda pas değil, hep koşular üzerinden geldi. Iniesta ve Torres’in yararlanamadığı pozisyonlar ve Cesc’in skoru 1-1’e getirdiği gol gibi.
DEL Bosque için maçın dersi bu olmalı. Torres kaçırsa da muhakkak oynamalı.
YENİ İtalya ise Balotelli dahil çok sempatik.










