YAZIK oldu, hem de çok yazık. Böylesi güzel futbolun hakkı final olmalıydı. Bu kez ne mucize oldu, ne de şans yanımızdaydı. Adlarını altın harflerle dünya futbol arşivine yazdıran Fatih Terim ve talebeleri artık eve dönüyor. Şimdi onları şampiyon olmuş gibi karşılama zamanı. Çünkü onlar bunu hak ettiler.

Şampiyonanın en kötü hakem üçlüsüne karşın, bugüne kadarki en iyi oyunu sergiledik. Neredeyse 70 dakika Terim’in istekleri harfi harfine uygulandı. Oyunu çoğunlukla biz yönlendirdik. Golü de önce biz bulduk. Rüştü’nün kariyerine yakışmayacak büyük hatasına karşın, oynayan da, golleri kaçıran da bizdik. Tek eksiğimiz tecrübesizlikti. Zaman zaman sağda, zaman zaman da orta sahanın göbeğinde aksadık, ki golü de tam orada Hamit’in topu kaptırması sonucunda sol kanattan yedik. Ve şunu kanıtladık. Ne mucize ne de şans. Bu takım bileğinin, yüreğinin hakkıyla buraya kadar geldi...

GÖREVLERİNİ YAPTILAR

ELBETTE sakatlarımız ve cezalılarımız vardı... Sayımız azdı ama eksik değildik. Yeniler, kadroda olmayanları hiç aratmadı. Günlerdir oynamayan Ayhan, altın telle sarılmış dinamo gibiydi. Fatih Terim onu taktiksel olarak kenara alana kadar sahanın en iyilerinden biriydi. Bir diğer yeni Uğur Boral da çok etkiliydi. Hem Hakan Balta’ya savunma desteği verdi, hem de hücuma çıktı. Bu çabasının karşılığı olarak da ilk gole imzasını koydu. Ve Terim onu da geriye düşünce ‘daha çok hücum oyuncusu sahada olsun’ düşüncesiyle kenara aldı.

Sabri ve Kazım... Açıkçası savunmada kendi alanlarında bütünlük sağlayamadılar. Kazım, Sabri’nin boşalttığı alanları doldurmakta, Sabri ise geri dönmekte geç kaldı. Ama bu ikili sağ kanatta (hücumda) olağanüstü işler yaptı...

Bu maçta da hiç vazgeçmedik. Rüştü’nün büyük hatası sonrasında geriye düşünce Fatih Terim riskler aldı. Gol atabilmek için Mevlüt Erdinç ve Gökdeniz’i sahaya sürdü. Bu hamle de golü getirdi. Ne var ki aynı zamanda savunmamızda da boşluklar oluştu. Ve 86’da yakaladığımız uzatma şansını işte o savunmadaki boşluk yüzünden 90’da yitirdik...

Dün gece her şeyiyle görevini yapan ve yarı finale kadar yükselerek büyük bir başarıya imza atan Ay-yıldızlı bir takım vardı sahada. Çocuklar başları dik çıktıkları sahadan yine başları dik, gururlu, mağrur ama buruk ayrıldılar. Çünkü final onların hakkıydı.