‘Tek elimle yüzümü açıp, nefes aldım’

Haberin Devamı

Zİgana’da meydana gelen çığdan kurtulan Rahmi Keleş, yürüyüş yaptıkları sırada üzerlerine gelen kar kütlesinden kaçamadığını, kendisini çığ altından grupta bulunan Yonca Yılmaz’ın kurtardığını söyledi.

Karadeniz Teknik Üniversitesi’nde tedavisi süren ve hayati tehlikesi bulunmayan Rahmi Keleş (60), Trabzon Tenis ve Dağcılık İhtisas Kulübü olarak her hafta bir etkinliklerinin bulunduğunu söyledi. Trabzon’dan 08.00’da 17 kişi olarak yola çıktıklarını ve Maçka’da yemek yediklerini, saat 09.15’te Zigana’ya ulaştıklarını anlatan Keleş, daha sonra Kadırga’ya doğru yürüyüşe geçtiklerini belirterek, yaşadıklarını şöyle anlattı: “Fazla kar bulunduğundan tek sıra olarak yürüyorduk. Yukarıdan aşağıya doğru çığ geldi ancak kaçamadık. Ben orta sıralardaydım, çığ beni sürükledi. Sağ elim altta kaldı, sol elimle yüzümü açtım. Nefes almaya başladım ve ’İmdat’ diye bağırmaya başladım. ’İmdat’sesleri üzerine grupta bulunan Yonca Yılmaz hemen yanıma geldi. Bilincimi kaybetmemiştim ve tek başıma çıkma imkanım yoktu. Elleriyle karı eşeleyerek önce sol bacağımı sonra da sağ bacağımı kurtardı. Yonca olmasa kurtulamazdım. Melek gibi yetişti Allah’a şükrediyorum. Vücudum tamamen kardan çıktığında kar üstünde 6-7 kişi gördüm. Benim kurtulduğumu görenler de diğerlerini kurtarmaya doğru gittiler. Erhan Terzi’yi çıkardılar. Ona kalp masajı yaptılar, ancak kurtarılamadı. Çok üzgünüm.”

Keleş, silah sesi nedeniyle çığ meydana gelen iddialara ilişkin olarak ise “Herhangi bir ses duymadık. Böyle bir şey yok” diye konuştu.


Arkadaşlarımın son fotoğrafını ben çektim

ÇIĞ faciasından hafif yaralı kurtulan laboratuar teknisyeni 30 yaşındaki Elmas Aykaş, Trabzon Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesi’nde müşadahe altına alındı. Yaşadığı faciayı anlatana Aykaş, güzel bir havada vadide ilerlerken beklemedikleri bir yerde çığ düştüğünü söyledi. Grubun fotoğrafını çekmek için bir ara arkada kaldığını ve bu sırada çığın düştüğünü söyleyen Elmas Aykaş, şöyle anlattı:

“Yara almadan kurtulan bir iki arkadaşımla çığ altındakilerin yardımına koştuk. İki kişiyi ilk anda çıkardık. Diğerlerini göremedik. Yardım ekibi geldi, beni aşağı indirdi. Beklemek istedim, bekletmediler. Kimsenin olmadığını söylediler, kurtulduklarını söylediler. Hep kurtulduklarını zannettim ama ölmüşlerdi. Doktor Davut Akdeniz çok iyi arkadaşımdı. Kızı da çok iyi arkadaşımdı. En son Davut Akdeniz’in ayakkabılarını bağladım. Nasıl önüme geçtiğini bilmiyorum. Fotoğraf çekmek için geride kaldım. Normalde Davut beyle Hasan Bey’in arasında yürüyordum. Yürüyen arkadaşlarım şarkı söylüyordu. Çok kısık bir sesti ama güzel bir melodiydi. Sonra silah sesi gibi bir ses çıktı. Çığdan kaynaklandığını düşünüyorlar. Hepimiz dönüp yukarıya baktık. Bıçak gibi kesildiğini gördüm karın. Birkaç arkadaşımın yuvarlandığını gördüm. Kurtulan diğer iki arkadaş yanımdaydı. Cep telefonumla en son kimi aramışsam ondan yardım istedim. 20 dakika sonra kurtarma ekipleri geldi. Sürekli saate bakıyordum. İnsanların kurtulma şansını, onlara yapılacak müdahaleyi değerlendiriyordum. 40. dakikadan sonra dizlerimin üstüne oturdum ve Allah’a teslim oldum.”