Trabzon ile F.Bahçe arasındaki maçların atmosferi ve adrenalini hep yüksek olur. Hafta sonundaki karşılaşmanın ilk 10 dakikasında Trabzonspor daha etkili ve baskılıydı. Ama gol F.Bahçe’den geliyor. Hem de ne gol. Komik mi komik, hatalı mı hatalı. Sol Bamba, F.Bahçe’nin o dakikaya kadar yapamadığını yapıp, topu ağlarına gönderiyor.

Onur mu, Bamba mı hatalı tartışmalarına girmek istemiyorum. Ben başka bir yerdeyim. Bamba şaşkınlık içinde üzüntüden kahroluyordu. Bir fırtınanın içinde her yerden dalga yiyordu. Ve bu dalgalardan kurtulmak için birilerinin elini uzatmasını, kolundan çekip kurtarmasını bekliyor. Ama uzanan tek bir kol yok.

Bamba son bir çırpınışla elini en yakınındaki Onur’a uzatıyor. Onur o uzanan çaresizlik içinde çırpınan kolu iki eliyle sımsıkı sarılıp tutup çekeceğine, elini çekiyor ve sırtını dönüyor. Oldu mu Onur? Yakıştı mı sana? Futbol bu, herkesin hata yapabileceğini en iyi bilenlerden biri de sensin.

SEN NE HALE GELİRDİN?

Başkalarını bilmem ama sen çok iyi bir kalecisin. Ne kadar hatalı gol yersen ye benim seninle ilgili düşüncelerim değişmez. Sen hiç mi hata yapmadın Onur? Bundan sonra da yapmayacağının garantisi var mı? Bamba’nın yaptığı hatayı sen yapsan, sana elini uzatacak ve sırtını sıvazlayacak bir takım arkadaşını yanında istemez miydin? Senin Bamba’ya yaptığını sana yapsalar, sen ne hale gelirdin. Bence Bamba’yı kendi kalesine attığı gol değil, senin yaptığın o hareket bitirdi. Futbolda moral çok önemli, bunu da çok iyi bilirsin.

Sarılmalıydın!

Sana kendimden bir örnek veriyim Onur. Sene 1970. Vefa’dayım ve ilk maçıma çıkıyorum. 20. dakikalarda penaltı kazandık. Penaltıları da kaptanımız Bekir abi atar. O yoksa bile benden önce atacak en az 7-8 futbolcu var. Ama kaptan sırf moral kazanayım diye topu bana veriyor ve “Al, sen at” diyor.

Bütük bir heyecan ve korkuyla atıyorum, kaleci kurtarıyor. Yıkıldım, bittim derken yanıma ilk gelen Bekir abi oluyor. Boynuma sarılıp, “Üzülme sen kötü atmadın, kaleci kurtardı” diyor. Yalan... Resmen kalecinin kucağına attım.

90 dakika bittiğinde 2-0 galibiz. O iki golün sahibi ben değil, penaltıyı kaçırdıktan sonra kaptan Bekir’in bana sarılan kolları oluyor. Keşke çaresizce uzanan Bamba’nın elini havada bırakacağına sımsıkı sarılsaydın Onur. İşte zaten o zaman takım olunuyor.