Dün Manisa’da şahane bir maç izledik. Hani derler ya ‘Bir maçta her şey vardı’ diye. Çirkinlikleri, kasıtlı tekmeleri, havada uçuşan kırmızı kartları tabii ki bunların dışına koyuyorum çünkü bunların hiçbiri yoktu. 90 dakika boyunca iki takımın da kazanmak için inanılmaz mücadelesi, pozisyonlar, kaçan-kaçırılan ve atılan 6 tane gol vardı.

Maç her iki takım adına da gitti geldi. Oyuna hızlı başlayan Beşiktaş’tı. Sakatlığı nedeniyle uzun süredir oynamayan Oğuzhan, harika bir asistle Olcay’ın ayağından Beşiktaş’ı öne geçirdi. Sonra Olcay’dan çok daha net pozisyonu Almeida ağlara gönderemedi. Almeida’ya birileri kaleciyle karşı karşıya kaldığında nasıl gol atılır, öğretmeli. Çünkü bu bir değil, iki değil, üç değil. Ama diyeceksiniz ki milli takım düzeyindeki bir futbolcuya karşı karşıya kaldığında nasıl gol atılır öğretilir mi!

Almeida bu golü kaçırdıktan sonra herkes Beşiktaş’ın daha çok gol atacağını düşündü ama yanıldılar. Akhisar geri düşmesine rağmen maçı hiçbir an bırakmadı. Ve ilk devre bitmeden de skoru bir anda 3-1’e taşıdılar. Beşiktaş’ın yediği 3 golde de kaleci Tolga’nın yapacağı hiçbir şey yoktu.

Bruno gelen ortayı göğsünde düzeltiyor, havaya kaldırıyor, voleyi vuruyor, müdahale eden bir tek Allah’ın kulu yok. Tabii Bruno’nun hakkını da yemeyelim. Hem topu kontrolü hem de vuruşu mükemmeldi. Beşiktaş’ın 1 gol, 1 asistle en iyilerinden biri olan Oğuzhan durumu 3-2’ye getirince Beşiktaş soyunma odasına mağlup olmasına rağmen moralli ve umutlu girdi.

AKHİSAR DEPLASMAN DEĞİL

Geriden gelip durumu 3-2’ye getirip 1 puan almak önemli ama şampiyonluğa oynayan bir takımın bu maçı kazanması gerekirdi. Çünkü Akhisar kesinlikle bir deplasman değil. Zemin güzel, taraftar Akhisar’ınkinden daha çok. Rakip, tekme, tokat oynatmamayı düşünmüyor. Neresi bunun deplasman! Akhisar’a gelince başta Hamza Hamzaoğlu olmak üzere pozitif futbolları için tüm futbolcuları tebrik ediyorum. ‘Maçın en iyisi kimdi?’ diye sorarsanız cevabım kesinlikle ‘Hakem Kamil Abitoğlu ve triosu’ olur.