Umarım kaderim babamla aynı olmaz

Haberin Devamı

1992’deki grizu patlamasında babasını kaybeden Gökhan Gemicioğlu, şimdi o ocakta ekmek parasını kazanacak. Gökhan, “Ocağa girmeyi hiç düşünmüyordum. Ama hayat mecbur bıraktı” diyor.

İkiyüz altmış üç işçinin hayatını yitirdiği grizu patlamasında 41 yaşındaki babası Mustafa Gemicioğlu’nu kaybettiğinde henüz 11 yaşındaydı Gökhan Gemicioğlu... Babasını ondan alan maden ocağından hep nefret etti. Ama hayat şartları öyle olmadı...

TTK’nin 3 bin işçi alımı için açtığı mülakatlara katıldı. Mülakatta gücü test edildi. Babasının maden şehidi olması nedeniyle de verilen ek puanla kuraya katıldı. Butona basıldıktan sonra da küre içinden düşen toplardan birinde onun numarası çıktı Gökhan babasının hayatını kaybettiği ocakta çalışmaya hak kazandı...

‘İhtiyacım vardı...’

Gemicioğlu, ilk olarak yakınından beri geçmediği işyerini gezdi, Sonra da babasının mezarında dua etti. “Burukluk yaşıyorum” diyen Gökhan, babasının ölüm haberini aldığı anı şöyle anlatıyor: “11 yaşındaydım. Grizu patlamasında babamın yaralandığı haberi geldi. Hemen hastaneye koştuk. Ama orada babamın yaralı değil, öldüğünü öğrendik. Ailemizde annem dışında herkes sevindi. Çünkü, facianın izlerini halen taşıyor. Küçük yaşlardayken madenlerden nefret ediyor, ocağa girmeyi de hiç düşünmüyordum. Anne ve baba, insanın en çok sevdiği varlıklardır. Babamın maden ocağında ölmesi beni çok etkilemişti. Ancak, hayat bizi mecbur bıraktı, ben de maden işçisi oldum. Umarım kaderim babamla aynı olmaz. Devlet garantisi olması ve çocuğumun geleceği için bu işe ihtiyacım vardı”

Anne Fatma Gemicioğlu da eşinin acısını yıllarca yaşadığını belirterek, “Çocuklarımın madenci olmasını hiç istemedim. Ancak, hayat şartları bir oğlumu daha madene sokacak. O işe her gittiğinde anılarım aklıma geleceğinden merak içinde olacağım” dedi.

GÜNÜN ÖYKÜSÜ

3 gencin ortak dileği...

3 Mart 1992... Zonguldak Kozlu’da Türkiye’nin en büyük grizu faciası yaşandı, 263 işçi hayatını kaybetti... Gökhan Gemicioğlu 11 yaşında, Süleyman Karahan 8 yaşında, Mehmet Karakuş ise 10 yaşındaydı evlerinin direği babalarının ölüm haberini aldıklarında... Küçük yaşta olgunlaştılar, erken yaşta ekmek derdine düştüler... Üçünün de annesi onları maden ocağından uzak tutmaya çalıştı ama kader bırakmadı. Üçü de Kozlu Maden Ocağı’nda işe girebilmek için 3 bin kişinin yarıştığı sınava katıldı, 4 metre 34 kilo ağırlığında maden direği taşıyıp güçlerini test ettiler, kurada isimleri çıktı. Şimdi babaların yaşamını yitirdiği ocakta çalışacaklar... Ortak dilekleri, babalarıyla aynı kaderi paylaşmamak...

Babamızın öldüğü ocakta çalışacağız hüzünlüyüz, kurayı kazandık, mutluyuz

Süleyman Karahan 24 yaşında, Mehmet Karakuş ise 26... Zonguldak’ın Ereğli ilçesine bağlı Öğberler Beldesi’nde yaşıyorlar onlar hem kuzen, hem arkadaş, hem de kaderdaşlar... Süleyman’ın babası Hayrettin Karahan ile Mehmet’in babası Ahmet Ali Karakuş, 1992’de meydana gelen grizu patlamasında yaşamını yitirdi. Erken yaşta geçim derdine düşen iki genç, kuraya katıldı ve 3 bin kişi arasında babalarının yaşamını yitirdiği ocakta çalışmaya hak kazandılar...

Halasının oğlu Mehmet ile kaderlerinin aynı olduğunu belirten Süleyman Karahan, “İkimizin de babası aynı maden ocağında çalışırken öldü. Ben 8 yaşında, Mehmet ise 10 yaşında babasız kaldı. Birlikte aynı mahallede büyüdük. İkimiz de erken yaşta ekmeğimizin peşinde koşmak için mücadele verdik. İkimiz de aynı mesleği seçtik. Ben 8 yıl önce, kuzenim Mehmet ise 4 yıl önce alçıpen ustalığına başladı. Şimdi de babalarımızın öldüğü maden ocağında madenci olarak işe giriyoruz. Hayatımda ilk defa maden ocağına gireceğim. Annem devlet işine girdiğim için seviniyor. Ama babamın öldüğü ocakta çalışacağım için de korkuyor. Aynı kaderi paylaşmamızdan çekiniyor.”

Mehmet Karakuş ise, “Babam ben 10 yaşındayken öldü. O zaman grizunun ne olduğunu bilmiyordum. Şimdi biliyorum. İlk defa madene gireceğim. Babamın öldüğü madende ekmek paramı kazanacağım. Ürkütse de, ekmek parası için buna mecburuz” diyor...