Allah insandan uzak değil, dışarıda değil, insanın kendi içindedir. Çünkü O, "Biz insana aortundan daha yakınız" buyuruyor. Öyle ise O'nu dışarıda değil, kendi içimizde aramalıyız. Bir kudsi hadiste yere göğe sığmayan Allah'ın, mümin kulunun kalbinde olduğu vurgulanmaktadır. Sevgi, insan ruhunu arındırır. Hak sevgisi, insanı yüceltir. Aynı fiziksel varlıkları sevenler, birbirlerine düşman olurlar. İnsan çok sevdiğini başkasıyla paylaşmaz. Ama Allah öyle değil ki. Allah'ı sevenler birbirlerine dost olurlar. Çünkü birinin sevmesiyle ötekinden gitmez. O, kendisini seven her kuluna tecelli eder.

Allah'ı sevmeniz çok güzel. Ama O'nu kıskanmak niye? Tam tersine O'nu sevmeyenlere acımak gerekir. Çünkü O, insanları ve cinleri kendisini tanıyıp sevmeleri için yaratmıştır. Kur'ân'da insanların ve cinlerin Allah'a ibadet için yaratıldığı belirtilir. İnsan birini sever, sevgi en son kertesine varınca, "sana tapıyorum" der. Tapma derecesinde sevgiye ancak Allah layıktır. Öteki sevgiler geçici, Allah sevgisi kalıcıdır. Peygamber'! miraca götüren bu sevgidir. Ne mutlu O'nu sevenlere. O'nu gerçekten sevenler, eserlerini, yani yaratıklarını da severler. "Yaratılanı sevdim, Yaratandan ötürü" diyecek kadar bir sevgi ummanında yüzerler.
Hep O'nun yönetiminde olduğumuz, olayların gerçekte O'nün tarafından yönetildiği bilinciyle kadere inanırsanız üzüntüden, tasadan kurtulursunuz. Halinize şükredin. Şükredin ki Allah sizi maddeten yüceltmiş, üst düzey bir yöneticilik makamına eriştirmiş. Manen de size lütfedip kendisine yöneltmiş. Yani O sizi seviyor. İçinize attığı güdüyle sizi kendisiyle ilgilendiriyor. Şükrederseniz Allah nimetini artırır ama halinizden sızlanırsanız, Allah'ın kaderini beğenmemek anlamına gelecek bu davranış Yaratanı gücendirir. En güzeli Hak nasıl tecelli ederse ona razı olmak, "Lütfün da hoş, kahrın da hoş" diyebilme olgunluğuna erişmektir.

Hep geçer, âlemde hiçbir halete yoktur sükûn,
Zevke bak değmez teessüf etmeye dünyây-i dûn,
İstikamet (doğruluk) serr-i a'dadan (düşmanların şerrinden) seni eyler masun (korur),
Hak eder ashâb-ı sıdkın (doğruların) hasmını elbet zebûn,
Müstakim ol Hazret-i Allah utandırmaz seni.