Hz. İsa'dan Meryem oğlu diye söz edilmesi, babasız yaratıldığına işaret yanında, Allah'ın oğlu olmayıp insan oğlu olduğunu belirtmek içindir. Bu ifadede, İsa için Allah'ın oğlu şeklindeki Hıristiyan inancını red vardır.

Hz. İsa, Yahudi inancındaki Mesih (kurtarıcı kral) olarak ortaya çıkmış ise de Yahudiler onu yalancı kabul edip onunla alay etmişler ve onun hakkında bu sıfatı alay maksadıyla kullanmışlardır. Kur'ân-ı Kerim'e göre İsa'ya benzeyen birini, İsa sanarak çarmıha germişlerdir. İsa'nın ortadan kaybolması üzerine öğrencileri isa'nın öldürüldüğünü ve cesediyle göğe kaldırılmış olduğunu, dünyanın sonunda tekrar gökten ineceğini çevreye yaymışlar veya bu inanç sonra gelen din adamları tarafından İsa'nın havarilerine nispet edilmiştir. Böylece Yahudilikteki Mesih inancı, ad değiştirerek Hıristiyanlığa geçmiştir.

Mantığa sığar yanı yok
İsa'dan sonra Yahudiler arasında birkaç Mesih daha çıkmış ise de İsa gibi onlar da el-Mesîhu'd-deccâl (aldatıcı, düzme Mesih) veya el-Mesihu'l-kezzâb (yalancı Mesih) olarak nitelendirilmiştir. İsa'nın vefatı ve Allah'a yükseltilmesi konusunda ayrıntı için "Kur'ân Ansiklopedisi" adlı eserimize ve yakında çıkacak olan "Soru ve Cevaplarla İslâm" adlı eserimize bakabilirsiniz. Şu kadarını vurgulamak isterim ki, çarmıha gerilme ve göğe kaldırılma inancı, eski dinlerden beri süregelen bir inançtır. Allah için kendini feda etme hikâyesi, çeşitli toplumlarda din kurucu ve liderlerine uyarlanmıştır. Binlerce yıldan beri süregelen bu inanç, Hz. İsa'ya da uyarlanmıştır. Bu inancın, mantığa sığar tarafı yoktur. Ve bu itikat, putperestlikten Hıristiyanlığa geçmiş bir inançtır.

Eski Uzakdoğu dinleri
Hinduizm'de de insanlığın ezeli günahından ve bunun kaldırılması için babasız dünyaya gelen Krişna'nın, kendisini feda ettiğinden, asılırken başında altın bir taç bulunduğundan söz edilir. Krişna, elleri ayakları delinerek (yani çivilenerek) asılmıştır. Hıristiyanlara göre de İsa asılırken başında dikenden bir taç vardı.

Eski Uzakdoğu dinlerinin birçoğunda elleri ayakları çivilenerek asılmak suretiyle insanlığı ezeli günahtan kurtaran bir din büyüğünden söz edilir ve bu adam, Allah'ın insan biçiminde bir görüntüsü kabul edilir (Bkz. a.g.e.: 6/32-33). Allah, adalet ve rahmet sıfatlarını bağdaştırabilmek için eğer Adem'in yaratılışından ta 2004 yıl öncesine kadar düşünmüş de ancak bu kadar uzun yıl sonra bir çare bulabilmiş ise demek ki O, hâşâ, uzun süre aciz kalmış, bir işin nasıl çözüleceğini bilememiştir.