Soru: Sayın Süleyman Ateş, VATAN Gazetesi'ndeki yazılarınızı takip etmeye gayret ediyorum. Eminim ki birçok kişi bilgilerinizden faydalanmaktadır. Bundan hiç kuşkum yok. Ben, defalarca dinlediğim bir olayı burada dile getireceğim. Hadise şu:

Seleme, fakir bir sahabedir. Sabah namazına en erken o gelip en erken o gitmektedir. Sebebi sorulduğunda, karısıyla beraber bir elbiseleri bulunduğunu, eve çabuk giderek elbiseyi namaz kılabilmesi için karısına vereceğini söyler.

Seleme, Peygamber Efendimiz'den kendisine mal mülk vermesi için dua etmesini ister. Efendimiz, şimdiki durumunun kendisi için daha hayırlı olduğuna ikna etme çabası yeterli olmayınca Allah'a dua eder ve Seleme gerçekten zengin olur. Ancak bu zenginlik Seleme'yi o kadar çok değiştirir ki camiye bile gelmez olur. Efendimiz bu durumdan kaygılanmaktadır.

En çok da kendisine gönderdiği zekât memurlarının ellerinin boş dönmesine üzülür. "Şeytan, sizi hayır etmede fakirlikle korkutur" ayetinde olduğu gibi Seleme şeytanın tuzağına düşer.

Ancak bir müddet sonra Seleme iradesine kavuşur, hatasını anlayarak Efendimiz'e gelir (herhalde), "Ey Allah Resulü, ben bir hata ettim tam batağa gömülürken son anda hamdolsun Allah elimden tuttu kurtardı. Zekâtımı getirdim. Affedin ve lütfen kabul buyurun" der.

Borçtan kurtulmuş mu?
İşte sayın hocam mesele burada başlıyor. Allah Resulü bu hadiseye göre kapısına gelen bu insanı reddediyor, zekâtı kabul etmiyor. Allah'ın bütün üstün sıfatlarını verdiğini kabul ettiğimiz Peygamberimiz eğer böyle davranmışsa, bizim anlayamadığımız bir hikmet var deyip kabulleniriz. Ama nerede kaldı hoşgörü, nerede kaldı merhamet, nerede kaldı affedicilik?

Bu olay ne kadar doğrudur? İnsanlara ne anlatılmak istenmektedir? Peygamberimizin vefatından sonra Seleme, zekâtı Hz. Ömer'e vermek ister. O da, "Allah Resulü'nün kabul etmediğini ben de kabul etmem" der ve Seleme'yi reddeder. Seleme, zekâtını başkalarına verip borçtan kurtulmuş mudur? Yoksa başka imkân bulamayıp Allah huzuruna borçlu mu gitmiştir?

Sayın hocam, Peygamber efendimize atfedilen bir hadise daha var. O hadise ise şudur: Efendimiz'in, amcası Hz. Hamza'yı şehit eden vahşiye, "Seni gördükçe Hamza'yı hatırlıyorum. Bana görünme" demiş. Peygamberimizin söylediği bu söz doğru mudur? Beni bu konularda aydınlatmanızı rica ediyorum. Şimdiden teşekkürlerimi iletiyorum. (Celal Güneri)

* Bu okuyucumun sorusunu yarınki yazımda cevaplayacağım