* CÜNEYT Çelebi adlı okurum bir takvim yaprağından şunları aktarıyor: “Hz. Peygamber Hz. Fatıma’yı Ali ile evlendirmek isteyince Fatıma’ya 400 dirhem mehre razı olup olmadığını sormuş. Fatıma razı olmamış. Cebrail gelip Fatıma için cenneti ve içindeki tüm nimetleri mehr olarak önermiş. Fatıma yine kabul etmemiş. Bu kez Peygamber Efendimiz sormuş: ‘Ey kızım, neye razı olursun?’ Hz. Fatıma, ‘Senin razı olduğun şeye. Ümmetine şefaat etme nimetine’ cevabını vermiş. Bunun üzerine Cebrail elinde bir kagıtla gelmiş ve ‘Ya Fatıma, babanın ümmeti sana mehir kılındı’ müjdesini vermiş. Hz. Fatıma kağıdı eline almış, ‘Ya Rab, kıyamet günü olduğunda bu kağıdı elime alarak işte benim mehrim diyeceğim’ buyurarak Allah’a şükretmiş. Hz. Fatıma vefat ettiğinde kabrine bu kağıtla beraber defnedilmiş.” Bu yazıyı gönderen okurum soruyor: Hz. Fatıma’nın diğer insanlara şefaat edebilmesi mümkün mü? Hz. Fatıma’nın kabrine bu kâğıtla gömüldüğü doğru mu? Bu rivayetteki çelişkiler hiç dikkate alınmıyor mu?

* BU hikâye uydurmadır, hurafedir. Böyle bir hurafeyi şuna buna aktarmak da günahtır. Hz. Fatıma ile evlenen Hz. Ali’nin ne kadar mehr verdiği kaynaklarda açık seçik bellidir. Bu konuda şu kaynaklara bakılabilir: el-İsabe: 4/378, Usdul-gabe: 5/521. Kağıtla gömülmenin de hiçbir yararı olmaz. Çünkü kağıt, yazı bu dünyada kullanılır. Soyut ruhlardan ibaret olan meleklerin kağıda kaleme ihtiyaçları yoktur. Onlar kağıda bakmaz, ruha bakarlar. Onlar ruh kitabını okurlar, kırtasiyeyi değil. Ayrıca şunun şefaat edeceği, bunun şu kadar kişiye şefaat edeceği şeklindeki rivayetlerin hepsi Kur’ân’a aykırıdır. Çünkü Kur’ân, ahiret mehkemesinde hiç kimsenin ağzını açıp söz söylemeye, birini kayırmaya cesaret edemeyeceğini, şefaatin (yardımın) sadece Allah’a mahsus olduğunu, yüce mahkemede alışverişin, dostluğun ve şefaatin olmadığını vurgulamakta, orada herkesin kendi eylemiyle değerlendirileceği, şefaatin fayda vermeyeceği belirtilmektedir. Kur’ân orada şefaat olmadığını vurgulayadursun bu rivayetler ahireti dünyadan daha büyük bir kayırma yeri yapmaktadır. Şimdi şu ayeti iyi düşünün: “Ey inananlar, ne alışverişin, ne dostluğun ve ne de şefaatin olmadığı gün gelmezden önce, size verdiğimiz rızıktan (Allah için) harcayın” (Bakara: 254).