İster ki o kötülükle kendisi arasında uzak bir mesafe bulunsun" (Âl-i İmrân: 30), "Her nefis, kendi kazandığına rehin edilmiştir" (Tür: 21; Müddessir: 38), "O gün herkese yaptığı tastamam verilir, onlara asla haksızlık edilmez" (Nahl: 11), "...Ki (Allah), bir toplumu kazandığıyla cezalandırsın" (Câsiye: 14), "Nihayet yaptıklarının kötülükleri onlara ulaştı ve alay ettikleri şey, onları kuşattı" (Nahl: 34), "Yaptıklarının kötülükleri onlara göründü ve alay ettikleri şey, onları kuşattı" (Câsiye: 33), "... Sen onlara şunu hatırlat ki, bir can, yaptığı işin eline teslim edilmeye görsün, (yoksa) onun ne bir dostu, ne de bir yardımcısı olmaz" (En'âm: 70).

Bu ayetler, kötü işlerin bir azap şekline dönüşerek, yapanın canını yakaladığını göstermektedir. Hele son ayette, "Bir kişi, yaptığı işin eline teslim edilmeye görsün" cümlesi, kötü işlerin nasıl kötü şekillere dönüştüğünü gösterir.

"Cimrilik etmeyin"
Âl-i İmran Suresi'nin 180. ayeti, cimrilik edip mallarını Allah yolunda vermekten kaçınan kimselerin, kıyamet gününde, o üzerine titredikleri malların, yılan gibi boyunlarına dolandırılacağını bildirmektedir: "Allah'ın, kereminden kendilerine verdiğine cimrilik edenler, o malı kendileri için hayırlı sanmasınlar. Hayır, o kendileri için şerlidir. Cimrilik ettikleri şeyler, kıyamet günü boyunlarına dolandırılacaktır."

Âl-i İmran Suresi'nin 30. ayetinde her ruhun, kendi ameliyle kendisi arasında uzun mesafenin olmasını istemesi, amelinin çok kötü şekle, acı azaba dönüştüğünü gösterir. Bundan dolayı sahibi, o korkunç varlıktan kurtulmak, onu görmemek ister. Şimdi manaların, amellerin ve sözlerin nasıl birer surete bürünüp insana göründüğünü belirten bazı hadisler görelim:

"Kur'ân okuyunuz, çünkü Kur'ân, kıyamet gününde sahiplerine (kendisini okuyanlara) şefaatçi olarak gelir. Zehrâvân'ı: Bakara ve Âl-i İmran surelerini okuyunuz. Çünkü bunlar, kıyamet gününde iki bulut gibi ya da kanatları açık iki kuş zümresi gibi gelir, sahiplerini (cehenneme ve zebanilere karşı) savunurlar. Bakara süresini okuyunuz. Çünkü onu almak bereket, terk etmek hasrettir. Büyücüler ona tesir edemezler" (Müslim, Salâtu'l-musâfırîn: b. 42, h. 252; İbn Hanbel, Müsned: 5/249).