Dünden devam

Kitapçı, akşamleyin kitabın bir nüshasını otele gönderdi. Böylece yıllar önce “Mekteb-i Tefsîr-i İşârî” adıyla Farsça’ya çevrilmiş bulunan eserimin bir nüshasını elde edebildim. O akşam, İslâm Devrimi’nin Lideri İmam Humeynî’nin evine gittik. Humeynî’yi, devrimden sonra 10 yıl yönettiği devletin imkânlarıyla büyük saraylarda oturuyor sanıyordum. Ama öyle değil. Evi Tahran’ın ücra bir köyünde, Çamlıca’ya benzer, çınar ağaçlarıyla kaplı yüksekçe bir bölgede. Zeminden ancak üç dört basamakla çıkılan, sade iki odacıktan ibaret bir ev. Bizim gecekondulardan farksız. Koltuk yok. Bir döşek ve çalışma masası, buraya açılan, bez perdeyle ayrılmış bir de yatak odası var. O evde halen hanımı yaşıyormuş. Evin duvarlarına Humeynî’nin şiirlerinden yazılan dörtlüklerden biri şöyleydi:

Coz ser-i kûy-i to ey Dôst nedârem câyî

Der serem nîst be-coz hâk-i deret sevdâyî

Âkif-i dergeh-i ân perde nişînem şeb-u rûz

Tâ be-yek ğamze-i ô katre şeved deryâyî

(Allah’a hitaben diyor ki:

Ey dost, senin köyünden başka bir yer

istemem,

Başımda senin toprağının sevgisinden

başka bir sevgiye yer yok.

Gece gündüz O’nun dergahının kapısında boyun büküp durmaktayım,

Öyle bir sevgili ki, O’nun bir göz ucu

bakışıyla damla, deniz oluverir.)

Herhalde şunu demek istiyor: Onun bir bakışı, gözden akan damlaları deniz yapar. Onun gamzesi için gözümden akan damlalar deniz olur. 26 Kasım Pazar günü saat 08.00’de Kum kentine hareket ettik. Arabada ben, Bosnalı Salih, Suriyeli Dr. Alaattin, Lübnanlı Dr. Hüseyin, Sudanlı Dr. Ömer vardı. Tabii bir de şoför ile birlikte aslen Azeri Türkü olan genç bir rehberimiz. Önce, dünyada yazma bakımından üçüncü büyüklükte olan Seyyid Maraşî’nin kurduğu kütüphaneyi ziyaret ettik. Kütüphane müdürü, büyük bir kasa kapısıyla girilen yazma bölümünü gezdirirken, kütüphanenin Ayetullah Seyyid Şehabeddin Meraşî Necefî tarafından kurulduğunu anlattı.

YARIN: Seyyid Maraşî bir kitap için iki ay oruç tutmuş.