SORU: Yurt dışında yaşıyorum. Bazen gayrimüslimlerin sorularına cevap vermekte zorlanıyorum. Örneğin geçenlerde televizyonda Almanya’nın bir kentinde “İslâm dinine çağrı” başlığı altında bir haber yayınlandı.

Haberde Almanya’da ve diğer ülkelerden İslâm’ı kabul edenlerin büyük ilgi gördüklerinden söz ediliyor. Ancak şöyle bir cümle de dikkat çekiyordu: “İslâm dinine girenleri kucaklıyorlar ama çıkanlar için ölüm fetvası veriyorlar.” Şimdi sizden şu soruların cevabını rica ediyorum: 1- Bir Hristiyan veya Musevi, Müslüman olunca bu kabul görürken Müslüman birinin din değiştirmesi neden kabul edilmiyor? 2- Yurt dışında yaşayan biz Müslümanların, gayrimüslimlere İslâm dinini tebliğ etme yükümlülüğümüz var mı? 3- Gıda maddelerine ilave edilen katkı maddelerini (domuz eti, domuz yağı gibi...) nasıl değerlendirmemiz gerekir? (Mustafa/Hollanda)

CEVAP: 1- Her din mensubu, kendi dininin en doğru olduğunu, başka dinleri batıl kabul eder. Koyu Hristiyan, Hristiyan birinin Müslüman olmasından çok rahatsız olur. Aynı şekilde Müslümanların da herhangi bir Müslüman’ın Hristiyan olmasını hoş karşılamaları mümkün değildir. Ancak vicdan özgürlüğü vardır. Kur’ân’a göre herkes istediği dini seçmekte, istediği inancı benimsemekte serbesttir. Kehf Suresi’nde “Dileyen inansın, dileyen inkâr etsin” buyurulmak suretiyle bu vicdan özgürlüğü en açık biçimde vurgulanmıştır. Herkes kendi eyleminden Allah’a karşı sorumludur. Kimse kimsenin günah yükünü taşımaz. Peygamber bile zorlayıcı değil, sadece tebliğcidir. Allah dahi kullarını herhangi bir inanca zorlamamışken kulların zorlamaya kalkması asla kabul edilemez. İslâm dininden çıkıp başka dine geçenler hakkında ölüm fetvası vermek İslâm’a uygun değildir. Çünkü Kur’ân, “Sizin dininiz size, benim dinim banadır. Dinde zorlama yoktur” buyurmaktadır. Hiç kimse bir inanca veya dine girmeye zorlanamaz. Sadece gerçek anlatılır. “İnanan kendi lehine inanır, inanmayan da kendi aleyhine inanmaz” (Kehf: 29). Yüce Allah Peygamberine şöyle emreder: “De ki: Bizim yaptığımız suçtan, günahtan siz sorumlu değilsiniz. Biz de sizin yaptığınız suçlardan sorumlu değiliz” (Sebe: 25).

* Bu okurumun diğer iki sorusunu yarınki yazımda cevaplayacağım.