Soru: Bazı kimseler sizin açıklamalarınıza inanmıyorlar ama biz inanıyoruz. Bunu bilmenizi istedim. (Burçin Erbaş)

Cevap: Teşekkür ederim kardeşim. Sözünü ettiğiniz kişilerin benim açıklamalarıma inanmamalarını bana niye yazıyorsunuz ki, ben o tür insanlara hitap etmiyorum zaten. Onlara değer de vermiyorum. Değer verseydim, onların hoşuna gidecek hurafeleri anlatırdım. Onlar da beni göklere çıkarırlardı. Ben sadece "Allah'ın istediği nedir", onları anlatmaya çalışıyorum. Eğer bu ülkede 10 kişi bizi istemiyorsa buna karşılık da 40 kişi istiyor. Herkesi memnun etmek mümkün değil. İmamı Azam'ı bile zehirlediler, hapishanede öldürdüler. Onların bu saldırısı imamı Azam'ın değerini düşürdü mü, yoksa büyüttü mü?

Doğru bildiklerini söyleyenler, kendi zamanlarında takdir görmeseler dahi sonradan değerlenirler. İnsanlar hiç takdir etmeseler bile Allah, kimin samimi olduğunu ve ne niyet taşıdığını biliyor. Kimi kişilerin bana inanıp inanmamalan önemli değil. Ben yetmiş yaşımdan sonra kimseden beğeni beklemiyorum. Herkes bana saldırsa da yine bildiğimden şaşmam. Namık Kemal'in ünlü şiirini biraz kendi durumuma uyarlayarak derim ki:

Yobaz her türlü bühtân-ı şedidin toplasın gelsin, Dönersem kahpeyim Hak din yolunda bir azimetten.

Oruç tutmakta zorlanan fidye verir
Soru: Görevim nedeniyle oruç tutamıyorum. Ancak fakirlere veya çocuk yuvasına fidye veriyorum. Bu yaptığım doğru mu?

Cevap: Bakara Suresi'nin 182. ayetinde "Oruca (güç) dayananların fidye vermesi, bir yoksulu doyurması lazımdır"buyurmaktadır. Buna göre siz göreviniz veya herhangi bir nedenle oruç tutmakta zorlanıyorsanız her gün yerine fidye verirsiniz. Fidyenin fakirlere verilmesi gerekir. Çocuk Esirgeme Kurumu'na vermek elbette güzeldir. Eğer yemek zorunda iseniz, gizlide yiyin ki başkaları bundan cüret almasın. Bu davranış Ramazan'a da saygının gereğidir. Bu soru bana Neyzen Tevfik'in şiirini anımsattı:

Muhabbetin kalplerde sütlimanlık ya Resulallah,
Ağır geldi fakire Müslümanlık ya Resulallah!