G.Saray'ın ilk yarıdaki başarılı futbolunda hiç kuşkusuz en önemli faktör Jose Mourinho’nun tribünde olmasıydı. Özellikle Portekizli teknik adamın maç öncesi soyunma odasına inip, G.Saraylı futbolculara başarı dilemiş olması, tribünde Terim’le kucaklaşmaları ve uzun dakikalar sarılmaları bugüne kadar alışık olmadığımız görüntülerdi. Bu nedenle Mourinho dünkü oyuna doğrudan etki yaptı. G.Saray hep böyle oynayacaksa haftaya Wenger, sonra da Ferguson, Mancini gibi isimler de gelsin.

Baksanıza G.Saraylı futbolcular kanatlanmış gibi başladı maça. Mükemmel bir pas trafiği, yardımlaşmalı bir oyun, harika bir Melo ve Drogba ve de Burak Yılmaz’ın yine şık, akıl dolu vuruşları. Skor daha farklı olmalıydı ama 2. yarı yine laubali bir G.Saray vardı. Drogba “hep attıracak değilim ya, biraz da ben atmalıyım” düşüncesine girince birçok fırsatı kullanamadı. Yine de Drogba’nın sahada olması, ilk goldeki nefis pası görülmeye değerdi.

Yalnız G.Saraylı futbolcular ve Terim 3-1’lik galibite rağmen dün akşamdan dersler çıkartmalı. Her rakip Kayserispor gibi yumuşak ve korkak olmaz. Bobo’nun çocukların bile yapmayacağı hata sonrasında takımını eksik bırakması G.Saray’ın ekmeğine yağ sürdü.

G.Saray'da en çok kimi beğendin diye soracak olursanız Melo derim. Brezilyalı futbolcu müthiş bir maç çıkardı ve skor avantajı erken yakalanınca, bugüne kadar kendisini antipatik gösteren agresifliğini bırakıp sakin ve takımı için oynadı.

Burak Yılmaz’a helal olsun. Ne kadar ince vuruşlar yaptı, üstelik hiç panik yapmadan. Tahminimce Mourinho’nun da gözünü korkutmuştur attığı goller ve koşularıyla. Burak’a getirebileceğim tek eleştiri, oyundan alınırken gösterdiği lüzumsuz surat asmaları. Seyirci seni ayakta alkışlıyor ama Burak adeta ağlayacak gibi. Kimse tavır yapmamalı ve işine bakmalı.

Ben bunları yazarken G.Saray yine golü yemiş. Semih adamın yanında koşacağına kayarak ayağını uzatsa golü önlerdi. Ama dedik ya, 2. yarı inanılmaz laubali, içi geçmiş, bitse de gitsek düşüncesinde bir G.Saray vardı.