Dün Ankara'da, AKP lideri ve Başbakan Erdoğan'ın mitinglerini yakından izleyen bir grup meslektaşla şunu tartıştık: Tarhan Erdem'in NTV için yaptığı ankette yüzde 68 oy alacağı söylenen AKP neden miting günü Ankara'da yeri göğü inletemedi? Neden Melih Gökçek'in taşımalarına rağmen Tandoğan Meydanı dolup taşmadı? Neden diğer mitinglere de olduğu gibi Ankara'dakine de çoğu AKP rozetli, partiyle organik ilişkisi olan, hatta genellikle Milli Görüş kökenli kişiler rağbet ediyor? Neden partilileri sadece Erdoğan coşturabiliyor?

Sözün özü: Anketler mi yalan söylüyor, mitingler mi? İçimizden, anketlerin yanlış olduğunu düşünen pek kimse yok, bu nedenle "yanlış"ı başka yerlerde aradık. Meslektaşlarımız bütün bu çelişkili olguları, genellikle AKP'nin "rakipsiz" olmasına bağlıyorlar. Aslında bu tartışma sadece Ankara ile sınırlı değil. Ülke çapında yüzde 50'yi aşacağı söylenen AKP'nin, bir zamanlar Bülent Ecevit'in, Turgut Özal'ın, Süleyman Demirel'in, Necmettin Erbakan'ın yarattığı toplumsal hareketliliği tam olarak yaratamadığına gittiğim bütün illerde tanık oldum. Örneğin benzer bir tartışmayı Koceli ve Sakarya mitingleri sırasında, milletvekilleri de dahil bazı AKP'lilerle ve iktidar partisine yeni yeni yakın durmaya başlayan bazı şahsiyetlerle de yapmış ve "eksik olan ne?" diye sormuştum. Bir AKP Kocaeli milletvekili bunu, "Halk zaten seçimini bizden yana yaptı, ama gelip bunu meydanda gösterme ihtiyacı hissetmiyor" diye açıklamıştı. Bir Sakarya milletvekili de "iktidarda" olan bir partinin zaten büyük toplumsal hareketlilik yaratmasının zor olduğunun altını çizmişti.

Kimi AKP'lilerse günümüzde mitinglerin eski işlevinin kalmadığını düşünüyor. Olabilir, ama Başbakan Erdoğan bu görüşte olmamalı ki Ankara'dan hemen sonra İzmir'e, 46. mitingini yapmaya gitti. O miting yapmayı sürdürdüğü müddetçe, bizim de mitinglerden hareketle AKP'yi değerlendirme hakkımız baki kalıyor.