Önce bütün sevgililerin "günü" nü kutlayarak başlayalım; ne mutlu sevenlere... Kalbinde sevgiye yer olanlara... Aşkla başlayıp aşkla yaşayabilenlere, aşkı besleyip büyütme, saygıyla sürdürme yeteneği olanlara.

Bu yetenekten yoksun olduğu için anlık, günlük (sözüm ona) aşklarla ömür tüketenler, bununla kalmayıp aşkın herkes için geçici, kısa sürmeye mahkûm bir olgu olduğunu iddia ederler. Ne kadar tartışılsa bitmeyecek bir iddiadır bu.

Doğru tez onlarınki midir yoksa beraberliklerinin değerini bilen; sabır, sevgi, paylaşma ve özveriyle aşkı yaşatabilen ve yaşayabilenlerinki midir acaba, bu fazlasıyla yoruma bağlı bir soru...

Evliliklerinin "altın" yıldönümünde "Biz hâlâ her gün birbirimiz hakkında yeni bir şey öğreniyor, her gün yeniden aşık oluyoruz" diyen çiftlerle çok karşılaştım ben. Ve çok genç yaşlarda başladım onları izlemeye... Bir sırrı vardı mutlaka bu başarının, olmalıydı.

Manchester Üniversitesi'nde okuduğum yıllarda yakın arkadaşım olan Isobel'in, 'Chester' isimli kasabada çok mutlu bir hayati paylaşan anne ve babası bu çiftlerden biriydi. Onları 20 yaşında, yeni aşık olmuş bir çiftten ayıramazdınız, öylesine bulutların üzerinde yürüyor gibiydiler. Öylesine bir aşkla bakarlardı birbirlerinin gözlerine.

Bir süre önce, 'Çerkez kızın aşkı' başlığıyla hikâyelerini üç gün yazdığım annemle babam da onlardan biriydi. Ümitsiz başlayan aşklarını 7 yıllık bir bekleyişten sonra "mutlu son"a bağlamış ve babamın ölümüne kadar geçen uzun yıllarda birbirlerini aynı aşkla sevmişlerdi.

Hayır, sevgi değildi yalnız, aşktı eminim. Birbirlerinden ayrı kalmaya dayanamayan, kavuşacakları anı iple çeken sevgililerdi onlar. Bir çok böyle çift tanıdım ben...

Elbette her aşk sürmek zorunda değildir... Herkes aynı şansa veya yeteneğe sahip olmayabilir ama bu, "olmayanlara" ömür boyu aşklara saygı duymama, bunu yalanlama hakkını da vermez.

Beyoğlu'ndaki Markiz Pasajı'nda Cumartesi günü açılan "40 gün 40 gece Aşk" sergisinden dün söz etmiştim. Bugün, Sevgililer Günü'nde tekrar hatırlatmak istiyorum.

"Aşkı anlat bana"
Organizasyonunu "bernaylafem"in ve Markiz'in birlikte yaptıkları sergide benim de bir köşem var.

"Aşkı anlat bana" dediler, biz de kendimize göre anlatmaya çalıştık... Aşk tek bir objeyle anlatılabilir mi; bazıları için evet, bazıları için hayır. Orada bunun cevabını göreceksiniz.

"40 gün 40 gece Aşk" sergisindeki köşem için yazdığım yazı "Aşk bazen bir gülümseme, bazen tek bir bakıştır. Aşk her şeydir." sözleriyle bitiyor. Sevgililer Günü alışkanlığını Türkiye'ye getiren Hıncal Uluç'u kutluyorum.

Sevgilileri de... Bugün aşık olmayanlar ise üzülmesinler, yarın olmayacaklarını kim bilebilir?

Kimin sesi daha güzel?
Ebru Gündeş "Ben Hülya Avşar'la, Gülben Ergen'i rakip kabul etmiyorum, onlarda ses yok" der demez Avşar'la Ergen'in cevap bombardımanına tutuldu.

Cevaplar "mizah" açısından zengindi, epey güldürdü okuyanları; Gülben Ergen "kalite"sini, Hülya Avşar ise "zekâsını" vermeyi teklif ettiler Gündeş'e... Türkiye'de herkes kendi 'PR'ını yaptığı, ajansa menajere bile gerek kalmadığı için, yine herkes her özelliğe sahip olduğunu iddia edebiliyor ona diyecek yok da, Ebru Gündeş bunlardan değil "ses"ten söz ediyordu aslında.

Ve ses konusunda onunla rekabet edecek isim de pek az var Türkiye'de, doğruya doğru... iddiası olan, onun şarkılarını alıp söylesin bakalım ne kadar beğeniliyor, değil mi? Güzel şarkı seçmekle, güzel sese sahip olmak farklı şeylerdir.

Gülben Ergen'in "Ebru'nun çirkinliği kalbine vurmuş" sözüne gelince. Bu "güzellik", "ses güzelliği" gibi kavramlar göreceli şeylerdir aslında, buna rağmen Ebru'ya çirkin demek "herkese göre" haksızlık olur. Ebru Gündeş güzel olduğu kadar şirin, sevimli bir kadın. Ve ayrıca bir tartışmayı "tartışma ekseninde" götürmek daha akıllıcadır, başka konulara atlanırsa sonu gelmez bunun....

Herkes herkese bir şeyler diyebilir.

Örneğin ben kendi görüşümü söyledim; Ebru'nun sesi de, kendisi de çok güzel. Bu tartışma şekli ise hiç değil!