Durex prezervatif firmasının "Küresel Cinsellik Araştırması'nın sonucu çok ilginç tabii... Yılda yapılan seks ortalaması dünyada "103" iken (ki bu 2003'te 139'dan, 2005'te 103'e düşmüş) Türkiye "111" ile 11. sırada...

Başka konularda, örneğin; kitap okumada, eğitimde, zekada, sporda (halter, güreş hariç), herhangi bir bilimsel buluşta şampiyon olduğumuz pek görülmüyor ama iş sekse gelince şampiyon olmuşuz maşallah.

Erkeklerin çoğunun bu habere bakınca bıyık altından gevrek gevrek güldüğünü tahmin etmek zor değil. Bu seks denilen şey her ne kadar iki kişinin katılımıyla oluşan bir eylem ise de, Türkiye gibi bastırılmış duygularla kafayı cinselliğe takmış, "erkekliği seksle ölçme" cehaletinin yaygın olduğu ülkelerde erkekler seksi yalnız kendilerine özgü bir hak ve tek taraflı bir marifet sayarlar, ondan.

Hatta böyle geri kalmış ülkelerde bazı zavallılar korunmasız çocuklara, kadınlara tacizi, tecavüzü bile erkeklik gösterisi zannederler.

Listeye dönecek olursak, bizim önümüzde Yunanistan, Hırvatistan, Bulgaristan, İngiltere, Amerika gibi ülkeler de var. Ama bunların çoğunda -eğer o da araştırıldıysa-Durex'in kullanılma oranı hiç şüphesiz Türkiye'nin çok üstündedir. Türkiye'de korunmasız seks yapanların oranı yüzde 49'muş. Düşünebiliyor musunuz, iki çiftten biri korunmuyor.

Bu durumda nüfus artışının hızını, sonuçta özellikle fakir ailelerin 8-10 çocuk sahibi oluşunu, çocuk yuvalarına terkedilen çocukları, sokak çocuklarını, eğitim, sağlık ve her türlü ihtiyacın yetişmemesini de düşünebiliyor musunuz?

Devletin her şeyden önce vatandaşlarını nüfus plânlaması konusunda eğitmesi, bakamayacakları çocukları doğurmamayı, korunmayı öğretmesi gerekir bu durumda...

Ama her önemli konu gibi bunu da kimse üstlenmiyor (eğitimsiz insanların sayısı ne kadar artarsa kolay aldatılabilecek insan sayısı da o kadar artıyor, sebep bu olabilir mi acaba?). Bizde çok çocuklu gecekondularda tevazu gösterisi gerçek sorunlan çözmekten daha çok prim yapıyor.

Hele 100 milyon nüfusu bir bulalım, plânlamaya da sıra gelir. Şimdilik... En büyük Türkiye, başka büyük yok!

Babasını arayan er!
PKK tarafından vurulup, ölmeden önce son bir gayretle cep telefonundan babasını arayan 21 yaşındaki erimizin öyküsü bu ülkede yüreği olan herkesi ağlattı...

Ancak bir romanda veya filmde rastlanabilecek, gerçek hayatta duyulması neredeyse imkânsız bir olaydı. O gün, bugündür sık sık aklıma geliyor (Allah ailesine sabır versin) şunu düşünüyorum; her davamızda karşımızda yer alanlar kendi hikâyelerini pek güzel duyurur, masallarla desteklerken biz susup bekledik. Bu olayı neden PKK terörünün Türkiye'ye yaşattıklarını anlatan bir efsane haline getirmeyelim?

Neden filmini yaparak Avrupa ülkelerine tek tek izletmeyelim?

Yapalım bunu ve onlara korudukları teröristlerin gerçek yüzünü gösterelim... Bundan daha acı bir öykü bulunabilir mi?