Oh, nihayet yeni yıla istediği gibi girebilecekti. Gerekli tüm harcamalarını yapmış, çocuklarının ihtiyaçlarını karşılamış, hediyelerini almıştı. Küçük bir hindi ile o akşam için yapacağı yemeklerin malzemeleri de hazırdı.

Pencereye doğru yaklaşarak dışarıyı seyre koyuldu. Bir süredir yağan kar bahçeyi beyaz bir ipek örtü gibi kapladıktan sonra durmuştu... Yorgun gözlerle usta bir ressamın elinden çıkmış gibi duran bu beyaz tabloyu izlerken mutlulukla gülümsedi.

"Doğa bile elinden geleni yapıyor. Yeni bir yılı karşılamak için her şey hazır."

Geriye sadece kendisine vermeyi plânladığı armağan kalmıştı. Aylardır almak istediği ve birkaç gün önce ayırttığı kabanı artık alabileceğini hatırlayarak sevindi. Hediye almayalı öyle uzun zaman olmuştu ki...

Dışarı çıkmak üzereyken gözü çocuklarının izlemekte olduğu televizyona ilişti; ekranda Asya adalarında olan depremde yakınlarını kaybeden küçük bir çocuk vardı. Yıkıntılar ve sular arasında bekleşen, kayıplarını arayan kalabalığın arasında şaşkın gözlerle, elinde bir kâğıt tutarak dolaşmaktaydı küçük kız... Üzerinde: "Annesini, babasını ve iki kardeşini arıyor yazan bir kâğıttı bu... Gözlerinden iki damla yaş süzülüdü; onlar da yeni bir yıla gireceklerdi. Bu depremde ölenler, yakınlarını kaybedenler, bulma ümidiyle koşturup arayanlar.

Bir anda, her şey önemini yitirdi.

Ne anlamı vardı ki hediyenin, kutlamanın ve bütün bu hazırlıkların...

"Hayır, hayır hayat devam ediyor, kendimi olumsuz düşüncelere kaptırmamalıyım" diye fısıldadı. "Üstelik bu benim hakkım, nasıl da çalıştım, yoruldum bütün yıl... Küçük bir armağandan ne çıkar?"

Giyinerek yola koyuldu, alışveriş merkezinin ışıklı koridorları, neşeli kalabalıklar onu kendine getirebilirdi.

Tam mağazaların bulunduğu binaya girecekken kapının önünde bir battaniyeye sarınmış oturan 7-8 yaşlarındaki erkek çocuğunu gördü. Yüzünün, saçlarının günlerdir yıkanmamış olduğu anlaşılan çocuğun gömleği ile pantolonunun görünen kısımları yamalıydı. Yer yer yırtık pantolondan çamurlu bacakları çıkmıştı. Ayağındaki eski ve kocaman ayakkabıların teki siyah, teki kahverengiydi. Aklına biraz önce televizyonda gördüğü çocuk geldi: "Her şeye rağmen ondan şanslı" diye düşünerek yürürken durdu. Geri döndü ve oğlanın yanına yaklaştı: "Okula gidiyor musun?".. Evet anlamında kafasını salladı oğlan.

"Gel sana ayakkabı alalım"... Çocuk ifadesiz yüzünü kadına çevirerek cevapladı: "Teşekkür ederim istemem, babam yeni yılda alacak, söz verdi."

"Baban da alsın, biz de alalım" dedi kadın, o babanın belki de sözünü hiçbir zaman gerçekleştiremeyeceğini bilerek... İsrarla çocuğu yerinden kaldırdı. Birlikte alışveriş merkezindeki en güzel çocuk mağazasına gittiler.

Ona kalın bir kaban, pantolon ve ayakkabı aldılar, para ancak bunlara yetmişti. Çıktıklarında oğlanın gözleri gizleyemediği bir mutlulukla parlıyordu. Tekrar aynı kapıya geldiler.

Kadın: "Haydi battaniyeni al ve evine git. Okulunu da sakın aksatma" dedi. Oğlan mahcup mahcup gülümsedi: "Aksatmam, babam da öyle istiyor zaten..."

İyi seneler!

- Size de...

Oğlan karların arasında gözden kaybolurken kadın kendi kendine söz verdi, bundan sonra her yılın son günü fakir ve kimsesiz çocukların kaldığı yurtları ziyaret edip biriktirdiği paralarla aldığı hediyeleri verecekti onlara. Bir de sevgisini!

Geri dönerek kabanı ayırttığı mağazaya gitti, tezgahtar kız onu görür görmez dolaptan kabanı çıkardı.

"Ayırtmıştım ama alamayacağım" dedi kadın; "kendime başka bir armağan aldım da!" Kıza mutlu yıllar dileyerek çıktı.

Bir şarkı mırıldanarak evine doğru yürümeye başladı. Bu yılın iyi bir yıl olacağını hissediyordu!

***
Sevgili okurlar, bu yılın son gününde ben de sizin için kısa bir öykü yazmaya karar verdim ve dün bunu yaptım. Umarım fazla hüzünlü olmamıştır.

Paylaşarak, dayanışmayla, sevgiyle geçecek bir yıl diliyorum hepinize...

Bana gelince, 2005'te resimdeki muzip kedi gibi kartoplarımı gereken yer ve kişilere atmaya devam edeceğim.

Kapacaksınız, bu da benim işim...