Zaman tüneline girmiş gibiyim. O günleri görmedim, yaşamadım ama anlattıkları Direklerarası bu olmalı...

İşte Tiyatro’ya giden yolda sokağın kapısı gibi konmuş iki ışıklı direğin arasından da geçiyoruz. Sağlı sollu kitapçı, kafe, lokanta da var, sanki biraz da Londra’nın tiyatrolar bölgesi Covent Garden’ı mı hatırlatıyor ne?

Değil tabii, burası Kadıköy Altıyol’da mütevazı bir sokakta, mütevazı bir tiyatro... Herşey olabildiği en yalın, en sade şeklinde.

Geçen hafta sonu 4 kişilik bir grup Müjdat Gezen Tiyatrosu’na “Tuhaf Bir Aile” isimli oyunu izlemeye gittik ve çok keyifli bir Cumartesi akşamı geçirdik.

“Tuhaf Bir Aile” isimli komedide orta oyununun tüm özellikleri ve karakterleri var. Oyuncuların bir bölümünü TV dizilerinden, sinema filmlerinden tanıdığınız Ercan Bostancıoğlu, Erdoğan Tuncel, Ferdi Merter, Yavuz Şeker gibi ünlü sanatçılar oluşturuyor, çoğunluk ise Müjdat Gezen Sanat Merkezi mezunu öğrenciler.

Dikkatli bir tiyatro izleyicisi olarak yeni sanatçıların yılların deneyimli tiyatrocuları yanında hiç de gölgede kalmadığını söylemeliyim. Elbette eskilerin çok keyifli bir oyun ortaya çıkarmasındaki rolleri yadsınamaz ama Müjdat Gezen’in öğrencileri de son derece başarılılar.

Oyunun sonunda Gezen’in sahneye çıkarak finali kendi oyunuyla yapması kahkahanın dozunu “fevkalâdenin fevkinde” arttırıyor. Harika bir buluş doğrusu?

Müjdat Gezen bu tiyatroyu “hayatı boyunca ödeyeceği bir borç yükünün altına girerek” açtı.

Tiyatro sanatçısı olmak isteyen gençlere verdiği M.G.S.M (Müjdat Gezen Sanat Merkezi) fırsatını onlara sonuna kadar kullandırmak için... Aynı zamanda diğer tiyatro gruplarına da Kadıköy yakasında yeni bir sahne fırsatı verdi.

Daha önce kendi imkânlarıyla açıp ihtiyaç içindeki yaşlılara sunduğu Huzur Evleri, başlatıp geliştirdiği ormanlar ve tüm yaptıklarıyla benim ve çok kişinin gözünde altın kalpli bir adamdır o... Bir kahraman.

Müjdat Gezen’i ve tiyatro ekibini kutluyorum. Eğlenmek, bol bol gülmek istiyorsanız Tuhaf Bir Aile’yi görün, beğeneceksiniz.

Siyaset uğruna istismar yasaklanmalı!
Türkiye’nin eğitimden sağlığa, adaletten iç ve dış önemli siyasi olaylarına, uyuşturucu sorununa, ayyuka çıkan şiddetten çölleşmeye kadar çözüm bekleyen onlarca sorunu dururken biz hâlâ Başbakan’la CHP Genel Başkanı’nın süren kavgalarını izliyoruz.

“Kurban olam ayına yıldızına” yazılı, bayraklı afiş kavgalarını... “Kimin parasıyla yapıldığı”ndan “ne gerek olduğu”na ve “Güneydoğu’da neden kullanılmadığı”na kadar her gün ayrı bir polemik.

Sonuncusu (Diyarbakır dışında) yalanlanmış ama ilk ikisi hâlâ kafaları meşgul ediyor.

Oysa burada asıl soru siyasetçilerin din, dil ve ırk üzerinden siyaset yapmalarına izin verilmesidir.

Örneğin Almanya’da Hitler’den sonra bu tür istismar yasaklanmış. Demokratik yolla iktidara gelse bile bir liderin ırkçılık yaparak diktatöre dönüşmesinin ne felâketlere yol açacağı görüldüğü için...

Türkiye’de böyle bir tehlike yok mu ki her türlü istismara sınırsız olarak izin veriliyor veya yasaların çiğnenmesine göz yumuluyor?

Örneğin; Bayrak Kanunu’nun 7. ve 8. maddelerine göre bayrağın siyasi amaçla kullanılması yasak değil midir?