Canım anacığım,

İnsan annesini kaybedince kendisini doğuran, yetiştiren insanı kaybettiği için üzülür. Benim için yalnız bu değildin sen... Biz birbirimizden hemen hiç ayrılmadık. Beraber güldük, beraber üzüldük. Hayatımızı birlikte geçirdik. Birbirimizin “hayatının şahiti” olduk ve bunu aramızda konuştuk.

Hatta sana zaman zaman böyle hitabettim biliyorsun.

Zor günlerimde hep yanı başımdaydın, her ânımı paylaştın, destek verdin, hep dimdik durabilmem için bana yardım ettin.

Beni ben yapan tüm özelliklerimi, değerlerimi senden ve rahmetli babacığımdan öğrendiklerim oluşturdu. Şimdi seni onun yanı başına, yıllardır özlemini çektiğin eşinin yanına uğurlarken bugüne kadar her şeyi anlatmaya yeten kalemim ikinize duyduğum minneti, sevgiyi anlatmaya yeterli gelmiyor...

Orada huzur bulmanı ve o güzel Çerkez gözlerini benden ayırmamanı diliyorum. Seni, anılarımızı her an hatırlayacak dualarımda, rüyalarımda seninle buluşacağım. Güzel sesinden, melekler gibi kokundan uzak, dünya çok eksik olacak.

Seni çok seviyorum annem.

Güle güle, yerin cennet olsun.

Ruhat Mengi