Vizesiz Avrupa'ya gideceğimiz günler...

Paris’teydim...

Fransa’da okuyan kız arkadaşım ve onun erkek kardeşiyle birlikte, ortak bir arkadaşımızın evine misafir olup, yılbaşını geçirmek için Portekiz’e uçacaktık...

Benden başka kimsenin vizeye ihtiyacı yoktu...

Kimliklerini gösterip geçiyorlardı...

Grubun tek “vize” zorunlusu elemanı olmak gayriihtiyari kimyanızı bozar...

Sanki “suç sizin suçunuzmuş gibi” içinizdeki savunma mekanizmasını çalıştırmaya sizi iter...

28 yaşlarındaydım...

Yıllardır gazeteci olarak seyahat ettiğimden, alışıktım “vize” isteyen memurların tavır ve davranışlarına...

***


Fransa’dan Portekiz’e gitmek, Avrupa Birliği vatandaşları için değil vize, pasaport göstermeye gerek olmayan bir seyahatti...

Avrupa Birliği ülkeleri içinde seyahat ediyorlardı ve bir “kimlik” göstermek yetiyordu...

Ankara-İstanbul uçak yolculuğu gibi...

Benim gibi bir Türk vatandaşı için ise, “turistik nedenle bulunduğu Fransa’dan çıkış ve bir başka Avrupa Birliği ülkesine giriş” demekti ve o yıllarda deveye hendek atlatmaktan zordu...

Charles De Gaulle Havaalanı’nda arkadaşlarım kimliklerini gösterip geçerken, ben vize kuyruğunda beklemiş, nihayet Fransız vize memurunun karşısına dikilmiştim...

O günlerde yine Fransa ile Türkiye arasında nahoş vakalar olmaktaydı, Ermeni soykırımı meselelerinden...

Nahoş diplomatik vakaların kötü tarafı, memurlara “yeni çatışma alanları” açmalarıdır...

***


Belli ki Fransız pasaport polisi o günlerde, durumdan nem kapmış, ülkesine “girip çıkan Türk vatandaşlara, daha bir dikkatli bakar” olmuştu...

Pasaportumu aldı ve incelemeye başladı...

Neyi incelediğini bilmiyordum, çünkü zaten çok girişli vizem vardı, Atina’da ikamet ediyordum, üstelik hazretlerin ülkesine giriş değil, ülkeden çıkış yapıyordum...

Benim uflayıp puflamam adamı zerrece ilgilendirmiyor, gittikçe artan bir ciddiyetle pasaport üzerinde çalışıyordu!..

Arkamdaki kuyruk gittikçe uzamıştı...

Bekleyenlerin öfkesinin pasaport polisinden çok benim üzerimde biriktiğinin farkındaydım...

Basit bir empatiyle, onların yerinde ben olsaydım şöyle düşüneceğimi fark ediyordum:

“Ne biçim adamlar var... Kardeşim bütün işlemlerini tamamlayıp da eksiksiz gelsene pasaport polisinin önüne...”

***


Koskoca Fransız polisi hata yapacak değildi ya...

Belli ki “önümüzdeki adamın pasaportunda bir sorun vardı!..”

Bir süre sonra Fransız pasaport polisi aradaki küçük camı kapattı ve “Siz benimle geleceksiniz” dedi...

Gişe de kapanmıştı...

Kuyrukta bekleyenlere “yana geçin” anlamında bir şeyler söyledi...

Durum felaketti...

Herkesin ortasında “rezil” olmuştum...

Bütün gözlerin bana çevrildiğini düşünüyordum...

O sırada havaalanında “kaçakçı, uluslararası kriminal bir suçlu ya da bir ülkeye zorla girmiş tehlikeli bir kaçak” olarak algılandığımı düşünüyordum...

Muhtemelen de öyle algılanıyordum...

Sadece böyle durumlarda “gazeteci” olduğuma şükrederim...

Öyle bir tepki gösterirsiniz ki, “yapılan haksızlık, yapanın yanına kolay kolay kâr kalmaz...”

***


Görevli polis önceleri hiç oralı olmuyordu...

Sonuçta üçüncü dünya ülkelerinden birinden gelen bir yolcuyu “pasaportundaki vize sahte mi değil mi” diye sorgulayacaktı...

“Bu vize sahte” diyordu...

Ben de ona, “Bu yaptığının yanına kâr kalmayacağını” söylüyordum...

Utanmasam, adamı Paris’ten Marsilya’ya sürdüreceğimi deklare edecektim!!!

Beni kapalı bir odaya alan pasaport polisi, tepkimin çokluğundan bir süre sonra tırstı...

Çünkü sorulara cevap vermiyordum ve bana “büyükelçiliği bağlayın” diyordum...

İkinci bir polis memuru geldi...

Birinci ikinciye bir şeyler söyledi...

İkinci pasaporta baktı, o da ona bir şeyler söyledi...

Vakit geçiyordu, bir süre sonra şefleri olduğunu anladığım üçüncü bir polis geldi...

Ben uygulanan bu insanlık dışı muameleden muzdarip, “hakkımı aramanın” yollarını arıyordum...

Ne ki, hakkımı arayacağım fazlaca bir yol görünmüyordu...

***


Polisten şikayetçi olmaya kalksam, bizim yılbaşını geçirmeyi hayal ettiğimiz Lizbon seyahati hayal olacaktı...

Üstelik Fransız polisi “Ben görevimi yaptım... Şüphelendim, sorguladım” deyip işin içinden sıyrılabilecekti...

Şefleri olduğunu anladığım polis, yavaştan beni sakinleştirmeye başladı...

“Bu vizeyi nereden aldığımı” falan sormaya başladı...

***


Mesele, pasaporttaki vizeyi sorgulama değildi...

Mesele, hiç hak etmediğiniz bir şekilde “insanlık dışı, kanun kaçağı muamelesine” tabi tutulmanız, yüzlerce insanın önünde kriminal bir kaçak gibi, alıp bir odaya tıkılmanızdı...

Bunun onur kırıcı etkisini, burnundan kıl aldırmayan bir Fransız pasaport polisinin hissetmesi mümkün değildi...

Arkadaşlarım yanıma gelmişti...

Bana uçağı kaçırmak üzere olduğumuzu haber verdiler...

Fransız pasaport polisi hemen gidersek uçağı kaçırmayacağımızı söylemeye başlamıştı...

Rezalet bir durumdu...

Kuyruktan bir kriminal gibi alınmış, Paris Charles De Gaulle Havaalanı’nda bir odaya sokulmuştum...

Şimdi de hiçbir şey olmamış gibi oradan ayrılmam isteniyordu...

Lanet edip oradan ayrılmakla, kalıp sonu meçhul bir hukuk savaşına başlamak arasında gidip geliyordum...

Yüreğimin yarısını “hesaplaşma!” duygusuyla oracıkta bırakıp, uçağa doğru yöneldim...

***


Kendimi “aşağılanmış” hissediyordum...

Dün Egemen Bağış’ın “3-4 yıl içinde Avrupa Birliği ülkelerinde vize uygulaması kalkacak” sözlerini duyduğumda bu anekdot aklıma geldi...

Biliyorum ki, ben bu hayatta yaşarken, Türkiye Cumhuriyeti pasaportumu değiştirmeden, “hiçbir vize kuyruğuna girmeden” Avrupa ülkelerine giriş yapacağım...

Kimsenin ekonomisindeki felakete üzülmem...

Ancak kendi ülkemin ekonomik mucizelerinin yarattığı etkinin, kısa bir zaman sonra “o snobizme ve

ukalalıklara bir son vereceğinden” eminim...

Yüreğimin Paris Charles De Gaulle Havaalanı’nda 35 yıl önce kalan bir yarısı, huzura erecek gün gelecek...

Fransız pasaport polisi nerede ne yapıyor olur, onun bilmem artık!..

*****


“AYRIMCILIK KORKU VE ŞÜPHE DUYGULARINI ARTIRIR...”

Gölge etkisini üzerinizde artıran davranışlar şöyledir:

1) Kendinizden ve başkalarından sır saklamak:

Sırlarla dolu bir hayat gölgeye kendini yaratması için gerekli altyapıyı hazırlar...

Gizlilik, kim olduğunuz sorusuna maruz kalma korkusu, aileden utanma gibi duygular, bilerek birini kandırma gibi davranışlar gölge etkisine örnektirler...

***


2) Kendinizi veya başkalarını hatalı duruma düşürmek:

Suçluluk ve utanma duygularını rahatlatmadığınız sürece sizin veya başkalarının bunu hak ettiği düşüncesine kapılmanız hep mümkündür...

Yargılama, acıdan kurtulmak için ahlak maskesi takan suçluluk duygusunun ta kendisidir...

***


3) Suçu yöneltecek birini bulmak:

Siz içinizden gelen acının ahlaki bir temele dayandığını düşünür düşünmez, sizden alt seviyede olan birini suçlamakta hiç zorlanmazsınız...

***


4) Etrafınızdakileri eleştirirken kendi zayıflığını görmezden gelme:

Bu çoğu insana gizemli gelen yansıtma aşamasıdır...

Bir olayı açıklamaya başladığınızda ‘Bunlar Tanrı’nın, Şeytan’ın işi’ gibi cümleler kullanıyorsanız bunlar yansıtma aşamasında olduğunuzu gösterir...

***


5) Taraf tutmak:

Eğer dünyanın ‘biz’ ve ‘onlar’ arasında bölündüğünü hissettiyseniz, siz doğal olarak ‘iyiliğin tarafında’ görürsünüz kendinizi...

Ayrımcılık korku ve şüphe duygularını artırır...

Bu da gölgeyi besler...

***


6) Kötülüğü uzakta tutmak için mücadele etmek:

Kişinin ‘Şeytan’ın’ her yerde pusuda beklediğine dair inanç duyması...

Böyle durumda gerçekte olan şudur:

Yanılsamanın yaratıcısı kendi yaratıcısı tarafından aptal yerine konuyordur...”

(Deepak Chopra’nın Gölge Etkisi kitabından)

Haberin Devamı
Haberin Devamı
DİĞER YENİ YAZILAR