Çocukken böbreğimde kum olduğu söylenirdi...
Böbreklerimde arada bir bıçak gibi bir ağrı beni yoklar, bir süre yakamı bırakmazdı...
Birkaç kez doktora gittiğimizi hatırlıyorum...
İlkokuldaydım...
Doktorların, “böbreğinde kum var” dediklerini hatırlıyorum...
“Böbrekte taş olmaması için, bol bol su içmesi ve tuvalete gitmesi lazım...”
Küçücük çocuğun böbreği nasıl olup da yeterince çalışmıyordu da, kum oluyordu?..
Yetmedi önlem alınmazsa bir süre sonra nasıl olup da gencecik çocuğun böbreğinde taş oluşacaktı anlamak imkansızdı...
Doktorlar, “su içsin, bol bol tuvalete gitsin” türünden laflar ediyorlardı...
Üniversitenin ikinci sınıfında gazeteciliğe başladığımda, sevgilimle gittiğimiz hamburgercide içtiğim biraların içten içe, böbreğimdeki kuma iyi geldiğini düşünür, rahatlardım...
Öyle ya bira ve arkasından zorunlu olarak çıkarılacak idrar, böbrekteki kumları temizleyecekti...
Küçükken gittiğimiz doktorlar konuşurken hayal meyal aklımda kalmıştı...
-”Büyüklerde bira içilmesini öneririz” demişlerdi, “Bira ve arkasından çıkan idrar, böbrekteki kumu temizler... Tabii çocuk için bunu öneremiyoruz... Bol bol su içirin... Tuvalete gitsin...”
Hayatın şifrelerini anlamamın imkansız olduğu günlerdi...
Herkes “öğrendiklerini ve nedenlerini tam sorgulamadan birşeyler söyler” laf olsun torba dolsun işler yürür gözükürdü...
Kimse de şu soruyu sormazdı...
-”Arkadaş ufacık çocukta ne sakatlık var da böbrek çalışmıyor yeterince?..”
Çocukluk yıllarını gençlik yılları takip etti, yetişkinlik geldi...
Herhalde “böbreklerimde ilerde taşa çevrilecek kum olayının üzerinden” aşağı yukarı kırk yıl geçti...
Şükür Allah’a, ne böbrekte kum bıçak gibi ağrılarla yokladı beni, ne de taş olup sancılara gark etti bünyemi...
Kim bilir belki de R. Şanal’ın dediği gibi çocuklukta babamdan ilk dini eğitimi alırken, öğrendiklerimden beynimde yer eden “ölüm korkusu” böbreklerimde kum oluşmasına neden olmuştu...
ÖLÜM KORKUSU VE BÖBREK YETMEZLİĞİ...
NEDENİ;
Çok yoğun korku... Ölüm korkusu...
DÜĞÜMÜ ÇÖZEN YARGILAR;
Korkuyorum; Çok korkuyorum...
Hayat beni korkutuyor...
Kim korkuyor?.. (En az yirmi kere, dura dura ve bedeninizin nasıl tepki verdiğini gözlemleyerek devam edin)
Neden korkmuştu?..
O korkuyor (yine aynı şekilde)
O korkmuştu (yine aynı şekilde)
EYLEM ÖDEVLERİ;
Böbreğimize ‘sendeki korkunun nedenlerini bilmek istiyorum’ deyin...
Bunu sık sık sorun...
Yanıtını almaya çalışmayın...
Sadece sorun...
Bir süre sonra onunla ilgili duygu ve görüntüler oluşmaya başlayabilir...
Bu olmasa da telaş etmeyin...
Sorunuzu sorun...
Böbreğiniz içinde mor renkli kristal bir top hayal edin...
Bu kristal top tam o bölgeye gelsin ve böbreğinizi tamamen sarsın...
Böbreğiniz o kristal topun içinde kalsın...
Bu kristal top böbrekte yer etmiş korkunun frekansını alıp dönüştürsün...
Sadece buna niyet edin...
Böyle olduğunu hayal edin...
Bazı negatif duygular bedenin bazı noktalarında tahribata yol açar...
Yoğun ölüm korkusu böbrekte yer tutar...”
Yıllar çok uzun yıllar sonra, biyoenerjik tedavi uzmanı Ünal Uluer’e gitmiştim...
Amerika’dan getirtilmiş komplike bir bilgisayar programı eşliğinde duvardaki panoda vücudumun değişik organlarının, biyoenerjik ritmini görüyordum...
Hangi duyguların hangi organlarımı mahvettiğini, onları yeniden nasıl düzenleyebileceğimi öğreniyordum...
Böbreklerimde kum kalmayalı epey bir zaman olmuştu...
Doktora inat, ‘kum taşa da çevrilmemiş, taş düşürme beni derin acılara gark etmemişti...’
O günlerde çocuklarımdan uzakta derin duygusal türbülanslardan geçiyordum...
Hayatın beni yeni şifreleri öğretmek için ağır imtihanlara tabi tuttuğu günlerdi...
Bakalım yeni sınavımızda neler çıkacak karşımıza?..
Bitmeyecek ki bu imtihanlar...
Bedenin ölümüne kadar...
Önemli olan öğrenmek...
Ve öğrenirken, yaşadığın tecrübelerin keyfini çıkartabilmek...
BEŞİKTAŞ İNÖNÜ STADI İÇİN TEŞEKKÜR...
Yazın son günleriydi... Yaz boyu çıktığım tek tekne gezisinden geri dönmüştüm...
Karaya ayak basmış, deniz tutar diye götürmediğim çocuklarımın merakıyla alelacele rıhtımdan yukarı çıkmaya hazırlanıyordum...
Kültür Bakanı Ertuğrul Günay’ı rıhtımda gördüm...
Böyle rastlantılar pek de arzu etmediğim karşılaşma anlarıdır...
Kabul etmeliyim ki çok ağır eleştiriler yazmıştım Ertuğrul Günay’la ilgili, Beşiktaş Dolmabahçe Stadı’nı baştan Beşiktaş’a vermeye hiç yanaşmadığı için...
-”Dolmabahçe Stadı’nı başka yere taşıyalım” deyip duruyordu ve her Beşiktaşlı gibi bu benim damarıma fena halde dokunuyordu...
Kendisi kulüp işleriyle çok ilgili birisi değildi, fakat emindim ki perde arkasından birileri futbol işiyle çok ilgili olmayan Kültür Bakanı’nı yönlendirmeye çalışmaktaydı...
“Beşiktaş Dolmabahçe’den gidemezdi... Ne yapıp edip, binbir emekle 49 yıllığına kiralanan, Beşiktaş’ın kalbi olan yer kaybedilmemeliydi...”
Stat Beşiktaş semtinin neredeyse göbeğindeydi...
Şehir dışına gitmek demek Beşiktaş için intihar etmek anlamına gelirdi...
Yazılabilecek her yazıyı yazdım...
Allah’tan Tayyip Erdoğan, “stat taşınsın” diye ısrarlı bir tutum içinde değildi...
Başbakan harekete geçsin diye elimden gelen her şeyi yaptım...
Kültür Bakanı’nı etkileyen lobi her kimse, etkilemesin diye bütün gücümü seferber ettim...
Bütün bunları yaparken de zaman zaman Ertuğrul Günay’ı çok ağır eleştirmek zorunda kaldım...
Allah var yukarıda, bir tek gün tek bir laf etmedi onca eleştiriye...
Ama nuh diyor peygamber demiyordu...
O yaz günü rıhtımda gördüğüm Ertuğrul Günay hala “eski tutumundan vazgeçmemiş” gibiydi...
Üzerinden kısa bir süre geçti ve Beşiktaş’ın yöneticileri ile görüşürken, bana Ertuğrul Günay’ın sözlerini söylediler...
Kültür Bakanı, “Başbakan Beşiktaş stadının Dolmabahçe’de olmasını çok arzu ediyor... Yeni stadın aynı yerde yapılması için üzerimize düşeni yapacağız...” demişti...
O kadar yıl sonra ilk kez, tutumu açık bir şekilde stadın Dolmabahçe’de yapılmasından yanaydı...
Şimdi Başbakan’ın talimatıyla Beşiktaş’ın yeni stadı için izinler çıkartılıyor...
Stadın adı Dolmabahçe Stadı veya Şeref Bey Stadı olmalı bu bir...
Ne yapıp edip Avrupa Şampiyonası gibi organizasyonlarda kullanılsın diye 42 bin ila 45 bin arası kapasiteye ulaştırılmalı bu da iki...
Bu kadar kişilik stadı nasıl dolduracaklar diye düşünülmemeli, yüzyıl en az bu şekilde kalacak...
Olası bir depreme karşı, mümkün olan en sağlam yapı olarak inşa edilmeli bu da üç...
Teşekkürler ve hayırlı olsun...
Hem Beşiktaş’a hem de Türk futboluna...
ÇÖZÜLÜR MÜ ACABA PKK MESELESİ; KİM BİLİR?..
Hayatta “en olmayacak dediğim şeylerin” olabileceğini gördüm...
İlk gençlik yıllarımda “mümkün değil olmaz” dediğim çok şey, gerçekleşti bu dünyada...
Ve yaşamla, tecrübeler bana bu PKK ile yaşanan terör belasının ila nihaye sürmeyeceğini söylüyor...
13-15 yaşlarındayken Türkiye’de enflasyon yüzde 120’lere ulaşırdı...
O gencecik yüreğimde, “Biz acaba Avrupa ülkeleri gibi tek haneli enflasyon rakamını görebilecek miyiz?..” diye düşünür, “Mümkün değil... Hiçbir zaman göremeyeceğiz...” diyerek kafamdaki diyaloğu bitirirdim...
Yunanistan’a gazeteci olarak gittiğimde, oradaki enflasyonun o zamanlar tek haneli rakamlarda olduğunu görüp şaşırmış, “Hiçbir zaman şu Yunanistan kadar olamayacağız” demiştim içimden...
Oysa hayat bana Yunanistan kadar olamayacağız dediğim konularda Yunanistan’ı geçtiğimizi, buna karşın “bizde hiçbir zaman bunlar olmaz” dediğim şeylerin ise bizde olabileceğini gösterdi bana...
PKK meselesindeki umutsuzluk da “beni pek etkilemiyor” açıkçası...
74 Kıbrıs harekatından sonra başlayan ASALA terörü sonucu Türk diplomatlarının öldürülmesinin de sonunun gelmeyeceğini düşünmüştüm bir zamanlar...
Oysa gün geldi bıçak gibi kesildi ASALA terörü...
PKK terörü de bitecektir gün gelip...
Belki de yakında...
Mesele şu ki, “bu terörün bitmesi için devletin her olanağı kullanabilecek bir elastikiyetinin olması” gerekiyor...
Devletin ilgili kurumları “terörü bitirmeye yönelik her çalışmayı gösterebilmeli...”
“Vatana ihanet” gibi söylemesi kolay, ancak anlamı ağır olan laflar, barış çabalarını etkilememeli...

