Televizyonda ana haber bülteni yaparken, Türk-Amerikan ilişkileri gibi, derin dış politika haberlerine çok az yer verirdim...
İzleyicilerden beni bilenler, “Nasıl böyle bir haber politikası benimsiyorsunuz?.. Siz ki dış haberlerde çalıştınız, yurt dışı muhabirlikten gelmiş bir gazetecisiniz... En az haberini verdiğiniz konular dış politika konuları” diyerek beni eleştirirlerdi...
Yıllar önce Atina’dan İstanbul’a ilk döndüğümde, Bülent Şemiler o zaman sahibi olduğu NOKTA dergisinde iki dergi sayfasını kapsayan bir köşe yapmamı istemişti benden...
Kendisi de Kıbrıslı olduğundan, benden Kıbrıs, Türk-Yunan ilişkileri, Türk-Amerikan diplomasisi üzerine kalem oynatmamı bekliyordu...
İlk hafta, ikinci hafta, üçüncü hafta, köşede bunlarla ilgili hiçbir şey çıkmayınca genel yayın yönetmeni üzerinden bana bir soru gönderdiğini hissettim:
-”Reha” diyordu genel yayın yönetmeni, “Sen dış haberler masasından, Atina temsilciliğinden, BBC muhabirliğinden, dünyanın dört bir tarafındaki olayları haberleştirmekten geliyorsun... İki sayfalık köşede bunlarla ilgili tek satır yok... Niye?..”
Ona dış politikadan çok sıkıldığımı söylemiştim...
-”Kusura bakma” demiştim, “Ben daha çok hayatın içindeki konularla haşır neşir olacağım bu köşede... Dış politikayı başkasına yazdırın...”
Şaşırıp kalmıştı...
Gerçek şuydu...
Dış politikada “kimse söylenecek sözün esasını söylemezdi...”
Herkes lafı dolambaçlı yollardan ifade ederdi...
Hani Tayyip Erdoğan’ın dediği “Monşerler”in dış politikası konusu var ya...
İşte öyle...
Laf dolaştırılır, cımbızla çekerseniz haber olacak şekle sokulur, mesaj ve haber alabildiğince gizlenirdi, kelimelerin arasına...
Diplomatlar için bu durum doğaldı...
Tayyip Eroğan’ın “one minute” çıkışına alışmadıkları için, lafı ne kadar dolambaçlı ve yuvarlayarak söylerlerse, o kadar başarılı diplomasi yaptıklarına inanırlardı...
Uluslararasındaki ilişkilerde, böyle davranmak gerekli de olabilirdi...
Sonuçta edeceğiniz bir söz savaş çıkmasına, bir daha tamiri kolay olmayacak krizlere neden olurdu...
Ancak, bir gazeteci olarak ben bunlardan sıkılırdım...
Çünkü gazete ve gazetecilik dediğiniz şey “çarpıcı” olma sanatıydı...
Diplomaside “çarpıcı” olmaya kalktın mı savaş çıkardı...
Dün Obama ile Romney arasındaki Amerikan Başkanlık seçimlerini televizyonlardan izlerken, “sıkıntıdan içime afakanlar bastı...”
Bu diplomattan çok diplomat olan, dış politika yazarları yok mu...
Ah o diplomat dış politika yazarları...
Yahu Allah aşkına, Muhammed aşkına, ülke aşkına, Atatürk aşkına bir defa da açık olun, dürüst olun, şu milleti doğru düzgün bilgilendirin değil mi?..
Nerdeee?..
Efendim kim Başkan seçilirse seçilsin “Amerika nezdinde Türkiye’nin önemi değişmezmiş...”
Breh, breh, breh...
33 yıl önce diplomasi muhabiriydim...
33 yıl önce papağan gibi bize bu lafı tekrarlatırlardı...
Niye...
Çünkü diplomatlar hiçbir şeyin değişmeyeceğini söyleyerek, Amerika’yla politikayı öyle yapmak zorundaydılar...
Bize de papağan gibi bunu tekrarlatma nedenleri kendi kurmaya çalıştıkları bu politikaydı...
Anlaşılan bizim dış politika yazarları 33 yıldır değişmediler, aynı teraneyi sürdürerek milleti kafalayacaklar!! akılları sıra...
Oysa ben size gerçeğini söyleyeyim...
Obama, Amerikan Başkanı seçildiğinde ilk yurt dışı ziyaretini nereye yaptı?..
Ankara’ya...
Ankara’yı ilk ziyaret ettiği şehirler arasına koyan Obama, başkanlığı süresince İsrail’i ziyaret etti mi?..
Hayır...
Rakibi Romney seçimlerde en fazla desteği kimden alıyordu?..
İsrail...
Daha Başkan seçilmeden Kudüs’ü ziyarete gitti mi?..
Evet...
Türkiye ile İrail arasında “one minute”le doruğa varan bir kriz var mı?..
Var...
Türkiye, İsrail özür dilemedikçe İsrail’le ilişkilerini normalleştirmeyeceğini bütün dünyaya sağır sultanın duyacağı şekilde deklare etti mi?..
Etti...
Türkiye ile İsrail ilişkileri bozuk mu?..
Bozuk...
Romney, İsrail’i en büyük uluslararası destek olarak alırken, Obama Türkiye’ye (ya da Tayyip Erdoğan’a) çok yakın duruyor mu?..
Duruyor...
Dış politikayı böyle sunarsanız herkes anlar...
Dün gece televizyonlarda attıkları palavralara ise kimse inanmaz...
Niye?..
Çünkü kendileri de inanmıyor ve gizliyorlar halktan gerçekleri...
Samimiyetsiz insanları oldum olası sevmem...
TÜRKİYE’DE OBAMA’NIN SEÇİLMEMESİNİ KİM İSTİYOR?..
Türkiye’de AKP hükümetine bütün gücüyle muhalefet eden kesimler, Obama’nın seçilmemesini istiyorlar...
Romney seçilirse, Amerika’da Neo-con’ların güçleneceğini biliyorlar...
Neo-con’lar güçlenirse, ABD’nin Türkiye ile ilişkileri değişecek...
Çünkü neo-con’ların AKP’ye bakışıyla, Obama çevresinin bakışı arasında dağlar var...
Tayyip Erdoğan ile Barrak Obama çok yakın çalıştılar...
Aralarında sorun çıkmadı...
Obama, Erdoğan’dan yana sorunla karşılaşmadı ve uluslararası stratejik işbirliğini bu birlikteliği esas alarak kurdu...
Kısaca söylemek gerekirse Obama’nın seçilmesiyle, hükümetin ve Tayyip Erdoğan’ın eli çok rahatlar...
Aksi bir sonuç elbette Türkiye’deki sandık sonuçlarını değiştirmez ilk aşamada...
Ancak rüzgarlar farklı eser...
Atlantik ötesinden farklı esen rüzgarlar hayatı bir türlü etkilerler...
Tayyip Erdoğan ve AKP’nin hatta Fethullah Gülen ve cemaatinin Obama’nın kazanmasından mutluluk duyacağını söylemek yanlış olmaz...
42-43 YAŞLARINDA BAŞINIZA GELECEK YOL KAZASI...
Çocukluğumuzda edindiğimiz şartlanmalar, öğrenilmiş davranış kalıpları, genetik tavırlar, olaylar karşısında yarattığımız savunma mekanizmaları zaman içinde tavırlarımıza yansır...
“Kişilik özellikleri”miz böyle oluşur...
Biz kişilik özellikleriyle hayatın içine dalıveririz...
Olaylar karşısında göstereceğimiz reaksiyonlar bellidir...
Ne zaman nerede ne yapacağımızı bizi dikkatli gözle izleyen bir uzman rahatça çözebilir...
Hayatın mecrası insanları 42-43 yaşında bir yol kazasına uğratır...
Bu kariyerde radikal bir değişiklik...
Sağlık sorunlarında büyük bir kırılma...
Ev ve aile hayatında, boşanmayla bitebilecek bir makas değiştirme şeklinde olur...
Hayat, bu yol kazasıyla hepimize, davranış modellerimizi, biçimimizi değiştirmemizi ister...
Başka türlü hayatı okumamızı önerir...
Değişim ister...
Köklü ve radikal bir değişim...
On yıl önce, hayat benden bu değişimleri istediğinde, adım adım yaşama dair bakış açımı, hayatı ve olayları okuma şeklimi değiştirdim...
10 yıl içinde yaşamımda izlediğim yeni yol, eski yolun üzerine inşa edilmiş gözükse de, yüzde yüz değişik bir patika izliyor...
Şöyle söyleyebilirim;
On yıl önce bana yeni hayatımın böyle olacağını söyleselerdi, hiç düşünmeden, “hemen olsun” derdim...
O sırada hayatımın böyle olması için bir şey yapmıyordum...
O yol kazası, bana bütün değişimleri teker teker yaptırdı...
Yol kazaları gibi görünen olaylar, aslında size değişmeniz için bir fırsat sunarlar...
Hayatınızda doğru değişiklikleri yaparsanız, “yol kazası” yararlıdır...
Doğru değişiklikleri yapmadığınız durumda ise, yol kazası ne yararlı ne zararlıdır...
Gereken mesajı almadığınız için, aynı olumsuzluklar hayatınızda defalarca aynı şekilde meydana gelmeye devam edecektir...
Aynı şeyleri yaparak, farklı sonuçlar elde etmek mümkün değildir çünkü...

