Gazetecilikte “canlı yayında rüşvet”i belgelediğim günler oldu...
Önceden numaraları alınmış paraları “rüşvet isteyen görevliye verirken”, polis dışarda bekliyordu...
İçerdeki gizli kamera “planlanmış rüşveti” çekiyor, Ateş Hattı stüdyosunda yüzlerce izleyici, Türkiye’deki milyonlarla birlikte aynı anda olayı anı anına izliyordu...
Önde polis arkada ben, mikrofonum ve kameram odaya girmiş, rüşvetin verilmesinden sonra yakalama anını da tüm Türkiye’ye canlı olarak yayınlamıştık...
O gün ve ertesinde bile Türk medyasında beş genel yayın yönetmeni beni arayıp, “Bu iş nasıl oldu?” diye sormamıştı...
Son günlerde tam tamına beş gazetenin genel yayın yönetmeni “bu zayıflama işini telefonla arayarak bana sorar oldu...”
Geçenlerde Yurtsan’ın (Atakan) cenazesinde bizim Milliyet’in genel yayın yönetmeni Tayfun (Devecioğlu) yanıma gelip “Nasıl bu kadar zayıfladın” diye sorduğunda pek büyütmemiştim olayı...
Arkasından Hürriyet’in yayın yönetmeni Enis (Berberoğlu) da yanımda aynı şeyi sormuş, Cengiz (Semercioğlu) da röportaj yapalım diye ısrar etmişti...
İçimden “bu kadar ilgi enteresan” desem de, olayı cenazede karşılaşan dost gazetecilerin, uzun aralardan sonra birbirlerini görmenin verdiği merak ve muhabbet duygusuna vermiştim...
Fakat işin bundan ibaret olmadığını Pazartesi gecesi anladım...
Dostum Kenan ve Gül Erçetingöz “Gecce Com’un Mekan Oscarları” gecesini düzenlediler...
Ben de katıldım, girişte doğal olarak Gecce Com ve diğer muhabir arkadaşların resim çekme taleplerini karşıladım...
Sıradan şeylerdir bunlar ve öyle üzerinde durulmaz sonrasında...
Ancak ne olduysa ondan sonra oldu...
Bu sefer Posta’nın Genel Yayın Yönetmeni dostum Rıfat Ababay aradı telefonla...
-”Reha sen ne olmuşsun böyle... Yarın gitmiş...”
Bu tip ilgilerden utanırım ben...
Hemen cevabı yapıştırdım ki, Rıfat’cık konuyu başka tarafa çeksin:
-”Karakter zayıflamasın Rıfat’cığım önemli olan o...”
-”Evet doğru söylüyorsun” diyor Rıfat, fakat hiç oralı değil, “Nokta dergisindeki günlerine dönmüşsün... İnanılmaz bir şey...” diyor başka bir şey demiyor...
O gece çekilen fotoğrafların yazı işleri masasına gelmesiyle görmüş beni...
Yazı işleri masasına gelen onca fotoğrafın arasından fark ediyorlar, telefona mesaj atıyorlar yani...
Biraz geçti, bir de baktım cep telefonumda bizim Vatan’ın genel yayın yönetmeni İsmail’in (Yuvacan) mesajı:
-”Abi sen ne olmuşsun öyle...”
Hay Allah ne olmuşum!..
Ona da aynı cevabı veriyorum “Karakter zayıflamasın İsmail’ciğim... Önemli olan o...”
-”Sende öyle bir şey olmaz abi de müthiş olmuşsun... Tebrikler...”
Bitmek bilmiyor telefonlar...
Nihayet önceki sabah Takvim’in yayın yönetmeni Ergün (Diler) kardeşim mesaj atınca bu işte bir iş var dedim...
-”Abi George Clooney’e benzemişsin... Ne olmuşsun öyle...”
Utanıyorum ilgiden ya, cevap yine aynı:
-”Karakter zayıflamasın Ergün’cüğüm... Ona uğraşıyorum”
-”Olmaz sende öyle şey abi... Acayip olmuşsun”
İki arada bir derede akşamüstü yürüyüşünde, Bebek’te Lucca’da oturan bizim Çınar Oskay’a rast geldim...
Hürriyet 2’nin yayın yönetmeni oldu...
-”Abi şu işi anlat bana... Röportaj yapalım hemen...”
O zaman bir kez daha anladım ki, “hayatın kendisi, onun haber diye zannettiğimiz eciş bücüş müsveddesinden bin kat daha gerçektir...”
Beş gazetenin beş genel yayın yönetmeni, “magazinci” değiller...
İnsiyaki olarak merak ettikleri konu, sonuçta bir meslektaşlarının “zayıflama” konusudur...
Bizim meslekte “İnsan ve yaşam” haberlerine burun kıvıranlar çoktur...
Her sabah yazı işleri masasında “ülkeyi çok ciddi konuları konuşarak kurtardıklarını” zannederler...
Yetmez o haberleri bütün Türkiye’nin beyinlerine nakşetmeye çalışarak “Türkiye’nin aklını karıştırırlar...”
Oysa hayat toplam yedi yayın yönetmeni dostumun merak ettiği ve sormaktan imtina etmediği soruları dürüstçe sorabilmekten, haberini yapabilmekten ve insana yabancılaşmamaktan geçer...
-”Nasıl bu kadar zayıfladın?..”
Soru budur...
Sokaktaki insan gibi koskoca gazetelerin genel yayın müdürleri de aynı şeyi merak eder...
Çünkü insana ait bir şeydir...
Ve her insanı ilgilendirecektir...
Hayata yabancılaşmak, insana ve sonuçta bizzat kendine yabancılaşmaktır...
Yabancılaşarak mutlu olunmaz...
Mutlu olmanın yolu kendini bulmak, kendinle barışık olmaktır...
DİYETİSYENSİZ 25 KİLOLUK BİR AĞIRLIKTAN VAZGEÇMEK...
Dün İpek (Durkal) soruyordu hayatımın değişen normlarını...
-”Sigara yok... Alkol yok... 25 kiloya yakın ağırlık yok... Bu iş nasıl oluyor?..”
-”Sekiz yıla yakın bir süredir sigara içmiyorum...” dedim, “Eskiden 2-2.5 paket içerdim...Bir o kadar süredir de yüksek alkollü içki içmiyorum...” diye devam ettim:
“Yemeklerde içtiğim iki üç kadeh kırmızı şarabı da üç yıla yakın bir zamandır bıraktım... Gece yemeklerde harcadığım zamanı, şimdi sabah spor yaparak geçiriyorum... Adrenalin yükselmesini spordan sonraki saatlerde yaşıyorum... Gece yaşardım... Artık gece yerine sabah ve gün içinde yaşıyorum...”
- “Hangi diyetisyene gittiniz” diye sordu...
- “Hiçbir diyetisyene gitmedim... Hangi yiyeceği neyle yerseniz daha kolay zayıflarsınız bilmem... Herhangi bir diyetisyenle bir saat oturup konuşmuşluğum yok... Sigarayı bırakırken de aynı şey oldu... Nikotin sakızı bile çiğnemeden, bir gün içinde bıraktık sigarayı...
İçki içmeyi bırakmaya bile karar vermedim... Kendi kendine içmemeye yemeklerde bir daha şarap içmemeye başladım...” dedim...
Sonra son zamanlardaki tartışmaları hatırlayıp “şarap ve alkollü içki konusuna” bir açıklık getirdim...
Çok yakın dostlarım için “güzel bir Fransız, İtalyan, Toscana şarabı açıldığında tadıp, onlara servis ettiriyorum... Ben de bir iki yudum alıyorum... Fakat o kadar... Şarap ya da alkollü içki içilmesine karşı bir duruşum yok... Ancak ben ertesi günü spor yapacağım iki saat boyunca... Sigara içmiş bir ciğerle, alkol almış bir kafayla beynim en iyi şekilde çalışmaz... Ertesi günü beynimin çalışmasını kısıtlayamam... Böyle düşündüğüm için sigara ve içki içmek içimden gelmiyor...”
İpek’e söylemedim söylemedim fakat şunu da eklemeliyim:
- “Sigara ve içkiyle yaşadığım bu hayatı kaldıramazdım... Her gün sabah 7.30’da çocuklarımı okul servisine veriyorum... Bunun için her gün 6.30’da uyanıyorum... Onları okula gönderdikten sonra, spor yapıyorum, televizyona gidip üç saat beyin fırtınasına girmek zorundayım... Vatan gazetesindeki yazılarımı yazmam en az dört saatimi alıyor... Çocuklarımla ilgilenmem gereken zaman, dostlarıma, arkadaşlarıma, sevdiklerime ayırmam gereken zamanlar var... Sporsuz geçen, dumanlı ve alkollü bir hayatla bunları yapabilmem imkansız...”
İpek’e bunları söylemedim...
Zaten usta fotoğrafçısı Emre resimleri çekmeye başlamıştı...
Bir balıkçı teknesinin yanında, resim verirken çocukluğum aklıma geldi...
Sabah çocuklarımı alan servis arabasının üzerinde “Kolej’in hayatımdan bir türlü silinmeyen arması vardı...”
Meşale...
Beni de küçücükken evin önünden o armalı servis arabası alırdı...
Şimdi çocuklarımı alıyor...
Ben de yeniden okula başladım...
Kolej’e gidiyorum...
İkinci defa...
Haberin Devamı
Haberin Devamı

