Müzisyen sevgililerimde yaşayan Samanyolu...

Ben gazeteci, haberci, programcı, yazar, televizyoncuyum...

Bu kimyadaki hayattan beklenmeyecek ölçüde müzisyen sevgililerim oldu...

Aşklar yaşadım onlarla...

Hayatı reklam ve promosyondan ibaret gören bazı küçük hesap kurnazları, “gönül ibremin pusulasından”, “bir acaba sorusu” çıkarttılar...

“Müzisyen sevgililer” benim televizyonculuğumun bir promosyon parçası mıydı acaba?..

Gönül penceresi kapalı olanlar, hayatı “kurnaz hesap ve kitaplardan ibaret” yaşayanlar, kendi kalplerinin derinliklerinin farkında olmayanlar, “aşkları promosyon parçası olarak” görebilirlerdi...

Oysa benim gibi duygusal bir burcun mütevazı temsilcisi için, “aşk hiçbir promosyonla ucuzlatılamayacak bir duygu, kalp hiçbir hesapla değiş tokuş edilemeycek bir hazineydi...”

***


Neyse...

Bir süre önce kendi quantumumda, kişisel tarihimin muhasebesini yaparken “hayatımdaki müzisyen sevgililerin ağırlığının” nedenlerini bulmaya uğraştım...

“Bir Şarkısın Sen...

Ömür Boyu Sürecek...” diye başlayan Samanyolu’nu dinlediğimde sekiz yaşında bir çocuktum...

O yaz Gemlik’e tatile gitmiştik...

İlk kez bir yaz kampında, çoluk çocuk oynamaktan, yüzmeyi öğrenip denizi doyasıya yaşamaktan, geceleri orkestra eşliğinde danslar etmekten, şarkılar dinlemekten ve söylemekten mutluydum...

Yepyeni bir pencere açılıyordu hayatımda...

“Yalnız”lığı hatırı sayılır oranda tadan bir tek çocuk için, günün bütün saatlerini dolçe vita bir komün hayatın parçası olarak geçirmek, büyük mutluluktu...

Geceleri yatağa yattığımda, “çokluğun içerisinde oluşan güven” duygusunun uykularıma ilaç gibi geldiğini hatırlıyorum...

İçim cıvıl cıvıldı, mutluluğu hissediyordum...

***


O gecelerin birinde ilk kez orkestra çaldı “Samanyolu” şarkısını...

Sekiz yaşında bir çocuktum...

Duygularımın altüst olduğunu, kalbimin pusulasının şaştığını, bütün dünyamın alabora olduğunu hatırlıyorum...

Akşamları iple çekmeye başlamıştım artık...

Gece olacak, orkestra yeniden Samanyolu’nu çalacaktı...

Herkes hipnotize olmuş gibiydi...

Bir kez değil, bir daha, bir daha gecede belki 3-4 kez çalacaktı orkestra Samanyolu’nu...

Samayolu şarkısına aşık olmuştum...

Samanyolu şarkısından esinlenerek “aşık” olmak istiyordum...

Sadece sekiz yaşındaydım...

***


“Bir şarkısın sen...

Ömür boyu sürecek...”

Sanırım hayatım hep Samanyolu’nu beklemekle geçti...

Hep Samanyolu’nu bulabilmek umuduyla büyük aşklara yelken açtı...

Hep Samanyolu’nu yaşamayı umut etti...

Müzisyen sevgililerin derin okumalarında aslında yalnız bir çocuğun sekiz yaşında Samanyolu’na duyduğu özlem vardı...

Dün Samanyolu’yla hayatımı alabora eden o tok sesli şarkıcının “akciğer hastalığından muzdarip tedaviyi kaldıramadığını” öğrendim...

Hastaneden gönderildiğini duydum...

Ona ne yapabilirler, ne yapabiliriz bilemem, fakat hayatımın rotasını değiştiren adama bir şükran, toplumu değiştiren adama bir vefa, hayatı güzelleştiren adama bir teşekkür borçludur bu ülke...

***


Bir şarkısın sen...

Ömür boyu sürecek...

Şimdi bütün Türkiye’nin Berkant’la bu şarkıyı söyleme zamanıdır...

*****


“SAMET AYBABA’NIN YABANCILARLA İLGİLİ KARARINI...”

“Samet Aybaba’nın yabancılarla ilgili kararını...” demiş üç nokta koymuş Haber 1903 sitesi, benden aldığı demeci manşetine taşırken...

Madem onlar merak uyandırmak için manşeti öyle attılar ben de onları zor durumda bırakmayayım ve aynı başlığı kullanayım...

Adnan Aybaba zaman zaman olur olmaz hakkımda atıp tutan bir çocuktu...

Fakat hayat, “kişisel veya ailevi ego hesaplaşmalarını doğru görmez...”

Konu Beşiktaş’sa, o kulübün yararı benim egomun üstündedir...

Haber 1903’teki arkadaşlar dün benimle uzun bir röportaj yaptılar...

Beşiktaş üzerine...

Uzun zamandır konuşmuyordum...

Yönetim, Samet Aybaba, transferler, yabancılar ve takım üzerine sordular söyledim...

İşte Haber 1903’te yayınlanan röportaj:

***


“Beşiktaş’ın kendi çocuklarının, Beşiktaş’ta hocalık yapması doğaldır...

Beşiktaş’ta Rıza Çalımbay ve Rasim Kara antrenörlük yaptı...

Samet Aybaba da Beşiktaş’ın kaptanlığını yapmış, Beşiktaş’ın çocuğu olan bir isim...

Samet Aybaba’ya teknik direktörlük şansının verilmesi de doğal bir sonuç...

Dolayısıyla Samet Aybaba’nın Beşiktaş’ta ter dökmüş herkes kadar bir kredisi var...

O da bu kredi çerçevesinde Beşiktaş’a teknik direktör oldu...

Hayırlı uğurlu olsun...

Başarılı olmasını her Beşiktaşlı canı gönülden ister...

Onun başarılı olması Beşiktaş’ın başarılı olması demektir...”

BEŞİKTAŞ’TA ŞAMPİYONLUK DIŞINDA BİR HEDEF OLMAZ

“Samet Hoca’nın genç bir takım oluşturmaya çalışacağı belli...

Samet Aybaba’nın daha önceden ne yapacağı belliydi... Genç bir takım yaratacak...

Takıma da 3-4 genç oyuncu monte etmesini bekliyorum...

Önümüzdeki sezona genç oyunculardan 3-4 kişi takıma monte ederse Samet Aybaba’nın amacına ulaştığına kanaat getiririm...

Beşiktaş’ın gençleştirilmesi, yeni oyuncuların kazanılması, kolej havası çok önemli...

Fakat bunların ötesinde, Beşiktaş için en önemli şey; Beşiktaş’ın şampiyon olmasıdır...

Beşiktaş’ta Metin, Ali, Feyyaz’lar takımı şampiyon yaptıkları için önemli bir kadro olarak görüldüler... Şampiyon olmadan böyle bir kadronun sadece, gençleştirme operasyonu olarak kalması Beşiktaş camiası tarafından uzun vadeli olarak kabul edilmez...

Bu nedenle, takımın mutlaka şampiyonluklarla taçlandırılması gerek...

Samet Hoca’nın amaçlarından bir tanesinin de bu olduğunu düşünüyorum...

Ben takıma önce, gençlerin monte edilmesini, yıldız gençlerin ortaya çıkmasını daha sonra da şampiyonluk kazanılmasını bekliyorum...

Beşiktaş’ta şampiyonluk dışında bir hedef söz konusu olmaz...

Bunu herkes bilir...

Beşiktaş’ın başına gelenlerin de bu bilinçle hareket etmesi gerekir...”

SAMET HOCA’NIN YABANCI OYUNCU KARARLARINI DOĞRU BULUYORUM

“Samet Hoca’nın bugüne kadar vermiş olduğu, yabancı oyuncularla ilgili kararlarına yani (Hilbert, Fernandes, Almeida’yı) temel almasını doğru buluyorum.. Bir de Sivok var...

Bu oyuncular Beşiktaş için önemli... Diğer yabancı oyuncular Quaresma, Simao, Ernst için mutlaka gerekli oyuncular diyemem...

Ernst’in gitmesi bir kayıp değil...

Quaresma’dan da yararlanma yoluna gidileceğini düşünüyorum...

Burada önemli olan gençlerin takımla ne kadar uyum sağlayacağı ve yeni gelen trasnferlerle nasıl bir kompozisyon oluşturulacağıdır...”

*****


GÜNÜN ANLAMLI SÖZÜ

BEŞ DUYU ORGANIYLA EVRENSEL SIRLARA AÇILAMAZSINIZ...

“Biz şu anda beş duyunun verileriyle kendini kilitlemiş, adeta şartlanmalar ve beş duyu verileriyle bloke olmuş bir beyinle, her şeyi anlayıp bütün sırları çözmeye çalışıyoruz...

Oysa bu imkamsız...

Önce beşduyunun verilerinin, yaşadığımız Evren’den kesitsel veriler olduğunu fark etmek zorundayız...

Onlar sadece kesitsel örneklerdir...

Ve o örneklerin dışında daha sayısız varlıklar ve veriler mevcuttur...

***


Dolayısıyla sadece o beş duyu verilerini asıl ve gerçek kabul edip, tüm Evrensel gerçekleri bu beş duyunun verileri üzerine inşa etmek gafletinden arınmalıyız...

Şunu idrak etmeliyiz ki, bildiklerimiz bilmediklerimize oranla sonsuzda birdir...

Bilmediğimiz varlıkların, bilmediğimiz sistemlerin, bilmediğimiz Evrensel kanunların haddi hesabı yoktur...

‘Olmaz deme olmaz olmaz’ şeklindeki deyişimiz bu gerçeğe işaret eder...

***


İnkar cahilin, cehlini örtmek için kullandığı savunma silahıdır...

İlim sahibi bilmediği hiçbir şeyi inkar etmez, gerçeğini ve sistemini araştırır...

Sakınmamız gereken ilk şey beş duyu verileriyle bloke olmuş bir beyinle yaşamak ve öylece bu Dünya’dan öte yaşama geçmektir...

Zira Evrensel sırlara açık bir yapıya kavuşmak için tek şansımız bu Dünya yaşantısıdır...

Çünkü beyin elden çıktı mı hiçbir yeni veri kazanma şansımız olmayacak...

***


Bu beş duyunun verileriyle bloke olmuş, şartlanmalarla kilitlenmiş, ötesine geçemeyen birimlerin düşünce şekillerine ‘beşeri düşünce-insanca düşünce’ deriz...

Oysa biz bütün bunların ötesinde son derece kapsamlı bir şekilde, Evrensel Sırlara ulaşabilecek bir beyin kapasitesine de sahibiz...

Bütün mesele, beynimizde bu boş duran, kullanılmayan muazzam kapasiteyi değerlendirebilmektir...”

(Ahmed Hulusi’nin Evrensel Sırlar isimli kitabından)

Haberin Devamı
Haberin Devamı
DİĞER YENİ YAZILAR