“İhtiyaçlarımızı azaltmadığımız sürece, asla doyuma ulaşmazsınız...” diyor Robin Sharma...
-“Las Vegas’taki rulet masasının başında ‘ha şimdi uğurlu sayım gelecek’ diye her seferinde ‘bir tur daha‘ diyen kumarbaza benzersiniz...
İnsan her zaman sahip olduğundan daha fazlasını ister...
Ömür boyu sürecek mutluluğu, çalışarak ve hayallerinizi gerçekleştirme yolunda üzerinize düşeni yaparak kazanırsınız...
Mesele mutluluğu, her an yok olabilecek bir ‘ödül’e bağlamamaktır...
Yolculuk her zaman varış yerinden iyidir...”
***
Atina’nın civarındaki bir dağın tepesine kurulan bir kumarhanesi vardı...
Bir ya da iki kez, o kumarhaneye gitmiştim...
İstanbul’lu Rum bir arkadaşım, kumarhanenin müdavimiydi...
Kumarhanenin genel müdürünü tanıyordu...
Tıklım tıklım dolu ve ünlü bir kumarhaneydi Atina kumarhanesi...
Kumarhanelere pek uzak değildim; bilirdim...
Ancak yakın da sayılmazdım...
Kırk yılda bir kısa bir süre oynadıktan sonra, çeker giderdim; kalmazdım kumarhanede...
Amsterdam, Atina, Sofya, Zagrep gibi birkaç dünya kentinde, öylesine gitmiş biraz oynamış bin dolar ikibin dolar kazanıp ya da kaybedip çıkmıştım...
***
Atina kumarhanesinin genel müdürü; çok para bıraktığı söylenen kumarhaneyle ilgili bilgi veriyordu İstanbul’lu Rum dostumla bana...
-“Bu kumarhane çok kazanıyor...” dedi...
-“Ama size bir gerçeği itiraf edeyim... Kumarhaneye gelenler, o gün ister çok şanslı olsunlar, ister şanssız... Oynadıkları kumarı 20 dakikada sonlandırırlarsa, biz topu dikeriz... İflas ederiz...
Şans sürekli olmaz... Kumarbaz bunu bilmez...
Şanssız başlayan kişinin belki bir süre sonra şansı döner, ama o da sonsuz olmaz...
Onu da sonunda hüsran bekler...
Bir kumarbaz şansını hiç zorlamamalı... O gün şanslı da olsa şanssız da 20 dakikada bırakmasını, masadan kalkmasını bilmeli...
O zaman kumarhane kaybeder...”
***
Kumarhane genel müdürünün sözleriyle, yaşam gurusu Robin Sharma’nın sözleri ne kadar örtüşüyor...
Birbirinden tamamen ilgisiz düşünce disiplinlerine sahip, iki farklı yaşam
süzgeçlerinden geçmiş iki farklı adam, “isteklere bir yerde gem vurmanın erdeminden söz ediyorlar...”
Şubat ayında çocuklarımı Amerika’ya götürmüştüm...
Los Angeles’ta dostlarla sohbet ediyordum...
Konu Türkiye’den açıldı...
Sonsuz bir ihtirasın, korkunç bir mücadelenin, birbirini yok edici bir savaşın dehlizinde, insanlar daha fazla nasıl kazanacaklarını, başkalarını nasıl safdışı edeceklerinin kavgasını veriyorlardı...
***
Benim sakin ve huzurlu duruşum ilgilerini çekmişti...
Vakt-i zamanında onca tantana yaratmış bir ismin, bu derece dingin ve huzurlu durması meraklarını celbetmişti...
Türkiye’den geliyordum...
Uzun zamandır hedefe kitlenen insanların, birbirini boğazlamaktan çekinmedikleri bir coğrafyadan...
Dostlarıma Atina’daki kumarhanenin genel müdüründen bahsettim...
-“Masadan 20 dakikada kalmasını bilen kumarbaz olabilirseniz, kazanabilirsiniz...” dediğini söyledim...
-“Masadan kalkma kararını çoktan verdim... Çok önemli değil masada ne olduğu artık benim için... ‘Şimdi para koyduğum numara gelecek’ diye kendimi germiyorum... Onun için masadaki sonuçlar beni derin üzüntülere gark etmiyorlar... Masanın dışında bir çok güzel bir hayatın olduğunu çoktan öğrendim ben... Bundan dolayı dinginim...”
***
Yaz da geldi...
Anne baba...
Üç çocuk...
Bu yaz hep beraber olalım istiyorum...
Anne baba yaşlandılar...
Onları bırakıp tatile gidemem...
Hep beraber gidelim...
Bir nevi hicret var bu yaz aileye...
Hep beraber, birlikteliğin keyfini çıkartabilmek dileğiyle...
Hoş geldin yaz...
*****
DİSNEY CHANNEL’DAKİ İNGİLİZCE VE TRUMP TOWER’DAKİ ÇOCUK PARKI...
Okullar bitiyor...
Çocuklar için yaz tatili günleri başlıyor...
Geçen Cumartesi günü Disney Dünyası yetkilileri, beni ve çocukları Beşiktaş’taki Başbakanlık binasının yanıbaşında düzenledikleri etkinliğe çağırıyorlar...
Çocuklar Disney dünyasının kahramanlarıyla resimler çektiriyorlar...
Bu esnada yetkililer dünya çapında bir Disney Shop’un önümüzdeki yıl İstanbul’da açılacağı müjdesini veriyorlar...
***
Ben ise Disney dünyasındaki yetkililere çok başka bir konuda teşekkür ediyorum...
Bir yıl önce bu konularla ilgili bir arkadaşıma; “çocukların İngilizcesini geliştirmek için ne yapmam gerektiğini“ sormuştum...
-”Hiçbir şey yapmana gerek yok... Televizyonda İngilizce çizgi filmleri aç... İngilizceleri kendiliğinden gelişsin...” demişti...
***
İlk zamanlar, mırın kırın ediyor ve çizgi filmlerin Türkçe’lerini açmamı istiyorlardı...
Sonra vazgeçtiler ve İngilizce izlemeye başladılar çizgi filmleri...
Şimdi 5 yaşındaki çocuklar öyle şeyler söylüyorlar ki; iletişim kurmak ve yanlış bir şey söylememek için epey ter döküyorum...
Benim ilkokul ortaokul lisesini okuyup; mezun olduğum okulun daha anaokulunda bu kadar hakimler...
Takır takır İngilizce konuşuyorlar babalarıyla...
Disney World yetkililerine işte bunun için teşekkür ediyorum...
Disney Channel aynı anda İngilizce yayın yapıyor...
O yayın çocukların okulda öğrendikleri İngilizce’yi onlar için ana dil haline getiriyor...
***
Bir; Trump Center’daki Çocuklar Dünyası ve alt kata bütünüyle yayılmış muhteşem oyunlar ile öğretmenler... İki; Beşiktaş Belediyesi’nin her Cumartesi İsmail Ünal döneminden başlayan çocuklara yönelik muhteşem tiyatro oyunları...
Üç; İngilizce yayın yapıp, çocukların okulda öğrendikleri İngilizce’yi ana dilleri gibi akıcı hale getiren Disney Channel... Bu çocukların yetişmesinde bu insanların ve grupların muhteşem katkılarını inkar etmek, günah...

